Η Σαμοθράκη της Ελισάβετ Παπαδοπούλου

Ελευθερία! Αυτό στη Σαμοθράκη δεν είναι σύνθημα. Είναι κάτι που το εκπέμπουν σε μεγαβάιμπς, όλες οι αισθήσεις σου μαζί. Στη Σαμοθράκη μπορείς να γιορτάσεις τις διακοπές σου σα να ήσουνα παιδί, ή πάρα πολύ νέος και καθόλου ξιπασμένος. Να γυρίσεις πίσω με γρατσουνιές, μελανιές, ενθουσιασμό και απρόοπτα για να ’χεις να διηγείσαι.

Να κολυμπήσεις μπορείς παντού. Εδώ μπορείς να πεζοπορήσεις ανάμεσα σε οργιώδη βλάστηση ανακαλύπτοντας κορυφές, ποτάμια, φαράγγια και τα πυκνά πλατανοδάση του βορρά. Στο τέλος της διαδρομής ή ενδιάμεσα μπορείς να βουτήξεις σε βάθρες, λιμνοθάλασσες και καταρράχτες και να πάρεις ευλογία. Κι άσε τους άλλους να ψωνίζονται πως έχουνε πισίνα. Εσύ εδώ μόλις ανακάλυψες τον προσωπικό σου καταρράκτη και την κατάδικιά σου λίμνη, αφού υπάρχουν πάνω από πενήντα καταρράκτες στη Σαμοθράκη, κι ο καθένας έχει τη δικιά του λίμνη, όπου μπορείς να πλατσουρίσεις σαν πρωτόπλαστος ή σαν παπί, ανάλογα με τον τύπο σου.

Στη Σαμοθράκη δεν σε θέλω πεσμένο, μπαϊλντισμένο του τύπου έσυρα μέχρι εδώ το κουρασμένο μου κορμί και τώρα θα σαπίσω σε μια ξαπλώστρα. Εδώ θα κάνεις χιλιόμετρα. Όχι υποχρεωτικά. Απλά δεν μπορείς να αντισταθείς. Είναι καταπράσινη, γεμάτη νερά και μυρωδιές, κι ένα ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων που ανακαλύπτει συνήθειες που δεν ήξερε ότι έχει, και καταλήγει σε συμπεράσματα που δεν ήξερε ότι προκύπτουν. Διότι πώς γίνεται να συναντιούνται νεοχίπις, διανοούμενοι, μοντερνιτέ οικογένειες και ηλικιωμένες γριές από τη Μακεδονία και τη Θράκη στα ίδια μέρη; Γίνεται. Επειδή εδώ είναι Σαμοθράκη και στα ίδια λουτρά (τα μόνα ιαματικά, παρακαλώ, που είναι ιωδιούχα και θειούχα μαζί) κολυμπάνε, παγανιστές, γκέι ζευγάρια, χίπηδες, και εναλλακτικοί. Ξέχασα. Κολυμπάνε και οι ρομαντικοί, οι οποίοι όταν κάνουν λουτρό τη νύχτα ανάβουνε κεριά, υποψιάζονται στο βάθος τα φώτα της Αλεξανδρούπολης, και ονειρεύονται πως η ζωή μπορεί να είναι όνειρο.

Κι άμα βαρέθηκες καλοκαιριάτικα τους αρχαιολογικούς χώρους (διότι πού να τρέχουμε τώρα να βλέπουμε τα ερείπια και να μας ψήνει ο ήλιος), εδώ θα περπατήσεις σε μια κοιλάδα με θέα τη θάλασσα, κάτω από πλατάνια, δίπλα στις πικροδάφνες, στο λεγόμενο το Ιερό των Μεγάλων Θεών όπου μπορείς να φανταστείς τον Σαμπουαζό να ανακαλύπτει τη Νίκη της Σαμοθράκης. Θα ευγνωμονήσεις τους Μεγάλους Θεούς και θα ασπαστείς τους Καβείρους που δεν έλυσαν ακόμα τα μυστήριά τους. Κι άμα μετά από αυτό σου ανοίξει η όρεξη, μπορείς να συνεχίσεις την ερειπιοκατάνυξη επισκεπτόμενος τον Χριστό, ένα απόκοσμο ερειπωμένο εκκλησάκι που χτίστηκε με κομμάτια από αρχαίους ναούς. Εδώ που τα λέμε, σ’ αυτό το χώρο μπορεί να αξίζει τον κόπο να εκκλησιαστείς κιόλας.

