Παλιότερα και σχεδόν πάντα, όταν κώλωνα συναισθηματικά, είχα αποκούμπι έναν ψυχαναλυτή που με έβγαζε στο φως από το σκοτάδι που σε βάζουν οι μαύρες σκέψεις αυτού που λένε εύηχα ασυνείδητο οι ειδικοί.
Στα διλήμματα, στους χωρισμούς, στους καυγάδες, στα υπαρξιακά αδιέξοδα είχα μια βοήθεια και τους ευχαριστώ γιατί λίγο τους πλήρωνα σε αντίθεση με τους δικηγόρους, που τους πληρώνω πολύ, για να μην πω πάρα πολύ.
Αυτόν τον Αύγουστο έπεσα όμως σε κατάθλιψη γιατί η συγκυρία των διακοπών τους είχε (τους ψυχαναλυτές) μακριά μου, ενώ πολύ κοντά μου είχα τις ειδήσεις για την έξοδο από το μνημόνιο που μου έβαλε διλήμματα, γιατί η κυβέρνηση και οι επίτροποι της Ευρώπης έλεγαν ότι τέρμα τα μνημόνια, ενώ η αντιπολίτευση έλεγε πως, αντίθετα, είμαστε και πιο βαθιά μέσα σε αυτά.
Το δίλημμα του Άμλετ, του να είσαι ή να μην είσαι, θα ήταν πιο ευχάριστο και πιο θεατρικό από την ερμηνεία μέσα ή έξω από το μνημόνιο ανάλογα με την πολιτική άποψη των ομιλούντων.
Επειδή λόγω επαγγέλματος είμαι υποχρεωμένος να σέβομαι τους ειδικούς, γιατί αλλιώτικα θα πέσουν οι τοίχοι που στηρίζουν και τη δική μου επιστημοσύνη (όποια τέλος πάντων έχω), έτσι κι εγώ άκουγα με φανατισμό τις απόψεις και των μεν και των δεν, αφού στο σύστημα που μας διοικεί αυτοί κατεξοχήν είναι οι ειδικοί, δηλαδή οι πολιτικοί που μας εκπροσωπούν, κατά τεκμήριο πρέπει να ξέρουν κάτι παραπάνω από εμάς τους πληβείους που τους εκλέγουμε.
Εντάξει, είπα μέσα μου, η αλήθεια είναι δύσκολη και απρόσιτη πολλές φορές, άρα κάνε υπομονή μέχρι οι μάγοι του κοινοβουλίου να σου την αποκωδικοποιήσουν και κάποια στιγμή θα καταλάβεις τι γίνεται.
Έτσι κατέληξα στον μηχανισμό σκέψης που έμαθα από την ιατρική πως κάθε πάθηση έχει μια διάγνωση και μια θεραπεία που σε μεγάλο ποσοστό είναι ασφαλής, ειδάλλως η ιατρική δεν θα είχε νόημα, γιατί θα σκότωνε αντί να θεραπεύει.
Δηλαδή ποτέ στην πράξη οι γιατροί δεν παίζουν ζάρια αν θα ζήσει ή θα πεθάνει ο ασθενής, αλλά αντίθετα, συνδυαστικά, δίνουν πιθανότητες και λύσεις σε πλαίσια λογικά και με βάση την προηγούμενη εμπειρία και καταλήγουν συνήθως στις περισσότερες περιπτώσεις σε ασφαλή συμπεράσματα.
Η Ελλάδα στην εντατική περίπου τέσσερα χρόνια και παρά την κρίση έλεγα δωμάτιο ούτε στην Κολοπετινίτσα δεν βρίσκεις τον Αύγουστο, ενώ τη χωριάτικη την πληρώνεις όσο ένα καλό μενού στην Ευρώπη τουλάχιστον στην ανεμόεσσα Μύκονο.
Ευτυχώς έπεσε φέτος στα χέρια μου το καλό βιβλίο του Worms για τις χρόνιες παθήσεις της δημοκρατίας και κατάλαβα πως η ανθρώπινη κοινωνία πάντα θα υποφέρει από κάτι που δεν θεραπεύεται πλήρως... που μοιάζει πολύ με το χιλιοειπωμένο τσιτάτο πως στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα... που επίσης παντρεύεται με το βιτριολικό ότι η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα αλλά και πάλι καλύτερο από όλα τα άλλα.
Εκεί που ηρέμησα πως οι πολιτικοί λένε και καμιά υπερβολή για να μαζέψουν ψηφαλάκια, όπερ το σύστημα που ζω είναι εντέλει καλύτερο από την περιγραφή του, άρα να πιστέψω πως στη χώρα με τον ωραιότερο καιρό, τα καλύτερα νησιά και τους πιο έξυπνους ανθρώπους είναι πολύ πιθανό να κερδίσαμε το στοίχημα και να βγήκαμε στις αγορές, αφού όλοι βγήκαν, δεν μπορεί, θα βγήκαμε και εμείς...
