Η πρόεδρος της Ένωσης Πνευμονολόγων Ελλάδος μίλησε για την έξαρση ιώσεων και γρίπης στη χώρας μας – Τα τρία σημεία που χρειάζονται μεγάλη επαγρύπνηση.
Ενδέχεται ο κορωνοϊός να περνάει σε ενδημική φάση και αυτό που ζήσαμε τα προηγούμενα χρόνια να βρίσκεται στο τέλος ή πλέον βρισκόμαστε στην αρχή μιας καινούργιας εποχής, όπου στο πλαίσιο της πολύ έντονης κλιματικής αλλαγής θα αναδυθούν νέα παθογόνα και θα έχουμε μία διαφορετική εικόνα της υγείας από ό,τι μέχρι τώρα γνωρίζαμε;
Πρόκειται για ένα ερώτημα το οποίο συζητιέται σε όλα τα παγκόσμια forum, αλλά κανείς δεν μπορεί να δώσει μία ξεκάθαρη απάντηση αυτή τη δεδομένη χρονική στιγμή, δηλώνει στο Πρακτορείο FM η πρόεδρος της Ένωσης Πνευμονολόγων Ελλάδος Δρ. Σταματούλα Τσικρικά, σκιαγραφώντας παράλληλα την εικόνα που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην χώρα μας λόγω της έξαρσης πολλών ιώσεων ταυτόχρονα, μαζί με γρίπη, Covid19 και RSV.
Μεγάλη πίεση στο σύστημα υγείας τις επόμενες εβδομάδες
«Πανελλαδικά βρισκόμαστε τόσο στον ενήλικο πληθυσμό όσο και στον παιδιατρικό σε μία όχι ακόμα κορύφωση, αλλά σε ένα υψηλό επίπεδο νοσηλειών με τις πληρότητες να αγγίζουν κάποιες φορές το 100% στις απλές κλίνες, αλλά και στις ΜΕΘ υπάρχει αυξημένη ζήτηση», αναφέρει η κ. Τσικρικά.
Στη συνέχεια, τόνισε ότι ιδιαίτερα τώρα την περίοδο της εποχικής γρίπης, υπάρχει αυξημένη νοσηρότητα και επειδή φέτος ο ιός της γρίπης έχει δείξει μεγαλύτερη επιθετικότητα, πολλές φορές υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα κάποιος να χρειαστεί κρεβάτι εντατικής θεραπείας.
Το σύστημα υγείας, σύμφωνα με τη γνωστή πνευμονολόγο, αυτή τη στιγμή βρίσκεται αντιμέτωπο όχι όπως τα προηγούμενα χρόνια με έναν αναπνευστικό ιό που κυριαρχούσε, αλλά με πολλαπλούς αναπνευστικούς ιούς, οι οποίοι για να επικρατήσουν και να επιβιώσουν στην κοινότητα έναντι του κορωνοϊού, φαίνεται ότι αυξάνουν τόσο την επιθετικότητα τους, όσο και τη νοσηρότητα τους.
«Εκτιμώ ότι τις επόμενες εβδομάδες και μέχρι να κορυφωθεί το κύμα της γρίπης θα είμαστε πολύ πιεσμένοι. Ωστόσο το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα έχει να κάνει με το πόσο καλά θα είμαστε και εμείς προετοιμασμένοι και ενισχυμένοι. Μετά από τρία χρόνια πανδημίας, νομίζω ότι υπάρχει από τα προηγούμενα κύματα, και η κλινική εμπειρία, αλλά και η γνώση του πόσο μπορεί να πιεστεί το σύστημα υγείας, αλλά και ποιες δομές είναι εκείνες οι οποίες θα πρέπει να ενισχυθούν και να ενεργοποιηθούν», ανέφερε.
Στρατηγικές υγείας: Τα τρία σημεία που χρειάζονται προσοχή
Τι χρειάζεται λοιπόν να γίνει στην παρούσα φάση για να μην βρεθούμε μπροστά σε καταστάσεις που κανείς δεν θέλει να ξαναζήσει;
Για την κ. Τσικρικά, χρειάζεται μεγάλη επαγρύπνηση σε τρία επίπεδα:
Σε επίπεδο στρατηγικών της υγείας, πώς δηλαδή θα μπορέσουν να ενισχύσουν, αξιοποιήσουν και να διαχειριστούν με τον καλύτερο και ορθότερο τρόπο τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή την κρίση των αναπνευστικών ιών
Πώς οι επαγγελματίες υγείας θα μπορέσουν να σταθούν και πάλι ξεκούραστοι και με υψηλής ποιότητας υπηρεσίες δίπλα στον πάσχοντα και
Ο πληθυσμός να μπορεί να αντιληφθεί τις καλές πρακτικές και τις καλές γνώσεις που αποκτήσαμε τα προηγούμενα χρόνια, τόσο για την ατομική ευθύνη, αλλά και για την αναπνευστική υγεία και την ατομική υγιεινή και να μην τα εγκαταλείψει.
«Αν όλα αυτά δουλέψουν καλά και έρθουν σε μία ισορροπία, νομίζω ότι θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε με τις λιγότερες ανθρώπινες απώλειες», σημειώνει η ίδια.
Για το άνοιγμα των σχολείων μετά τις γιορτές και την επίπτωση που αυτό έχει στην περαιτέρω έξαρση των ιώσεων, η κυρία Τσικρικά σχολιάζει: «Κάθε δραστηριότητα και κάθε συγχρωτισμός με άτομα τα οποία μεταδίδουν και δεν παραμένουν σπίτι, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι θα οδηγήσει σε αύξηση κρουσμάτων, κάτι το οποίο ήδη βλέπουμε από την πρώτη εβδομάδα λειτουργίας των σχολείων μετά τις διακοπές. Το περιμέναμε άλλωστε και θα αποτυπωθεί και επιδημιολογικά. Τα παιδιά δεν μπορούν να μείνουν στο σπίτι. Το έχουμε καταλάβει. Σε καμία χώρα δεν έκλεισαν τα σχολεία, ούτε και στη δική μας, ιδιαίτερα που τώρα ο καιρός εξακολουθεί να είναι ιδιαίτερα καλός».
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
