Χαλκιδική: Η Ιωάννα Τριανταφυλλίδου γράφει για το αγαπημένο της μέρος στην Athens Voice
Η Χαλκιδική για μένα ήταν ένα δεύτερο σπίτι που βρισκόταν τόσο κοντά, μόλις μιάμιση ώρα μέχρι το Πευκοχώρι, μα και τόσο μακριά λόγω της λαχτάρας μου να φτάσω. Όλοι οι συγγενείς, όλοι οι φίλοι, διάσπαρτοι σε μεριές της Κασσάνδρας. Το πρώτο θέαμα με το που φτάναμε ήταν η ανθισμένη κατακόκκινη βουκαμβίλια στα σκαλιά που επισφράγιζε την άξιφη του καλοκαιριού. Κι έπειτα η πολυπόθητη βουτιά στα πεντακάθαρα νερά της παραλίας που βρισκόταν μπροστά από το σπίτι. Αγαπημένη στιγμή η ώρα που περνούσε ο κύριος με τους λουκουμάδες. Πόσο ταιριαστή μου φαινόταν η ζάχαρη μετά από τόση αλμύρα! Μέναμε εκεί μέχρι το βράδυ. Μακριά από θορύβους, μακριά από φώτα, ξαπλωμένοι στην άμμο. Ένιωθες ότι είσαι μόνο εσύ και τα αστέρια και αν απλώνες τα χέρια σου στον ουρανό θα τα έπιανες. Θυμάμαι ατελείωτες βόλτες με τα ποδήλατα για εξερευνήσεις στο βουνό, που χώριζε την ανατολική από τη δυτική πλευρά. Έστω και ένα καινούργιο μονοπάτι ήταν αρκετό για να θεωρήσουμε ότι άξιζε η βόλτα.
Μεγαλώνοντας επέλεγα πιο «θορυβώδεις» βραδιές. Η Καλλιθέα αποτελούσε μεταμεσονύκτιο meeting point. Όταν πήγαινα για σαββατοκύριακο στη Χαλκιδική ήξερα ότι θα ξανακοιμηθώ τη Δευτέρα στη Θεσσαλονίκη! Μεγαλώνοντας λίγο ακόμα, εκτίμησα την άγρια πλευρά της Σιθωνίας. Εκεί ανακάλυψα τη χαρά και την περιπέτεια του camping. Ήδη από τη διαδρομή, ανάμεσα σε πανύψηλα δέντρα που σε κάνουν να νιώθεις ότι ανεβαίνεις προς μία κορυφή παρά ότι πηγαίνεις σε παραλία, αισθάνεσαι τη φύση να σε καλωσορίζει. Απίστευτη ομορφιά, πυκνή βλάστηση, κάθε παραλία έχει το δικό της χαρακτήρα, ταβερνάκια με θέα το απέραντο γαλάζιο και ο χρόνος σταματάει μέχρι να χρειαστεί να ξαναμπείς στο αυτοκίνητο για να επιστρέψεις. Είχα πολλά χρόνια να πάω στη Χαλκιδική. Πέρσι αποφάσισα να ξαναπάω. Δεν θα πω ότι ήταν το ίδιο. Δεν θα πω ότι αναγνώρισα πλήρως όλα τα μέρη που έχω συνδυάσει με υπέροχες αναμνήσεις. Διατηρούνται, όμως, αρκετές –και συνειδητοποίησα ότι έχω να ανακαλύψω κι άλλες– ομορφιές και ευτυχώς μέσα σε αυτές μεγαλώνουν πολλές γενιές βορειοελλαδιτών, όπως η δική μου.
Μια πρόσκληση σε επίδειξη μόδας έγινε η αφορμή για ένα απρόβλεπτο ταξίδι στο Παρίσι, με τη Σελίν Ντιόν, εκπλήξεις στον Σηκουάνα και συναντήσεις γεμάτες συγκίνηση
Πώς τα οικογενειακά ταξίδια καλλιεργούν την παρατήρηση, την ενσυναίσθηση και την περιέργεια των παιδιών και μας βοηθούν να δούμε τον κόσμο με άλλα μάτια.
Από το Δεσποτικό και το Σπήλαιο μέχρι τα παλιά μεταλλεία, τις βίλες του OMA και τα ίχνη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μια διαφορετική διαδρομή στην Αντίπαρο
15°
