Η Φολέγανδρος του Ευστάθιου Δράκου (Minor Project)

Η Φολέγανδρος έγινε πρώτα τραγούδι, μετά σπίτι και έπειτα ταξίδι. Τουλάχιστον για εμάς. Πώς να μην την αγαπάω; Έτσι φτιάχνονται τα σπίτια, άλλωστε.

Πρώτα τα φαντάζεσαι, μετά τα ονειρεύεσαι ασταμάτητα, έπειτα τα δημιουργείς και όταν έρθει η στιγμή να τα ζήσεις, στέκεσαι περισσότερο σε αυτό που σε κάνουν να νιώθεις, παρά σε αυτό που σε βοηθούν να δεις.

Το νησί αυτό είναι ένας από τους προορισμούς που συζητούσαμε για χρόνια. Αυτή η μοναδική ιδιότητα του Αιγαίου πελάγους και των νησιών του, να είναι τόσο πολύ όμορφα σε όλες τους τις εκφάνσεις, κάνουν εδώ και αμέτρητα χρόνια την καλοκαιρινή ραστώνη με κυκλαδίτικο background να είναι ίσως το ιδανικότερο βάλσαμο για σχεδόν οτιδήποτε κακό έχει προκύψει μέσα στο πέρασμα του χειμώνα. Πέρυσι ήρθε το καλοκαίρι εκείνο που είχαμε τη χαρά να συμμετέχουμε στο Anemi Festival και μαζί να γνωρίσουμε το νησί με την πιο όμορφη και ταπεινή χώρα νησιού που έχει τύχει να επισκεφθώ. Δεν ξέρω αν μοιάζει όντως με μεγάλη αυλή, όπως παραδεχτήκαμε όταν φύγαμε, αλλά αν έπρεπε να μείνω έξω για ένα βράδυ, θα έμενα με την ίδια ασφάλεια που θα ένιωθα αν κοιμόμουν στο παγκάκι του μπαλκονιού μου. Αν έπρεπε να καθίσω με μια άγνωστη παρέα και να φιλοσοφήσουμε με τις ώρες επί παντός επιστητού, θα το έκανα. Και θα έβγαζε τόσο πολύ νόημα. Γιατί δεν υπάρχει, σκέφτομαι, πιο σημαντικός σκοπός του να μοιάζει η χώρα ενός νησιού με αυλή, παρά η επικοινωνία, η αγάπη και η μεγάλη, καλή παρέα. (Συνήθως θα βρεις ζευγάρια που πασχίζουν να βγάλουν σέλφι, αλλά μην αγχωθείς).

Αν σε βγάλει ο δρόμος και η θάλασσα σε αυτό το υπέροχο μέρος, σκέψου αρχικά ότι είσαι πολύ τυχερός. Έπειτα, να προχωρήσεις ξυπόλητος στα βαριά της πλακάκια. Να δεις από τη μεγάλη κεντρική πλατεία τον ήλιο να πέφτει και αμέσως μετά να πας για την καλύτερη ματσάτα δύο βήματα δίπλα, στην κεντρική εκκλησία. Να χαιρετήσεις γνωστούς-άγνωστους, όπως προστάζει το χαμόγελο στο πρόσωπο όλων, και να χορέψεις αγκαλιά με τους ανθρώπους που αγαπάς, σε ένα φόντο που αν σου ζητούσαν να περιγράψεις, μάλλον θα δυσκολευόσουν πολύ. Nα τραγουδήσεις δυνατά το αγαπημένο σου τραγούδι πάνω στο δικό σου ύψωμα και να νιώσεις ότι έτσι πρέπει να είναι η φύση μας εντέλει. Λιτή και φαντασμαγορική. Σαν μια ταινία που δεν έχει γυριστεί ακόμα. Σαν ένα τραγούδι που τώρα γράφεται.

Έμενα.

*Ο Ευστάθιος Δράκος (Minor Project) είναι τραγουδοποιός - μουσικός