Η Σαμοθράκη της Κικής Τσιλιγγερίδου

Ήταν πριν από δέκα χρόνια η τελευταία φορά που πήγα στη Σαμοθράκη. Ήμουν με τη φίλη μου την Όλια, το μωρό της και τον Ανέστη. Ίσως οι καλύτερές μου διακοπές. Από αυτές που δεν κάνεις τίποτε απολύτως. Ούτε κλάμπινγκ, ούτε μπαρ, ούτε τίποτε. Μόνο μπαίνεις στο νερό, ή κάθεσαι έξω από το νερό. Ίσως να διαβάζεις και ένα βιβλίο. Ίσως και όχι. Κάποια στιγμή, τρως και κάτι. Λοιπόν, κάποια στιγμή είμαι ξαπλωμένη σε μια εντελώς ερημική παραλία, το Γυαλί, όπου είχαμε πάει με μια βάρκα γιατί δεν υπήρχε άλλη πρόσβαση. Ήμασταν εμείς οι τέσσερις όλοι κι όλοι, κι εγώ ξάπλωνα κι έκανα ηλιοθεραπεία, με τον ήλιο να με χτυπάει κατακούτελα, φορώντας βεβαίως το μαγιό μου. Και λέω ότι φορούσα το μαγιό μου γιατί, ξαφνικά, από τη μέση του πουθενά βλέπω έναν τύπο γύρω στα πενήντα να περνάει ολόγυμνος από μπροστά μου, σκεφτικός, χωρίς να με κοιτάζει. Από πού ήρθε και πού πήγαινε, άγνωστο. Φορούσε μόνο ένα καπέλο – ένα καουμπόικο καπέλο. Ανοιγόκλεισα τα μάτια για να δω αν έβλεπα καλά και κοίταξα προς τη μεριά των φίλων μου, αλλά ήταν απασχολημένοι με το μωρό και δεν με πρόσεχαν. Μισόκλεισα τα μάτια και κοίταξα προς τον ήλιο. Με είχε χτυπήσει τόσο πολύ; Ποιος να ξέρει. Αλλά τελικά όχι – δεν με είχε χτυπήσει. Γιατί μετά από κάποια ώρα ο γυμνός τύπος με το καουμπόικο καπέλο πέρασε ξανά, περπατώντας κατά μήκος της παραλίας αλλά προς την άλλη κατεύθυνση. Πάντα αμίλητος, πάντα σκεφτικός, και πάντα χωρίς να κοιτάζει προς το μέρος μας. Σκέφτηκα ότι τελικά μπορεί να μας έσφαζε ή κάτι τέτοιο, αλλά μάλωσα τον εαυτό μου που το μυαλό μου πήγε αμέσως στο κακό. Ήταν ένας καλός άνθρωπος, σε ένα απίστευτα μαγικό και παράξενο νησί. Και φορούσε ένα πολύ ωραίο καπέλο. Το είπα στα παιδιά, και ανασήκωσαν τους ώμους. Δεν ξέρω αν με πίστεψαν. Άλλωστε, είπαμε: δεν μπορούσες να φτάσεις στο Γυαλί με τα πόδια. Κάποια στιγμή φύγαμε, γυρίσαμε στο δωμάτιό μας, κοιμηθήκαμε. Την επόμενη μέρα ανεβήκαμε στις Βάθρες. Ακόμη και αν δεν είχε τίποτε άλλο η Σαμοθράκη, θα άξιζε να την επισκεφτεί κανείς για τις Βάθρες. Αλλά έχει πολλά. Είχα μισόκλειστο ένα βιβλίο στα χέρια μου και απολάμβανα τη φύση, τη δροσιά, τις μυρωδιές, και την κούραση που ένιωθα στα πόδια μου – όταν τον είδα ξανά, από μακριά, σε μία από τις Βάθρες. Ήταν βέβαια πάλι γυμνός. Τον αναγνώρισα από το καπέλο. Αυτή τη φορά με κοιτούσε.

*Η Κική Τσιλιγγερίδου είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος. Εργάζεται στη Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης. Τα τρία αστυνομικά μυθιστορήματά της με ηρωίδα την αστυνόμο Στέλλα Άνταμς («Βυθισμένος ουρανός», «Πύρινη Κόλαση», «Κρύο δέρμα») κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Bell.

Βρείτε τον καλοκαιρινό οδηγό της Σαμοθράκης εδώ