Τηγανίτες, φαινομενικά απλούστατες

Μπορεί να μην στο πω ποτέ. Βασικά μάλλον δεν θα το πω ποτέ σε κάνενα. Όμως είναι φορές που ενώ κοιμάσαι, σηκώνομαι από το κρεβάτι, βγαίνω στο μπαλκόνι και καπνίζω μόνος μου στα σκοτεινά σα μαλάκας. Έχω πάθει πλάκα μαζί σου. Σοβαρά τώρα.

Πολύ συχνά νομίζω ότι μάλλον σε έχω επινοήσει.  Ότι δεν υπάρχεις στην πραγματικότητα. Τόσο ξένο που μου είναι όλο αυτό, με πιάνει άγχος. Ότι θα γυρίσω πλευρό και θα έχεις γίνει όπως οι άλλες. Πώς να μας προστατέψω; Αν σε λατρεύω αρκεί; Αν είσαι η πρώτη μου σκέψη το πρωί και η τελευταία το βράδυ, πιστεύεις θα είναι αρκετό; Αν υποσχεθώ να φοβάμαι διαρκώς μη μου φύγεις, σου φτάνει; Το υπόσχομαι.

Υπόσχομαι να θυμάμαι πάντα ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα. Να θυμάμαι ότι έχεις αλλεργία στα πούπουλα, ότι μισείς τα κεράσια γιατί μικρή είχες πάθει δηλητηρίαση και ότι χύνεις πιο γρήγορα όταν είσαι από πάνω ξαπλωμένη. Ή στο πλάι ενώ σε χαϊδεύω συγχρόνως. Υπόσχομαι να μην ξεχάσω ότι γελάς πάντα με ελληνικές ταινίες που έχεις δει χίλιες φορές. Ότι πίνεις τον καφέ σου μέτριο, ότι σιχαίνεσαι τη ρέγκε, ότι στα γενέθλια σου σε πιάνει μια μικρή κατάθλιψη.

Υπόσχομαι να ξεχωρίζω τη μυρωδιά σου παντού. Σα να είμαι ο σκύλος σου. Υπόσχομαι να με καυλώνεις πάντα. Να μένω ξύπνιος για να μιλάμε, όπως στην πολύ αρχή. Να μη δίνω σημασία στα νεύρα σου, να μην δίνω βαρύτητα στις μεγάλες κουβέντες που λες όταν είσαι στεναχωρημένη.

Υπόσχομαι να σου φέρνω λουλούδια και χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος. Υπόσχομαι να σε νιώθω πάντα, όπως αυτήν ακριβώς τη στιγμή. Δική μου. Ολόδικη μου. Να σε προσέχω, να σε παρηγορώ, να σε σκέφτομαι, να σου στέλνω μηνύματα όταν είμαι στη δουλειά, να σε πηγαίνω όποτε μπορούμε στο αγαπημένο σου εστιατόριο και να σε αφήνω να διαλέγεις εσύ τις ταινίες που θα βλέπουμε. Υπόσχομαι να έχω πάντα μια θέση στην καρδιά μου για σένα. Μόνο για σένα ομορφιά μου. Μόνο εσύ. Υπόσχομαι να μας προστατεύω με όποιο τίμημα.

Και πιο πολύ από όλα, υπόσχομαι να μην γίνεις ποτέ η γυναίκα μου, αγάπη μου. Ποτέ δεν θα γίνεις σαν αυτήν, για μένα. Ποτέ. Δεν θα το επέτρεπα ποτέ να μας συμβεί αυτό. Θα είσαι πάντα το κοριτσάκι μου. Η καρδιά μου. Η τρέλα μου. Υπόσχομαι να ξεκλέβω περισσότερο χρόνο για να είμαστε περισσότερο μαζί. Υπόσχομαι να κοιμόμαστε περισσότερο μαζί, να σηκώνομαι τρελαμένος από καψούρα, να καπνίζω στο σκοτάδι και να σκέφτομαι πόσο τυχερός είμαι που σε έχω στη ζωή μου.

Μετά, υπόσχομαι να σβήνω το τσιγάρο και να σου φτιάχνω τις αγαπημένες σου τηγανίτες. Νερό, αλεύρι, λίγο αλάτι, λίγο λάδι, ανακάτεμα μέχρι να γίνει ομοιογενές το μίγμα και με ένα κουτάλι σούπας να τις ρίχνω στο ζεσταμένο ήδη τηγάνι με μπόλικο λάδι.

Πανεύκολα και νόστιμα. Όπως ακριβώς είμαστε και εμείς. Να στις σερβίρω ζεστές στο κρεβάτι με μέλι και κανέλα, να στις ταΐζω στο στόμα, να σε πηδάω ξανά και ξανά και μετά από ατελείωτες αγκαλιές να φεύγω. Το επόμενο σαββατοκύριακο αν δεν προκύψει κανένα απρόοπτο με τα παιδιά θα είμαι εδώ. Μαζί σου. Δίπλα σου. Αγάπη μου. Σε λατρεύω. Απλά, σε λατρεύω.

(Tip: αφού ρίξουμε τον ομοιογενή χυλό με το κουτάλι της σούπας στο καυτό λάδι, με τη βοήθεια δύο πιρουνιών γυρνάμε πλευρά στην τηγανίτα, έτσι ώστε να αποκτήσει το επιθυμητό χρώμα και από τις δύο μεριές της.)