Λότζα στη Δέλλιου: Μια ταβέρνα με ειδίκευση στη γουρουνοπούλα και τα κεφτεδάκια στο κέντρο της Θεσσαλονίκης
Η Πελοπόννησος, δυο βήματα από το Αριστοτέλειο, η Μεσσηνία στον πεζόδρομο της Δέλλιου και από τα λαϊκά πανηγύρια της Νότιας Ελλάδας στον αστικό -κέντρο καράκεντρο- θεσσαλονικιώτικο βορρά. Μια ανάσα από το Σιντριβάνι, λάβετε φάγετε τούτο εστί το μεσημεράκι της Κυριακής μας. Ο ήλιος γλύφει θαλπωρικά το τραπέζι μας και, επειδή τα νέα περί γουρουνοπούλας ταξίδεψαν γρήγορα, με την παρέα μου βρισκόμαστε να τη γλεντάμε, κρατσανιστή και σπέσιαλ στο to share πιάτο. Λίπος ιδανικά καραμελωμένο, το κρέας λιώνει λουκουμάκι στο στόμα, καθώς, προφανέστατα, η γουρουνοπούλα μας είναι αργοψημένη και χωρίς κανένα άγχος ψηστικής ξεπέτας.
Και όλα αυτά συμβαίνουν στη Λότζα στη Δέλλιου, το new entry στον λαϊκό γκουρμέ χάρτη της Θεσσαλονίκης. Όπου Λότζα στη Δέλλιου σημαίνει υπόστεγο, με γκραν σουξέ τη γουρουνοπούλα. Η οποία, εκτός από τα τραπεζάκια έξω και στο πιάτο, σερβίρεται και σε σάντουιτς με sauce brazil, μαγιονέζα και πολίτικη. Περιφερειακά της ψητής και τροφαντής Μις Πίγκι, κρεσεντάρουν την απόλαυση και απογειώνουν την εμπειρία και τα εξής: τουλουμοτύρι μαγικό, ρωσική σαλάτα αλανιάρα, πατάτες τηγανητές όνειρο και, φυσικά, μπίρες Βεργίνα. Εκ Κομοτηνής, αφού είμαστε από τη Θράκη και, όπου και αν εκτός της βρεθούμε, πάντα τη θυμόμαστε και πάντα την τιμούμε.
Μερακλίδικα πράγματα μοστράρονται εδώ στην Δέλλιου και η κρεατική της Λότζας δεν εξαντλείται στη γουρουνοπούλα. Αξιόμαχα και τραγανιστά και ζουμερά και τζαναμπέτικα είναι και τα παϊδάκια από κόκορα. Μούρλια, κυρίες μου! Το επιφώνημα, το κρέντιτ και η αγάπη πάει από καρδιάς για τις τρεις κυρίες της ανοιχτής στη θέα κουζίνας, με τις σχάρες και τον φούρνο και την τέχνη τη δεινή. Ποζάρουν χαμογελαστές για την αναμνηστική: η Μαρία Καλαμπούκα, η Στέλλα Τόττα (ιδιοκτήτρια) και η Ανέττα Βελλή. Δεν συμμετέχει η Νίκη, που βρίσκεται στο σέρβις, η αεικίνητη Νίκη, η Νίκη που μια μέρα πριν τη σημερινή, Σάββατο βράδυ, στο καφέ των Beetroot μας έσκασε την πληροφορία: «Αν τρώτε γουρουνοπούλα, να σας πω ότι η μάνα μου άνοιξε τη Λότζα στη Δέλλιου». Δεν συμμετέχει γιατί η Νίκη πάει τρένο, πάνω κάτω, Κυριακή μεσημέρι με ήλιο, ο πεζόδρομος της Δέλλιου σκάει και δεν περισσεύει χρόνος για πόζες. Συγχωρεμένη!
Πάμε παρακάτω: Θεά είναι και η μοσχαρίσια γλώσσα τους με μαγιονέζα και πάπρικα, ενώ ζητάμε και μια δροσερή πολίτικη σαλάτα για να ξεκαρφωνόμαστε από την τόση θερμή κρεατική. Συν μια κεφτέδες με τριμμένη φέτα και πατάτες, «κεφτέδες χειροποίητοι και ποιητικοί, ενώ η σάλτσα ντομάτας ανεβάζει την ένταση της μνήμης», καταλήγω στις σημειώσεις που κρατώ. Γιατί πρώτα δοκιμάζουμε, αμέσως καταγράφουμε την πρώτη εντύπωση και ύστερα τη μεταγράφουμε εδώ!
Ω τι παράλειψη! Με το μοσχάρι της Λότζας, συμβαίνει ό,τι και με τη γουρουνοπούλα. Τουτέστιν και τούτο σερβίρεται και σε σάντουιτς, με black angus knuckle, μαγιονέζα μαύρου σκόρδου, πίκλες αγγουριού και καραμελωμένο κρεμμύδι. Για το ξεπροβόδισμα, η Νίκη και οι υπέροχες κυρίες της κουζίνας μάς τρατάρουν χαλβά του μπακάλη και κουκλάκια ρακόμελα ψημένα και αμοργιανά. Η δε ανταπόκρισή μου από τη Λότζα της Δέλλιου ας τελειώσει σαν σκοπός που αντιλαλεί σε καλαματιανό πανηγύρι, αφού εκεί στις Μεσσηνίες οι γουρουνοπούλες είναι το φετίχ: «Αχ Λότζα με τα κάλλη σου, Λότζα καλή σου ώρα, γουρουνοπούλα φάγαμε, τι φίνα, τι μαγκιόρα!».
17°
