Μικρά ρετάλια γης της Αθήνας που γίνονται πάρκα τσέπης

Η πόλη έχει σχεδιαστεί αντιοικονομικά μέσα στο βάθος του χρόνου. Εντός του φαινομενικά κορεσμένου χώρου, κρύβονται ζωτικές δυνάμεις και αξιοποιήσιμος δημόσιος χώρος. Ένας μικρός πράσινος θησαυρός. Μικρά πάρκα, οδικές αναπλάσεις, ενοποιήσεις πεζοδρόμων και διαδρομών, και εμβόλιμες παρεμβάσεις δενδροφύτευσης είναι μια πολιτική που μπορεί εκ’ νέου να προσφέρει χιλιάδες τετραγωνικών μέτρων αναπλασμένου χώρου, σε σημεία που δεν είναι προφανή με βάση τον κλασικό σχεδιασμό. Ένας κλασικός δρόμος 1000 μέτρων στο κέντρο της Αθήνας μπορεί να συνεισφέρει 2000 τετραγωνικά μέτρα νέου δημοσίου χώρου (πεζοδρόμια, δενδροφυτεύσεις), με εξωραϊστικές παρεμβάσεις της βιώσιμης κινητικότητας , χωρίς να θίγεται η κυκλοφοριακή λειτουργικότητα της οδού.

To νέο πάρκο τσέπης στα Σεπόλια

Οι αναπλάσεις μικρής κλίμακας έχουν πολλές φορές μεγαλύτερη πολλαπλασιαστική αξία απο τα μεγάλα έργα, όπως φαίνεται απο τα πάρκα τσέπης που δημιουργεί το ένα μετά το άλλο ο Δήμος Αθηναίων. Καθώς οι αναπλάσεις αυτές διεισδύουν στα εσώτερα και νευραλγικά σημεία του αστικού ιστού, συνεισφέρουν αναζωογονητικά, σε αυτό που λέμε πολιτισμό της καθημερινότητας και αισθητική ανάταξη. Μετατρέπουν συνήθως υποβαθμισμένα σημεία, σε τοπόσημα, αμήχανα ρετάλια του δημόσιου χώρου σε αστικές σταγόνες χαράς και ανθρώπινης κινητικότητας. Η μεγαλύτερη πληγή της αστικής σκηνογραφίας είναι οι ασυνέχειες, και εδώ αυτές οι μικρές αισθητικές παρεμβάσεις δρούν θεραπευτικά στο σώμα της πόλης. Σαν βελονισμός. Η πόλη βιώνεται και συνδιαλέγεται στην κλίμακα του άνθρώπου-πεζού, συνειδητά και υποσυνείδητα, στις πιο ανύποπτες στιγμές της καθημερινής ζωής.