Εξάλλου, οι τραπεζίτες που δανείζουν και κερδίζουν από τα δανεικά κάτι θα ήξεραν παραπάνω από τους δικούς μας πολιτικούς, που χρόνια πριν την εποχή της ευμάρειας δεν κατάλαβαν πως τα δανεικά δεν είναι ποτέ αγύριστα και οι Ευρωπαίοι δεν είναι κουτόφραγκοι όπως αιώνες τώρα νομίζαμε.
Εκεί που αποφάσισα πως τελικά είχαν δίκιο αυτοί που έλεγαν πως βγήκαμε από τα μνημόνια και έκοψα τα ζάναξ και είπα, μπράβο στα αριστερά παιδιά που μας έβγαλαν από τα μνημόνια και δεν έριξαν το σκάφος στα βράχια, μαύρες σκέψεις με κύκλωσαν ακούγοντας πως το καθεστώς της ελληνικής δημοκρατίας κινδυνεύει από τα Κομμούνια που ξαναπήραν κονσέρβες και είναι έτοιμα να επιβάλουν καθεστώς Εμβέρ Χότζα με τους Αλβανούς, Τούρκους και Μακεδόνες μετανάστες, που χρόνια τώρα τρώνε σαν σαράκι την πλατωνική μας δημοκρατία.
Ξαναθυμήθηκα την εποχή της χούντας που ζούσαμε ήσυχα και στρατιωτικά χωρίς διλήμματα, τότε που αποφάσιζαν άλλοι πόσο εθνικόφρων είσαι και δεν είχες διλήμματα υπαρξιακά, γιατί ο άνθρωπος τελικά αυτό που σιχαίνεται πιο πολύ είναι να σκέφτεται ο ίδιος την ελευθερία του, ενώ λατρεύει να αποφασίζουν άλλοι για τα όριά της... οι χούντες και οι φασισμοί δεν βρίσκονται στα μυαλά εξωγήινων που αποφασίζουν πραξικοπήματα, αλλά είναι βαθιά μέσα στην τρομαγμένη ψυχή του ανθρωπάκου που αποφάσισε τη θεϊκή του μοίρα να τη χαρίσει στους θεούς και να τους ορίσει αφέντες και δεσπότες της μικρής και μίζερης ζωής του (70 χρόνια), μια αστραπή δηλαδή μπροστά στην αιωνιότητα.
Σε έναν πλανήτη που οι δημοκρατίες πια εξαφανίστηκαν με δικτάτορες που αλλάζουν τα συντάγματα για να εκλέγονται μονίμως μέχρι τον ενταφιασμό τους τα μαυσωλεία που φτιάχνουν εν ζωή, σε ένα πλανήτη που η μόνη δημοκρατία, το δίκαιο του ισχυρού, όπου ο καπιταλισμός είναι το μόνο οικονομικό μοντέλο που επιβιώνει, κάποιοι δικοί μας εθνοπατέρες ανακάλυψαν τον κίνδυνο του κομμουνισμού.
Αν δεν μας κάνουν πλάκα οι καλοί μας αυτοί πατριώτες, θα πρότεινα ψυχιατρική εξέταση για μανία καταδίωξης, γιατί σε έναν κόσμο που οι κομμουνιστές εξαφανίστηκαν, όπου οι αριστερές πολιτικές δυνάμεις είναι στη γωνία με τις δεξιές να κυβερνούν σε όλον τον κόσμο και εσύ να βλέπεις κομμουνιστικό κίνδυνο και απειλή της δημοκρατίας, τουλάχιστον αν δεν είναι ψυχιατρική νόσος, θα αποδειχτεί πως ο ψεκασμός των προηγούμενων ετών εξακολουθεί να απειλεί την πνευματική ισορροπία των συμπολιτών μας.
Tο εσωτερικό παιδί, το εν δυνάμει ενήλικο κομμάτι, η θεραπεία και το θάρρος που χρειάζεται για να εγκαταλείψουμε μια ταυτότητα που κάποτε μας προστάτευσε, αλλά πλέον δεν μας επιτρέπει να πετάξουμε.
Για πέντε μέρες, στο Poseidonion Grand Hotel, το πρώτο retreat της One Sanctum έφερε κοντά 130 ανθρώπους από κάθε γωνιά του κόσμου. Όχι ένα συνέδριο, αλλά ένα μικρό, προσωρινό διεθνές χωριό.
17°
