Η Πάρος του αρχιτέκτονα Δημήτρη Τσίγκου

Έχω πολύ μεγάλο έρωτα με τις Κυκλάδες. Όλη η Ελλάδα είναι ένας ευλογημένος τόπος, όμως όταν τα μάτια μου συναντάνε αυτό το συγκεκριμένο λευκό, εκείνο το μπλε, αυτή την απόχρωση της δύσης, τότε ξέρω ότι δεν θα μπορούσα να είμαι πουθενά αλλού παρά μόνο στο κέντρο του Αιγαίου, το κέντρο του κόσμου για εμένα. Και με πιάνει μια χαρά, ένας παιδικός ενθουσιασμός, ένα σκίρτημα που αδυνατώ να περιγράψω με λόγια. 

Στην Πάρο και στην Αντίπαρο βρίσκονται και τα αγαπημένα μου σημεία για surf. Κάποιος που ξέρει από αυτά, θα πει ότι υπάρχουν πολύ καλύτερα σημεία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό για το συγκεκριμένο άθλημα. Και σίγουρα αυτό είναι η αντικειμενική αλήθεια. Όμως υπάρχει ένα συναίσθημα που βγαίνει όταν είσαι πάνω στο παριανό κύμα και βλέπεις γύρω σου την κλασική όμορφη κυκλαδίτικη παραλία. Αυτή με τη χρυσή άμμο, τα βραχάκια στο πλάι, τις ελιές λίγο πιο πίσω, μπροστά από τις πανέμορφες ξερολιθιές και το καταγάλανο διάφανο νερό. Αυτό το συναίσθημα νιώθουμε, όταν πιάνουμε κύματα στον Παρασπόρο, στην παραλία Πιπέρι, στα Τσουκάλια και στα Λιβάδια της Αντιπάρου. 

Η Πάρος είναι στον χάρτη και στην καρδιά μου το κέντρο των Κυκλάδων. Σε συνδυασμό με την Αντίπαρο είναι κατά τη γνώμη μου η πιο ολοκληρωμένη πρόταση του Αιγαίου. 
Στο κατάλευκο λιμανάκι της Νάουσας με θέα τα καΐκια μπορεί να βιώσει κανείς ένα από τα πιο textbook Greek moments ever. Είτε για φαγητό στον Μάριο και στο Μπαρμπαρόσα, είτε για ποτό στο αγαπημένο μου, διαμπερές προς δύο θάλασσες, Angosta. Στο Φάραγγα και στη Santa Maria κλασικό beach bar action... Όταν όμως θελήσεις ένα μπρέικ από τη θαλασσινή αισθητική, πηγαίνεις στις Λεύκες και πιάνεις feeling κλασικού ελληνικού χωριού, τρώγοντας απερίγραπτα κρέατα στο Κλαρίνο. Όταν τα βαρεθείς όλα αυτά πετάγεσαι Αντίπαρο για αληθινή boho κουλτούρα στα Λιβάδια και πιο alternative avant garde προτάσεις για φαγητό και ποτό. 

* Ο Δημήτρης Τσίγκος είναι αρχιτέκτων.