Φέτος το καλοκαίρι

Η αλήθεια είναι ότι όλοι όσοι φύγαμε τον Αύγουστο είχαμε μια σταλιά πιο σφιχτό το ζωνάρι(ok, γύρισα και βλέπω τα δελτία των 8, φαίνεται;). Λιγότερες μέρες, επιλογή του τόπου ανάλογα με τις βενζίνες ή τα εισιτήρια του πλοίου, κάποιες μέρες και στο εξοχικό των φίλων. Οι ντόπιοι που μας περίμεναν, αποφασισμένοι για μειώσεις τιμών. Στα δωμάτια και τα ξενοδοχεία, στις ταβέρνες, στα beach bars στα clubs – μαθαίνω ότι μέχρι και στη μικρή Βενετία της Μυκόνου πολλοί εστιάτορες είχαν καθιερώσει “happy hours” με μισές τιμές σε ώρες μη αιχμής. Από την άλλη υπήρχαν και οι «για πάντα αδιόρθωτοι». Αυτοί που φτηναίνανε τη χοιρινή και κοιτάγανε να τα πάρουνε από τις μπίρες, αυτοί που βαφτίζανε το λούτσο σε ψάρι Α΄ κλάσης, αυτοί που χρεώνανε το ποτό € 14 (στη Σκιάθο είμαστε που είναι κοσμικό νησί…), αυτοί που είδαν λιγότερο κόσμο στο νησί τους και για να φτάσουνε στα ίσα τους ακριβαίνανε κατά το δοκούν τις τιμές τους.                                                    

Εμείς; Εμείς, πάλι, έχω την αίσθηση ότι φέτος φάγαμε λιγότερο, και εννοώ φάγαμε λιγότερο «πεταμένα». Δηλαδή η παρέα των τεσσάρων έπαψε να παραγγέλνει για οκτώ, οι ψησταριές και τα σουβλατζίδικα σημείωσαν άσο επί της –δεν την άκουσα πολύ φέτος– αστακομακαρονάδας, πολλά σπίτια εξοχικά ή ενοικιαζόμενα τη βάλανε πολλές φορές την κατσαρόλα με το μαγειρευτό – όχι πια ταβερνάκι κάθε βράδυ, κουράζονται και τα παιδιά… Γυρίζοντας πίσω και μιλώντας με τους φίλους διαπιστώνω ότι σε όλους μας άρεσε αυτό το έστω και υποτυπώδες «μέτρο». Σα να μας αλάφρωσε λιγάκι η επιλογή τού τι πραγματικά θέλω από την αλόγιστη υπερβολική κατανάλωση – έχει μια άλλη γλύκα και μια άλλου είδους χόρταση.

Πίσω στην Αθήνα, πολλά εστιατόρια που δήλωσαν «εφημερεύοντα» για όλο τον Αύγουστο μαθαίνω πως κλείσανε λόγω έλλειψης κόσμου (ο οποίος έμεινε μεν στην πόλη αλλά την έβαζε κι αυτός συχνά την κατσαρόλα) και μας περιμένουν τώρα για να συνεχίσουμε τουλάχιστον κάνα μήνα ακόμα με τραπεζάκια έξω και καλοκαιρινή διάθεση. Περίεργη είμαι για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα τη σεζόν που έρχεται, την Αθήνα και την εστιατορική σκηνή της δεν τη φοβάμαι, μισό λεπτό μόνο ν’ ανοίξω βαλίτσες και όλα θα τα μάθω και θα σας τα πω στα φύλλα που ακολουθούν.