Alas Greek Deli, μια μικρή Ελλάδα στο Βερολίνο

Όταν ταξιδεύω στο εξωτερικό, δεν κάνω και «αμάν» για souvlaki, moussakas και γαλανόλευκη διακόσμηση σε κάποιο ελληνικό εστιατόριο που πουλάει νοσταλγία. Τα αποφεύγω το ίδιο σχολαστικά με τις κάρτες “Wish you were here”. Στο Βερολίνο όμως κάνω την εξαίρεση, κι αυτή λέγεται Alas Greek Deli. Βρίσκεται στο Charlottenburg, γειτονιά με αρχιτεκτονική του 19ου αιώνα που εύκολα σε βάζει στην αριστοκρατική μνήμη του Βερολίνου, αυτή που δεν έχει υποχωρήσει στη σύγχρονη πόλη αλλά συνυπάρχει μαζί της. Μπαρόκ, επιβλητική, με κήπους που σε κάνουν να ξεχνάς ότι είσαι σε πρωτεύουσα. Περπατάω πάνω στις αντανακλάσεις του ποταμού Spree, προσπερνάω χρυσά αγάλματα και ένα κίτρινο Trabant –το αυτοκίνητο-σύμβολο των δρόμων της Ανατολικής Γερμανίας που στέκεται ανάμεσα σε επαναστάσεις και πτώσεις τειχών. Η οδός Ku’damm αλλάζει ρυθμό και απότομα χώνεται σε πολυτελείς μπουτίκ, εστιατόρια, κίνηση. Παλιά βιβλιοπωλεία, ζεστά καφέ και η αίσθηση ότι κάποιοι εδώ δεν βιάζονται.

Alas Greek Deli: μια γωνιά Ελλάδας στην καρδιά του Βερολίνου

Σπρώχνω την πόρτα του Alas και η τουριστική φασαρία μένει έξω. Η αισθητική είναι καθαρή, απαλλαγμένη από περιττά στολίδια. Η γραφική συνοικία εδώ και έξι χρόνια υποκλίνεται στην άλλη εκδοχή της Ελλάδας, αυτή που δεν φωνάζει κι όμως σε πείθει. Τα προϊόντα στα ράφια λίγα και ένα προς ένα διαλεγμένα. Ελληνικά κρασιά, ψαγμένα λάδια και μέλια, τοποθετημένα με βερολινέζικη πειθαρχία. Δεν υπάρχει τίποτα το «δήθεν» στο χώρο αλλά μια απίστευτη οικειότητα που ξεκινάει από το πρόσωπο του Δημήτρη Σαββίδη, του ανθρώπου που είχε στήσει ένα από τα πιο εμβληματικά μαγαζιά της Θεσσαλονίκης το Extrablatt, ορόσημο γεύσης για μια εικοσαετία στην πόλη. Θυμάμαι έντονα το σκούρο ξύλο, τους χαμηλούς φωτισμούς και το μεγάλο μπαρ για φαγητό ή ποτό, τα χιουμοριστικά σχόλια της γυναίκας του Μελίνας. Weiss σερβιρισμένη στο σωστό ποτήρι -όταν αυτό δεν ήταν αυτονόητο- σερβιτόροι που έτρεχαν το μαγαζί με ευγένεια παλαιάς κοπής, σαν σε σπίτι φίλων. Κάποιοι εκεί διάβαζαν για εξεταστική, άλλοι ερωτεύτηκαν και εγώ εκεί γιόρτασα την έκδοση δύο βιβλίων. Ο Δημήτρης έμεινε η ίδια εικόνα μου μέχρι εδώ.

Πες μου, πώς από το θρυλικό σου μπιφτέκι -που λάτρευε η κόρη μου- πέρασες στα ρεβίθια…!
«Είμαι πάντα μάγειρας, με δυο λόγια εδώ κάνω το κέφι μου γι’ αυτό και δουλεύω ακόμα. Ξεκινάω πρωί με πίτες, μπουγάτσα και κουρού και το μεσημέρι το μαγαζί μεταμορφώνεται σε μια μικρή Ελλάδα. Τυροκαυτερή, τζατζίκι, ταραμάς, φασόλια, ρεβίθια σαλάτα, φακές σαλάτα, κριθαρότο και ελληνικά γλυκά που οι Γερμανοί λατρεύουν. Έζησες το Extrablatt και θυμάσαι τι γινόταν πριν κλείσει, λόγω της οικονομικής κρίσης κι αυτό».

Μια κυρία διέκοψε την κουβέντα μας. Αγόρασε ελληνικό γιαούρτι, κρητικό μέλι και μπουγάτσα. Τόνισε με χαμόγελο στον Δημήτρη ότι πάει στο γραφείο για Griechisches frühstück, που μεταφράζεται σε ελληνικό πρωινό. Η μικρή τους επικοινωνία μου έφερε στο νου το μαγαζί της γειτονιάς, όπου ξέρεις τον ζαχαροπλάστη με το μικρό του όνομα και που αν ζητήσεις τη συνταγή θα σου την πει με την υπομονή κάποιου που πιστεύει σε αυτό που φτιάχνει. Δεν είναι μια απρόσωπη σχέση - εδώ αυτό δεν χάθηκε.

