- CITY GUIDE
- PODCAST
-
18°
Αθήνα, το βασίλειο του Zbutsam style!
Ή και πώς η ασχήμια για κάποιους ανόητους είναι το νέο cool
Γιατί η Αθήνα μοιάζει με το δωμάτιο ενός ακατάστατου, δύσθυμου, βάνδαλου και βρομιάρη έφηβου.
Κάθε φορά που βολτάρω στο κέντρο της Αθήνας, όλες οι εικόνες συγκλίνουν σε μία. Από Κυψέλη και Πεδίο Άρεως έως Αμπελόκηπους και από πέριξ Εξαρχείων, Ιπποκράτους, Μαυρομιχάλη σε Παγκράτι, Μοναστηράκι, Ψυρρή και Πειραιώς, η πόλη μοιάζει με δωμάτιο δύσθυμου και βρομιάρη έφηβου. Ακατάστατο, μπιχλώδες αναρχομάνι από αφίσες ή κακότροπες ζωγραφιές (αρνούμαι να την πω στριτ αρτ). Κομπλεξικοί μαρκαδοράκηδες ή ατάλαντοι σπρεϊτάδες που απαθανατίζουν μίσος ή χαζοζωγραφιές. Πλην εξαιρέσεων, η στριτ αρτ της Αθήνας είναι φτηνή και τιποτένια. Και η πόλη σαν δωμάτιο χαζομαλάκα έφηβου: αυτό το στούμπωμα από ζοφερές άπλυτες κάλτσες, βορβορώδη σεντόνια που θα αλλάξουν μόνο όταν και η τελευταία μύγα ή κατσαρίδα θα γευτεί τα ψίχουλα απομεινάρια από μπέργκερ - η μαμά έχει απαγορευτικό να συμμαζέψει το δωμάτιο. Κι όλα αυτά μοιάζει να ξέφυγαν. Και να εγκαταστάθηκαν έξω, στους δρόμους (σαλόνι του σπιτιού) της πόλης.
Ναι, η Αθήνα είναι παράδεισος για παραβατικούς, προβληματικούς και «Zbutsam style» έφηβους. Κατουρημένοι δρόμοι, ειδικά το Σαββατοκύριακο είναι σαν να μην υπάρχει άνθρωπος που να πηγαίνει στην τουαλέτα, όλη η πρωτεύουσα, ακόμα και στα στενά του Συντάγματος, ανακουφίζεται υπαίθρια. Εφηβικό δωμάτιο, σου λέω, με τα όλα του, θυμάμαι συμμαθητές μου που βαριόντουσαν τόσο πολύ να κουνηθούν από το δωμάτιο - βασίλειο της βρόμας, που κατουρούσαν μέσα στα άδεια μπουκάλια από κοκακόλες. Την άλλη μέρα η μάνα τους έμοιαζε να αποσυμφορίζει και να καθαρίζει όχι τα απομεινάρια ενός εφηβικού πάρτι, αλλά θάλαμο αερίων!
Υπέροχη πόλη κοινώς για πιτσιρίκια συμφιλιωμένα όχι μόνο με την αποφορά των εφηβικών τους δωματίων αλλά και των στεκιών τους: προβάδικα και μοκέτες που μπιρομυρίζουν, άθλιο πίσω μέρος από κλαμπ που ούτε ποντίκια πατάνε, αλλά, για δες: όλη αυτή η μυθολογία της εφηβικής παραβατικότητας περιβάλλεται με θαυμασμό, με φοβερή γοητεία και «πρέπει να το ζήσεις» tips. Υπό μορφή άρθρων ή ποστ «Αθήνα, city of rebels». Και καλά μποέμ και ροκ-εν-ρολ, ειδικά στα Εξάρχεια υπάρχουν ακόμα αγκιτάτορες της «φόρμας» που την αποθεώνουν την μπίχλα και το φρικώδες, θεωρώντας τα σούπερ κουλ.
Και έκπληξη: όλη αυτή η Αθήνα, μια κινούμενη και υμνούμενη ασχήμια, μοιάζει place to be κι από ξένους τουρίστες. Εισαγόμενα φρικιά, χουλιγκάνια, ατάλαντους στριτ άρτιστ εξωτερικού που έρχονται για να βάψουν και να αφήσουν την κουράδα τους, και μεταφορικά στους τοίχους αλλά και κυριολεκτικά στους δρόμους. Κι η πόλη να προσομοιάζει ολοένα και περισσότερο με τριτοκοσμική Ντίσνεϊλαντ terrordrome, όπου μέσα της σόλο κλεφτρόνια ή μπάχαλοι σε ορδές και οργανωμένες συμμορίες «φιλοτεχνούν» δράσεις. Ικανές να ενθουσιάσουν τους ιθύνοντες της περσινής Documenta, α, είναι πάρα πολύ εύκολο να ιδεολογικοποιήσεις την ασχήμια και το έγκλημα. Λίγο Ζενέ, αντικαπιταλιστικά τσιτάτα και μια λατρεία του εξωτικού (στα μάτια τους) «αθηναϊκού oriental», κι έτοιμο το πακετάκι εναλλακτικών διακοπών. Όπως Νέα Υόρκη των 70s ή Βερολίνο του '80, άκουσα πολλούς, με τα αυτιά μου, «καλλιτέχνες» ή «ποιητές» να την αποθεώνουν αυτή την Αθήνα. Θα το δεχόμουν αν εδώ άκουγα κάτι αντίστοιχο για σάουντρακ με τους Sonic Youth ή τους Neubauten. Όμως φευ! Ακόμα και ο ήχος της σημερινής Αθήνας, που δήθεν προσομοιάζει με τις ιλιγγιώδεις μητροπόλεις του τότε, εξαντλείται σε κάτι νησιωτορεμπέτικα που οι φαν τους τα καταναλώνουν με ρακόμελα μπόμπες που σου καίνε τα εντόσθια.
