Αποκλείεται να υπάρχει πιο μίζερη Κινεζούπολη από την Chinatown του Βαρδάρη

Δεν υπάρχει πύλη εισόδου με κόκκινους Δράκους να σε υποδέχονται, εστιατόρια με νουντλς και μπισκοτάκια της τύχης, παράξενα τεϊοποτεία σαν αυτά στα οποία σύχναζε για να βυθιστεί σε ύπνους ο Ρόμπερτ ντε Νίρο του Κάποτε στην Αμερική. Τίποτε από τις Chinatown των ταινιών που αγάπησα δεν υπάρχει στην Κινεζούπολη της Θεσσαλονίκης. Ούτε ιπτάμενοι μαχητές κουνγκ φου, ούτε σέξι Γκονγκ Λι στο Τίγρης και Δράκος του Ζαν Γιμού, κανένας μάγος Λο Παν, όπως στο Χαμός στην Chinatown του Κάρπεντερ, αμφιβάλλω αν υπάρχει πιο μελαγχολική και άσχημη Chinatown από τη δική μας στον Βαρδάρη.

Κάτι θελήματα που είχα να κάνω με έμπασαν εντός της και έτσι αναγκαστικά διέσχισα τα στενά της, η Σαπφούς, η Ταντάλου, η Ενωτικών, παλιοί μπουρδελόδρομοι, τότε που στη γειτονιά στεγαζόταν ο πόθος, πάει καιρός τώρα που δεν είναι τίποτα άλλο από κινέζικα εμπόρια. Νόμιμα ή παράνομα, λαθρέ ή με χαρτιά δεν γνωρίζω, πάντως, καθώς περπατούσα, η στάση των περιοίκων (είτε με κυάλαραν καχύποπτα είτε αρνούνταν να φωτογραφηθούν) μου έδωσε την αίσθηση πως κάτι άνομο ή τι, τρέχα γύρευε, συμβαίνει εδώ.

Επίσης: Ποια Chinatown; Το μέρος ήταν γεμάτο ισόποσα με Ρομά που φόρτωναν στα ημιφορτηγά τους κούτες με πραμάτειες που ποιος να ξέρει σε ποια λαϊκή αγορά της Ξάνθης ή της Μαρτίου θα διοχετευθούν, Πακιστανούς που μετέφεραν δέματα βγαλμένα από μουχλιασμένα υπόγεια, γενικώς μια αίσθηση παρακμής και κινδύνου την ένιωθα να με ακολουθεί σε κάθε βήμα. Πάει καιρός, βέβαια, που τα κινέζικα έχουν βγει έξω από το γκέτο του Βαρδάρη, στην Εγνατία, στη Βασιλίσσης Όλγας παντού είναι στημένες οι χοντρικές ή οι λιανικές τους αγορές, όμως η Κινεζούπολη απέναντι από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό θα παραμένει η έδρα τους.

Επί δημαρχίας Μπουτάρη κάτι πήγε να γίνει, ώστε να συσφιχθούν οι σχέσεις Θεσσαλονίκης και Zhe Jang (οι περισσότεροι από τους Κινέζους μας έρχονται εδώ από τη συγκεκριμένη επαρχία της Σαγκάης), αλλά, αν κρίνω από τις συνεχείς αρνήσεις (κουβέντα δεν τους πήρα), νομίζω πως πιο εύκολα μιλάς με τον Γκάλη και σου αποκαλύπτει τι παίχθηκε με τον Βασιλακόπουλο παρά με τούτους τους μούγκαφον.

Είναι περισσότερα από 200 τα μαγαζιά που ντιλάρουν στα πέριξ της Γιαννιτσών, της Μοναστηρίου και της Αναγεννήσεως, εδώ όπου παλιά διάφοροι ανισόροποι στιλίστες και σούργελα fashion freaks το έβρισκαν καυτό, χιπ και πολύ σέξι, δίπλα στα σινιέ τους να κοτσάρουν και ένα κινέζικο γυαλί, κιμονό ή pvc καρκινική γαλότσα, αλλά πέρασε η τάση, that joke isn’t funny anymore. Δεν το κρύβω: όταν βγήκα από το γκέτο τους, οφείλω να παραδεχτώ ότι μια ανακούφιση την ένιωσα, γιατί αποκλείεται να υπάρχει πιο μίζερη Κινεζούπολη από την Chinatown του Βαρδάρη.