Η άνοιξη επιμένει, οι άνθρωποι λιγοστεύουν: Ένα ακόμα μικρό τίποτα για την άνοιξη στην πόλη
Το σούρουπο της περασμένης Τετάρτης ο ουρανός φλεγόταν απ’ άκρη σ’ άκρη, θυμίζοντας διάπυρο πεδίο έκρηξης. Την επομένη, η μέρα απροσδόκητα ηλιόλουστη και τα φυτά στο μπαλκόνι σαν αθλητές που παίρνουν φόρα για να εκτιναχθούν. Κάμπιες κυκλοφορούν στα μονοπάτια στο Πεδίον του Άρεως και έγκυες γάτες γλείφονται στη λιακάδα. Πολλοί δρόμοι της Αθήνας είναι στρωμένοι με διάφανα, υπόλευκα πέταλα από τα ανθισμένα δέντρα. Εδώ και δυο μέρες η άνοιξη μάς έχει αρπάξει από τα πέτα: «Ζήσε! Νιώσε! Συνδέσου! Ανταποκρίσου!».
Τοις ρήμασι πειθόμενος, αποφασίζω να βγω για εξωτερικές δουλειές.
Πρώτος σταθμός, το κατάστημα της τηλεφωνικής εταιρείας για λεπτομέρειες σχετικά με την, όντως συμφέρουσα, προσφορά τους, η οποία μου έχει γίνει τηλεφωνικά. Μαθαίνω ότι, αν τη δεχτώ, εφεξής θα μπορώ να επικοινωνώ για οποιοδήποτε θέμα μου μόνο με το τηλεφωνικό τους κέντρο. Αυτό και μόνο αρκεί για να το ξανασκεφτώ σοβαρά. Όχι, δεν είμαι πρόθυμος να ανταλλάξω τους ζωντανούς ανθρώπους για μεγαλύτερη ταχύτητα στο ίντερνετ και ελαφρώς μειωμένα πάγια.
Η αποπροσωποποιημένη εξυπηρέτηση πελατών που κερδίζει διαρκώς έδαφος μου στερεί κάτι που τελικά έχει αξία για μένα, τη διαπροσωπική επαφή. Ακόμα κι αν πρόκειται να καυγαδίσω, προτιμώ σαφώς να το κάνω έχοντας απέναντί μου ένα πραγματικό πρόσωπο, από το να ωρύομαι σ’ ένα ακουστικό.
Δεύτερος σταθμός, το ποδηλατάδικο απ’ όπου έχω προμηθευτεί τους τροχούς μου και στο οποίο τους συντηρούν τα τελευταία χρόνια. Φιλικό προσωπικό, άψογη εξυπηρέτηση, προσιτές τιμές. Φευ! Από ένα τετράγωνο μακριά είναι ορατό το ειδοποιητήριο στη βιτρίνα επί της Γ΄ Σεπτεμβρίου: ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ. Ο χώρος μέσα άδειος, το σήμα της επιχείρησης στο πάνω μέρος της εισόδου ξηλωμένο. Φεύγω σκεπτικός σπρώχνοντας το ποδήλατο, για να δώσω στον εαυτό μου λίγο χρόνο να ανακάμψει από το πλήγμα. Άλλο ένα τέλος, σκέφτομαι, άλλη μια επιχείρηση που δεν άντεξε τον οικονομικό επεκτατισμό των μεγάλων ανταγωνιστών της. Γεγονός που με εκπλήσσει γιατί και το μαγαζί είχε πάντα κόσμο και το ποδήλατο, γενικότερα, ξέρω ότι πάει πολύ καλά.
Προς έκπληξή μου, απαντούν στο τηλέφωνο. Όχι, η επιχείρηση δεν έκλεισε, απλώς μεταφέρθηκε σε άλλη, πιο φιλήσυχη περιοχή. Αρκετά πια με τα σπασμένα τζάμια, τις απόπειρες κλοπής, τους τσαμπουκάδες μπροστά στην πόρτα, όπως μού εξηγούν.
Τα παιδιά εκεί δεν έχασαν τη δουλειά τους, μόνο εγώ έχασα τα παιδιά.
Γυρνάω στο σπίτι με αυτά τα πενιχρά αποτελέσματα από την έξοδό μου, ενώ η άνοιξη συνεχίζει το αναίτιο πανηγύρι της σαν ερωτευμένο αδέσποτο. Στην είσοδο της πολυκατοικίας με περιμένει ένας συστημένος φάκελος. Μια φίλη μού έχει στείλει το πρώτο της CD, στη μετάφραση των στίχων του οποίου την είχα βοηθήσει. Δεν βαριέσαι, σκέφτομαι, αν κάποτε δεν έχεις ικανό μερτικό στη χαρά, υπάρχει πάντα η επιλογή να χαρείς για λογαριασμό κάποιου άλλου, γιατί όχι;
Στο εργοτάξιο της Γραμμής 4 του Μετρό, η επ. καθηγήτρια ΕΜΠ, Χρυσόθεμις Παρασκευοπούλου, καταγράφει την αθέατη κλίμακα ενός υπόγειου έργου και τη μεταφέρει στην αίθουσα διδασκαλίας
Ο δημοσιογράφος και αθηναιογράφος Νίκος Βατόπουλος, η αρχιτέκτονας Μυρτώ Κιούρτη και ο καθηγητής Κοινωνικής Γεωγραφίας Θωμάς Μαλούτας περιγράφουν το φαινόμενο.
17°
