Η Πάρος της επιμελήτριας Ελένης Μπούρα

Την ξέρω από το 1986. Όταν ο Σταύρος έκπληκτος είπε «δεν έχεις έρθει ποτέ στην Πάρο;» Δεν έχω χάσει ούτε ένα καλοκαίρι από τότε, μπορεί ένα ή δύο. Δεν τα θυμάμαι κι όλα.

Θυμάμαι όμως να καθόμαστε στον Λαβύρινθο στη Νάουσα –προχωρημένο καλοκαίρι– και να βλέπουμε απέναντι μέχρι την άλλη πλευρά του λιμανιού το Remezzo. Πολλά ξενύχτια – με το φεγγάρι βγαίναμε, με τον ήλιο μπαίναμε. Και θάλασσες, τόσες πολλές παραλίες, όλες δικές μας. Και ανακαλύπταμε κι άλλες. Και τις κρατάγαμε μυστικό. Να μην έρχονται ξένοι. Να είναι μόνο δικές μας. Και σήμερα με τους ίδιους φίλους τριγυρνάμε, μαζί τρώμε μαγειρίτσα.

Προσπαθώ να ξεχάσω ότι το λιμανάκι της Νάουσας το Πάσχα γίνεται ένα απέραντο μπουζουξίδικο. Αλλά, είπαμε, η Πάρος δεν είναι μόνο δική μου. Είναι και των δεκαεφτάχρονων πάσης Ελλάδος.

Φιλίζι, Σάντα Μαρία, Δρυός, Λωλαντώνης, Μάρπησσα, Πούντα, Πίσω Λιβάδι, Λογαράς, Ιστέρνι, Αμπελάς, Τσουκαλιά, Κολυμπήθρες, Λάγγερη. Σαν να μην υπάρχουν ωραιότερα τοπωνύμια παρά στις Κυκλάδες. Τα ομορφότερα μέρη, με τα τραγουδιστά ονόματα.

Μόλις κατεβαίνω απ’ το καράβι και παίρνω το δρόμο έχοντας στα δεξιά την Εκατονταπυλιανή και τα λοξά πευκάκια –τα ’χει τρελάνει τόσα καλοκαίρια το μελτέμι–, γίνεται η ολική επαναφορά. Είμαι στην Πάρο, δεν έχει άλλο. Έφτασα εκεί που ήθελα.

Τι ζητάει όμως μια Λαρισαία –και μάλιστα βλάχα στην καταγωγή– σ’ ένα νησί και να γράφει για τη δική της Πάρο; Απλούστατα. Δεν χρειάζεται να είναι το μέρος που γεννήθηκες ο μοναδικός σου τόπος. (Δεν μπορώ να γράψω για τη Λάρισα εξάλλου, εδώ γράφουμε για νησιά.)

«Η δική μου Κυκλάδα είναι η ομορφότερη!» (όπως κοντράρω τη Λένα – δικιά της Κυκλάδα είναι η Σαντορίνη).

Υ.Γ. Τουλάχιστον συμφωνούμε ότι ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου. Ή, τουλάχιστον, σε μία απ’ αυτές.

* Η Ελένη Μπούρα είναι υπεύθυνη ελληνικής πεζογραφίας στις εκδόσεις Μεταίχμιο.