Κι άμα ανήκεις στην κατηγορία των αμετανόητων που γουστάρουνε μπιτάκια στο κύμα στην ακρογιαλιά, δεν πρόκειται να μείνεις στερημένος. Υπάρχει το Saoki beach bar που είναι και χώρος συναυλιών, με τις ομπρελίτσες του, τις ξαπλώστρες του, τα λευκά του στρώματα και τα ποτάκια του. Άμα γουστάρεις βότσαλο μπορείς να κολυμπήσεις στους Κήπους, μια σεληνιακή παραλία με μαύρα βότσαλα. Άμα πάλι θέλεις να βυθίζεσαι στην άμμο με την ίδια απόλαυση που βυθίζεσαι στο νερό, τότε καρφί για την Παχιά Άμμο, λευκή, καθαρή, απέραντη. Και όχι μόνο. Υπάρχουν δεκάδες παραλίες όπως τις έπλασε η φύση, άγριες και πεντακάθαρες, όπου αν δεν κουράστηκες ακόμα θα πεζοπορήσεις για να φτάσεις, αλλιώς θα πάρεις καϊκάκι.

Το βράδυ όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Χώρα ή στα Θέρμα, ανάλογα με τις προτιμήσεις σου σε στέκια και φυλές. Τα Θέρμα τα προτιμούν κυρίως οι κατασκηνωτές, τη Χώρα όσοι υποκλίνονται στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική. Αν έχεις κατά νου σου το clubbing στη Σαμοθράκη καλά θα κάνεις να το ξεχάσεις διότι σαν είδος δεν ευδοκιμεί. Θα σου τεθεί όμως ένα ερώτημα που δεν προκύπτει σε κανένα άλλο (εξ όσων γνωρίζω) νησί: ψάρι ή κατσικάκι για φαγητό, και πραγματικά το δίλημμα έχει νόημα αν και τελικά κανείς δεν φεύγει από το νησί χωρίς να υποκύψει στην επιλογή κατσικάκι.

Επίσης, κανείς δεν φεύγει χωρίς να έχει δοκιμάσει το χασλαμά, ένα είδος τοπικού γλυκού που θυμίζει μελομακάρονο ταψιού (έχει τα ίδια πάνω κάτω υλικά), και το παγωτό υπερπαραγωγή, με το ευφάνταστο όνομα «πίσσα και πούπουλα» στη Χώρα στο ζαχαροπλαστείο «Λευκός Πύργος» που είναι σουφλέ στη βάση, βανίλια παγωτό από πάνω με τριμμένα και καραμελωμένα αμύγδαλα και σιρόπι. Κι επειδή ένα πεσκεσάκι πάντα το παίρνουμε φεύγοντας από καλοκαιρινές διακοπές για τους αγαπημένους μας, παίζει τρελά το γλυκό του κουταλιού με το παράξενο όνομα πράουστο, που προέρχεται από το «πριν τον Αύγουστο» –χρόνος συγκομιδής καρπού– και φτιάχνεται από έναν καρπό που μοιάζει με διασταύρωση κορόμηλου με δαμάσκηνο. ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.

*Η Ελισάβετ Παπαδοπούλου είναι συγγραφέας. Το τελευταίο της βιβλίο «Μέρες και νύχτες που δεν ήταν δικές μας» κυκλοφορούν από τις εκδ. Καστανιώτη.