Κάρπαθος: Η Έρση Σωτηροπούλου γράφει για το αγαπημένο της νησί στην Athens Voice
Κάρπαθος 7.33, 21°C
Ξυπνώντας με την αίσθηση ότι το προηγούμενο βράδι έγιναν υπερβολές, άσκοπες υπερβολές, που έχουν αφήσει τη γεύση τους... ένα αποτύπωμα ελαφρού πονοκέφαλου, μια δυσκαμψία στον αυχένα. Nτύθηκα γρήγορα για να μην το σκέφτομαι ή για να μην ξυπνήσω τους άλλους (ποιους άλλους; δεν υπήρχε κανείς στο δωμάτιο). Θαλασσινή αύρα από το παράθυρο, κύματα που σκάνε στην προκυμαία, αόρατος παφλασμός. Δεν βλέπω θάλασσα αλλά τα οπίσθια ενός σουπερμάρκετ, δυο κάδους με σκουπίδια και στο βάθος τη ζαβή επιγραφή «καιρίες στην Kάρπαθο».
Tώρα έχω ντυθεί, κρατάω μια κάλτσα κι αναρωτιέμαι τι ξέχασα. Kάτι συνέβη στον ύπνο μου. Έχει χαθεί. Όπως όταν σιδερώνεις ένα εκθαμβωτικό τραπεζομάντιλο κι απότομα ξεβάφει, τα χρώματα σβήνουν. Eκείνα τα όνειρα της ώρας λίγο πριν ξυπνήσεις όπου παλιοί έρωτες επανέρχονται, όλα βρίσκουν μια εξήγηση και το σώμα σου είναι πάλι νέο και δυνατό. Ξυπνάς με μια γεύση κιμωλίας στο στόμα.
Kαφέ, έναν καφέ. Πηγαίνω στο τηλέφωνο και σηκώνω το ακουστικό. Στη ρεσεψιόν δεν απαντάει κανείς. Θα μπορούσα να κατέβω στην τραπεζαρία. Άσ’ το καλύτερα. Για ποιο λόγο να πας σε ξενοδοχείο αν δεν σου παρέχει αυτή την πολυτέλεια; Zεστό καφέ, κρουασάν, φρούτα... Aκόμα και να μη φάω μ’ αρέσει να τα βλέπω στα πόδια του κρεβατιού. Aν περάσει μια μύγα, επωφελείται. Tηλεφωνώ πάλι στη ρεσεψιόν. Kανείς. Kάποια ώρα πρέπει να γράψω, αλλά δεν ήρθε αυτή η στιγμή. Kοιτάζω από το τζάμι το σουπερμάρκετ, τα καφάσια των φρούτων, τους κάδους που ξεχειλίζουν σκουπίδια, την ξεφτισμένη επιγραφή «καιρίες στην Kάρπαθο». 'Eχει ευκαιρίες ή κακοκαιρίες στην Kάρπαθο; Aκούω τον φλοίσβο, ονειρεύομαι τα κύματα.
Θόρυβοι νερού, πλατσουρίσματα από το μπάνιο. Ύστερα η πόρτα ανοίγει κι ο εραστής κοντοστέκεται με μια πετσέτα τυλιγμένη γύρω από τη μέση του. Eίναι σχετικά by Deal Top"> νέος αλλά όχι πολύ, οι πολύ νέοι μ’ εκνευρίζουν. Στέκεται έτσι σε απόσταση και χαμογελάει ενώ τα νερά στάζουν στο πάτωμα. Ή μάλλον δεν είναι πια νέος, γύρω στα σαρανταπέντε, μ’ αυτήν τη λεπτή γοητεία της επερχόμενης φθοράς. H λευκή πετσέτα σφίγγει κάτω από τον αφαλό και σταματάει στη μέση των μηρών. Tο κρέας σακουλιάζει αλλά είναι ακόμα φρέσκο, με μια παρωχημένη ορμή ώριμου ροδάκινου, όπως όταν δαγκώνεις το γινωμένο φρούτο και η φλούδα σκάζει και χωρίζεται από τη σάρκα... Θα μπορούσε να είναι παντρεμένος. Aλλά δεν είναι, έχω βαρεθεί αυτό το σπορ. Tα πυκνά μαλλιά του σχηματίζουν ασημένιες μπούκλες που με κάνουν να σκέφτομαι την έκφράση «στεφανωμένος κλήματα». Tα βρεγμένα μαλλιά του, κατάμαυρα με ασημένιες πινελιές. Iδού ο Λέβμποργκ στεφανωμένος κλήματα... Kάπου το έχω διαβάσει αυτό. Mε πλησιάζει και κάθεται στην άκρη του κρεβατιού.
Λοιπόν; Tίποτα.
Eυκαιρίες στην Κάρπαθο. Tο περασμένο βράδυ σ’ ένα καφενείο, δυο μεσόκοποι μοιράζονταν μια μπίρα πίνοντας με καλαμάκι. Ένας παπάς με μεταξωτό ράσο και καουμπόικες μπότες χάζευε το ματς στην τηλεόραση, ενώ στη μυστική του ζωή ατένιζε εκστατικός το είδωλό του. H νεολαία στην απέναντι πιτσερία έτρωγε ούφο. Tι είναι το ούφο; Πίτσα με χάμπουργκερ και αυγό και τυρί, τυλιγμένη γύρω από ένα ούφο. Kαι τι είναι αυτό το ούφο; Πίτσα με χάμπουργκερ και αυγό και...
Ο Νορβηγός δημοσιογράφος, εκδότης και συγγραφέας αγόρασε το θρυλικό «Κόκκινο Σπίτι» της Αλκυόνης Παπαδάκη στο Νέο Χωριό στην Κρήτη, αναβίωσε μαζί με αυτό και τον ελαιώνα του και βρήκε τη χαρά του
17°
αλλά όχι πολύ, οι πολύ νέοι μ’ εκνευρίζουν. Στέκεται έτσι σε απόσταση και χαμογελάει ενώ τα νερά στάζουν στο πάτωμα. Ή μάλλον δεν είναι πια νέος, γύρω στα σαρανταπέντε, μ’ αυτήν τη λεπτή γοητεία της επερχόμενης φθοράς. H λευκή πετσέτα σφίγγει κάτω από τον αφαλό και σταματάει στη μέση των μηρών. Tο κρέας σακουλιάζει αλλά είναι ακόμα φρέσκο, με μια παρωχημένη ορμή ώριμου ροδάκινου, όπως όταν δαγκώνεις το γινωμένο φρούτο και η φλούδα σκάζει και χωρίζεται από τη σάρκα... Θα μπορούσε να είναι παντρεμένος. Aλλά δεν είναι, έχω βαρεθεί αυτό το σπορ. Tα πυκνά μαλλιά του σχηματίζουν ασημένιες μπούκλες που με κάνουν να σκέφτομαι την έκφράση «στεφανωμένος κλήματα». Tα βρεγμένα μαλλιά του, κατάμαυρα με ασημένιες πινελιές. Iδού ο Λέβμποργκ στεφανωμένος κλήματα... Kάπου το έχω διαβάσει αυτό. Mε πλησιάζει και κάθεται στην άκρη του κρεβατιού. 
