«Δαμίγος» στην Ομόνοια: Επισκεφτήκαμε ένα από τα παλαιότερα παιχνιδάδικα της χώρας

«Η οικογενειακή μας επιχείρηση παιχνίδια Δαμίγος εδρεύει στην οδό Λυκούργου 3, στην Ομόνοια από το 1925. Εδώ και 97 συναπτά έτη λοιπόν ενοικιάζουμε το κατάστημα αυτό. Τώρα ο ιδιοκτήτης του καταστήματος μάς ενημέρωσε ότι πρέπει να φύγουμε λόγω αλλαγής χρήσης του κτηρίου. Ως εκ τούτου αναζητάμε κατάστημα για να συνεχίσουμε την λειτουργία μας. Η αναζήτηση αυτή μέχρι στιγμής δεν έχει φέρει αποτελέσματα, καθώς οι διαθέσιμοι χώροι είναι ελάχιστοι και αυτοί είτε είναι εξαιρετικά μικροί είτε έχουν εξωπραγματικό ενοίκιο και χρειάζονται υπέρογκες δαπάνες ανακαίνισης. Ζητάμε τη βοήθεια όσων μας γνωρίζουν και μπορούν να βοηθήσουν» πόσταραν στο λογαριασμό της ομώνυμης σελίδας του παιχνιδάδικου τους στο facebook η Μαρίνα και Μυρτώ Δαμίγου. Ακολούθησε θύελλα μηνυμάτων αγάπης, συμπόνιας και κυρίως αλληλεγγύης. Πήγαμε να τους δούμε από κοντά. Και βρεθήκαμε μέσα σε μία Disneyland: παιχνίδια παντού, τσίγκινα, κουρδιστά, για μικρούς, για ενήλικες, vintage κούκλες, μουσικά κουτιά, ξύλινες σβούρες, συλλεκτικές κούκλες και στρατιωτάκια. Η μυρωδιά που αναδίδουν οικεία και ελκυστική σε κάνει να νοσταλγείς τα παιδικά σου χρόνια και να θες να ξαναρχίσεις το παιχνίδι.

 

Το κατάστημα "Δαμίγος" το πρωτοάνοιξε ο παππούς Αντώνης που ήρθε από τη Σαντορίνη στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας και δημιούργησε αρχικά μια αποθήκη ψιλικών όπου αργότερα έβαλε και παιχνίδια. Τη δεκαετία του ’70 ανέλαβε ο γιος του Νίκος και από το 2000 τα «ηνία» της επιχείρησης έχουν οι δυο κόρες του, μαζί με τον Βασίλη Καλογερόπουλο, επί 47 χρόνια σημαντικό μέλος του μαγαζιού. «Έχουμε μεγαλώσει σε αυτή τη γειτονιά, μπαινοβγαίνουμε από παιδιά, συναισθηματικά είναι πολύ δύσκολο για εμάς να φύγουμε από αυτή τη τοποθεσία. Θυμάμαι που με την αδερφή μου Χριστούγεννα και Πάσχα από το δημοτικό ερχόμασταν να βοηθάμε τους δικούς μας. Έχω αναμνήσεις από τα παλιά παιχνίδια, τον χώρο που ήταν μισός από ότι σήμερα, παιδιά να παίζουν, ουρές από έξω να περιμένουν για τα δώρα των αγαπημένων τους. Μας άρεσε να τυλίγουμε παιχνίδια, ακόμη και στα παιδιά μας αρέσει τώρα να έρχονται εδώ και να βοηθούν όσο μπορούν. Σίγουρα δεν ξεχνάω την βιτρίνα μας, με το τρένο που έκανε βόλτα στη γραμμή του μιας και ήταν της μόδας τότε- ο σύγχρονος μοντελισμός που λέμε-, είχε τα αξεσουάρ και τα ανταλλακτικά του και όλοι το κοιτούσαν με θαυμασμό. Θυμάμαι φυσικά και τα παιχνίδια που μου έφερνε ο μπαμπάς μου κάθε φορά που πήγαινε στις εκθέσεις του εξωτερικού που δεν υπήρχαν στην Ελλάδα. Έχω αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής να διηγούμαι που μοιάζουν με παραμύθι» μου λέει η συνιδιοκτήτρια του παιχνιδάδικου Μαρίνα Δαμίγου.

Μέχρι σήμερα, η αναζήτηση νέου καταστήματος στην περιοχή δεν έχει φέρει αποτελέσματα. Οι διαθέσιμοι χώροι είναι μικροί και ελάχιστοι με υψηλά απλησίαστα ενοίκια. «Άρχισε να γίνεται αρκετά ψυχοφθόρο όλο αυτό για εμάς. Ο πατέρας μου στεναχωρήθηκε γιατί ήταν η ζωή του η οικογενειακή μας επιχείρηση. Ούτε στον πόλεμο ούτε ποτέ όλα αυτά τα χρόνια δεν έκλεισε το μαγαζί μας. Προσπαθούμε ωστόσο να είμαστε αισιόδοξοι, κάθε αλλαγή αν είναι να γίνει ας είναι για καλό. Όμως δεν θέλουμε να φύγουμε από το κέντρο της Αθήνας μιας και η γειτονιά μας ξέρει, ο κόσμος ξέρει που θα έρθει να μας αναζητήσει για να δει και να αγγίξει τα παιχνίδια μας. Καλό θα είναι μέσα στον εκμοντερνισμό της εποχής να παραμένουν κάποιες σταθερές. Παρατηρώ πολλά καταστήματα κλειστά, δεν τους ενδιαφέρει να τα νοικιάσουν ξανά. Η Ομόνοια όμως, έχει αρχίσει να δείχνει ότι προσπαθεί κάπως να ανέβει».

Το σίγουρο είναι ότι η δημοσίευση τους δεν είχε σκοπό να ξεσηκωθούν διαμαρτυρίες αλλά να βρεθεί λύση μέσω της βοήθειας του κοινού. Για να καταλήξει: «Αισιοδοξούσαμε ότι θα κλείσουμε τα 100 χρόνια και θα κάνουμε μια παρτάρα αξέχαστη για όλες τις γεννιές! Θέλουμε τόσο για πρακτικούς όσο και για συναισθηματικούς λόγους να υπάρχει η φυσική τοποθεσία του μαγαζιού και όχι μόνο το eshop μας. Mακάρι να βρεθεί λύση άμεσα και πιστεύουμε ότι θα γίνει. Ο κόσμος μας έδειξε με την άμεση ανταπόκριση, τα αμέτρητα μηνύματα στα social και τα τηλέφωνα του πόσο πολύ αγαπάει όλο αυτό που κάνουμε και ότι θα μας «ακολουθήσει» όπου και αν μετακομίσουμε. Δεν περιμέναμε ότι θα έχουμε τόσα μηνύματα συμπαράστασης και μας δυναμώνει όλο αυτό». Αυτή η ιστορική βιτρίνα και η οικογενειακή παράδοση που σου θυμίζει σίγουρα κάτι από τα παιδικά χρόνια των γονιών και τα δικά σου κι δεν της αξίζει να μεταφερθεί…

Δαμίγος, Λυκούργου 3, Ομόνοια