Ακόμα και στα ληθαργικά προάστια, πέραν δηλαδή του κέντρου, Περιστέρι, Νέα Ιωνία, Καλλιθέα, τυχαίες οι αναφορές, σαν τις βόλτες μου, μια ενορχηστρωμένη βανδάλα δείχνει να διαμορφώνει τόσο «φιλότιμα» την εικόνα της πόλης. Μιας Αθήνας που ζει σε συνθήκες μπιχλιάρη και παραβατικού έφηβου-βασιλιά στο υπνοδωμάτιό του, Kingdome of Zbutsam. Χμ, νομίζω πως αυτή είναι η φάση, Kingdome of Zbutsam, ένα κυρίαρχο αισθητικοπολιτικό κίνημα, που άλλοι το αποκαλούν και new indie. Αλλά εγώ θα επιμένω να το λέω ασχήμια όπου και να σταθείς, όπου και να βρεθείς, κι ας προσπαθεί η πόλη να ξεκαρφωθεί και να πάρει μπρος αλλιώς. Μόνο τα κοινοφελή ιδρύματα και οι δράσεις τους, ή μερικές ομάδες που προσπαθούν να παραγάγουν μια νέα, θετική αστικής ευγένειας και κουλτούρας ενέργεια δεν φτάνουν. Γιατί νομίζω πως κατά βάθος αυτή η Αθήνα-μπάχαλο είναι το πρόσωπο που η πλειοψηφία των πολιτών της αγαπά να βλέπει. Δεν εξηγείται αλλιώς...
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Από τα Christmas parties μέχρι τα private dinners, το PLOES δίνει στις χειμερινές εκδηλώσεις θέα στη θάλασσα
Ένας νέος χώρος παιχνιδιού στη Νέα Ερυθραία και σύντομα στο κέντρο της Αθήνας μάς θυμίζει ότι το gaming δεν έχει ηλικία
Παιχνίδια, δράσεις και πολλές εκπλήξεις στις 14 και 15 Νοεμβρίου, στο Παλιό Αμαξοστάσιο του Ο.ΣΥ. στο Γκάζι
Η απόφαση του Δήμου Αθηναίων αφορά τη μείωση των απαιτούμενων εγγυήσεων
Οι ρυθμίσεις για την πάροδο Βουρνάζου και τον χώρο του μετρό
Η πρωτεύουσα μπαίνει σε γιορτινούς ρυθμούς - Το πρόγραμμα της ανοιχτής εκδήλωσης
Ένα δωρεάν παιχνίδι για καθέναν από τους πρώτους 500 επισκέπτες
Tο όνομά της είναι συνδεδεμένο με τα ξενύχτια και τις μουσικές στιγμές μιας ολόκληρης εποχής
Πώς το Χάλογουιν έφτασε να έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας; Τι σχέση έχουμε εμείς με τις κολοκύθες και τα φαντάσματα;
Στις 28 και 29 Νοεμβρίου, το Εκθεσιακό Κέντρο Περιστερίου
Η πόλη χρειάζεται καλύτερες και περισσότερες συγκοινωνίες, καθώς η κατάσταση είναι πλέον οριακή.
Το ιστορικό club της Αθήνας κλείνει απόψε και ο DJ που βρέθηκε εκεί από το ξεκίνημά του αφηγείται τη διαδρομή του, από τα πρώτα Χριστούγεννα του 1995 μέχρι το τελευταίο τραγούδι
Από τις αρχές του 20ού αιώνα τούτη η έκταση των τριάντα στρεμμάτων αποτελεί ένα είδος παραδείσου εντός της πόλης
Ψυχολογικά προφίλ, συνήθειες, στάσεις, στιλ, τύποι ηχορύπανσης, προστατευόμενα είδη
Εκεί όπου η διεθνής μόδα συναντά την ελληνική δημιουργικότητα
Πιλοτικό πρόγραμμα διάρκειας 30 μηνών
Ο Δήμος Αθηναίων διεκδικεί χρηματοδότηση για ένα σύστημα ενημέρωσης σε πραγματικό χρόνο, με 4.352 αισθητήρες
Με αφορμή το 4ο Good Stories Summit, η Αγγελική Κοσμοπούλου μιλά για τη δύναμη των ανθρώπινων ιστοριών, και τους ανθρώπους που αποφασίζουν να κάνουν τη διαφορά
Για τις μέρες που ψάχνεις ένα καινούργιο στέκι, μια διαφορετική εμπειρία ή απλώς μια καλή αφορμή να βγεις
Μια απρόβλεπτη μουσική συμφωνία, μια μικρή ανάπαυλα από τον ρυθμό της καθημερινότητας
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.