Πώς κατάφερες και από ένα μεγάλο μαγαζί που χωρούσε τόσους ανθρώπους να κάνεις ένα μικρό που πάλι τους χωράει όλους;
«Η σχέση μου με το φαγητό δεν επηρεάζεται από τον χώρο και η κουζίνα μου θυμάται τον τρόπο… πώς ήταν δηλαδή τα πράγματα πριν βιαστούμε να τα βελτιώσουμε. Δεν μπορώ να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις ενός μεγάλου μαγαζιού -ούτε και το ήθελα πια- οπότε αυτό είναι μια χαρά. Έχω Γερμανούς πελάτες στο ογδόντα τοις εκατό και κυρίως εκείνους που έχουν ταξιδέψει Ελλάδα. Αγοράζουν πολλά κρασιά, από τις τριάντα ετικέτες που έχουμε, λάδι, μέλι, τσάι και ντάκο. Παίρνουν φαγητό για το σπίτι όπως είναι έτοιμο στο χάρτινο ή το τρώνε εδώ με ένα ποτήρι κρασί. Χρησιμοποιώ μόνο άριστα υλικά σε ένα απλό μενού όπου καθημερινά περιλαμβάνει ομελέτα με φέτα και ντομάτα -στραπατσάδα δηλαδή-, ψητό χαλούμι, μανούρι, ντάκο και γύρο στο τηγάνι. Οι ξένοι λένε και ότι τους θυμίζει κυριακάτικο τραπέζι στην Ελλάδα κι αυτό είναι ωραίο!».

Ο Τάσος, γιος και ιδιοκτήτης πια ήρθε για να στηρίξει τη δεύτερη βάρδια. Σπούδασε γεωγραφία στο πανεπιστήμιο Αιγαίου αλλά θέλησε να συνεχίσει ότι ξεκίνησαν οι γονείς του.

Πρέπει να υπάρχει σοβαρός λόγος για να κάνεις στην άκρη τις σπουδές σου ενώ μάλιστα είσαι Γερμανία...
«Ήταν και είναι πολύ σοβαρή η δουλειά που έκανε ο μπαμπάς στην εστίαση και αυτό με κράτησε εδώ. Πώς να το πω…θα ήταν κρίμα όλη αυτή η εμπειρία να πάει χαμένη. Οι πελάτες λένε ότι ούτε στην Ελλάδα δεν έχουν φάει τέτοιο φαγητό. Με δύο απλές κινήσεις το κάνει να πετάει! Έπειτα μεγάλωσα μέσα σε αρώματα που μου είναι δύσκολο να τα αποχωριστώ. Τίμιο ελληνικό φαγητό, χωρίς τη σάλτσα του instagram, που σερβίρεται εδώ, αν το θέλεις».

Ήθελα! Έκρινα μπόλικα τα 1.800 χιλιόμετρα μέχρι Θεσσαλονίκη για πακέτο, οπότε ξεκίνησα με ρεβίθια και λαχανικά, ένα πιάτο που αρνείται την ταπεινότητα της πρώτης ύλης του. Κίτρινες και κόκκινες πιπεριές, καρότο, κρεμμύδι. Μια πικάντικη πιπερίτσα και τουρσί ακουμπά στην κορυφή σαν υπογραφή. Όλα δεμένα με λαδολέμονο και μυρωδικά. Εδώ σαν πιάτο το λένε plant-based, δηλαδή προϊόν που βασίζεται σε φυτικές πηγές.

Δεύτερο take away μπολ οι γίγαντες πλακί, κι αυτοί χωρίς διάθεση επίδειξης και χωρίς περιττά μπαχαρικά. Σάλτσα με εκείνο το βάθος που μαρτυράει το χρόνο του στην κατσαρόλα, καμιά βιασύνη. Τα φασόλια μελωμένα, βουτυρένια. Έχουν πάρει μέσα τους ό,τι έπρεπε να πάρουν. Η φέτα από πάνω δεν παίζει διακοσμητικό ρόλο: καθώς μαλάκωσε από τη θερμότητα έδωσε εκείνη την αλμυρή οξύτητα που δένει τρελά με τη γλύκα της ντομάτας. Ο φρέσκος μαϊντανός μου έκλεισε το μάτι... έψαχνα ήδη για ψωμί!

Το γεύμα έκλεισε με μια φανταχτερή πορτοκαλόπιτα. Είναι από εκείνα τα γλυκά που δεν εξηγούνται, απλώς τρώγονται. Τραγανό φύλλο από έξω, μπόλικο σιρόπι από μέσα που κάνει τη δουλειά του, αθόρυβα. Από πάνω, μια φέτα πορτοκάλι γλυκόξινη, καντραρισμένη, που θυμίζει ότι αυτό το γλυκό γνωρίζει τη δυναμική του. Υφή που ταλαντεύεται ανάμεσα σε κέικ και μπακλαβά, αέρινη και βαριά ταυτόχρονα. Έντονο άρωμα πριν την πρώτη δαγκωματιά και υπόσχεση για επιστροφή εδώ με την τελευταία!