Στη γεμάτη εξωτικές εικόνες Αχαρνών βρίσκεται το ABC για να σου προσφέρει ασιατικά σουβλάκια και πολύ νόστιμα ινδικά μαγειρευτά
Από τα χρόνια μου του Παρισιού αυτό που νοσταλγώ περισσότερο, είναι το ίδιο που μισώ περισσότερο στην Αθήνα: οι Κυριακές. Στην πόλη του Φωτός, κάθε Κυριακή, έπαιρνα το μετρό, εστίαζα σε κάποιον σταθμό του και ξεκινούσα να εξερευνώ μια καινούργια γειτονιά, με τις αγορές, τις λαϊκές, τις μυρωδιές, τα άγνωστα πάρκα, τα καφέ, τα εστιατόρια και τους ανθρώπους της. Πάντοτε γύριζα με τη γεύση ενός συναρπαστικού ταξιδιού, που με ένα μόνο εισιτήριο του μετρό, μου άνοιγε την πόρτα σε μια άγνωστη χώρα, σε μια άλλη ήπειρο. Αφρική του Βορρά, Αφρική του Νότου, Κίνα, Ιαπωνία, παντού είχα πάει. Εδώ, με τα κλειστά μαγαζιά και την ανυπαρξία υπαίθριων αγορών δεν σου κάνει και μεγάλη αίσθηση να εξερευνήσεις το λεκανοπέδιο τέτοια μέρα, αφού όσο μακριά και να πας, θα συναντήσεις πάνω-κάτω τις ίδιες πολυκατοικίες. Μέχρι που ανακάλυψα τον παράδεισο που λέγεται Αχαρνών.
Ο κόσμος όλος χωράει στην Αχαρνών
Φοράω τα πιο άνετα παπούτσια μου και ξεκινάω την Αχαρνών από την αρχή της σχεδόν, ευθεία κάτω από την πλατεία Βικτωρίας μέχρι να καταλήξω στα Κάτω Πατήσια. Μέχρι να πονέσουν τα μάτια μου από το χρώμα, ανάμεσα σε διαφορετικές κουλτούρες, αραβικές, ασιατικές, βαλκανικές και αφρικανικές. Άνθρωποι που φορούν τα καλά τους και σουλατσάρουν οικογενειακώς, στιλπνά σάρι και αφρικανικά πολύχρωμα καφτάνια, μαλλιά με μπριγιαντίνη, ουρές η πελατεία έξω από τα αναρίθμητα κουρεία, περίτεχνα τουρμπάνια, εξτένσιονς και πλήθος εξωτικές φορεσιές. Κάθε βήμα και μια στάση: κάτι να ψωνίσω από το πολωνικό ντελικατέσεν με τα καταπληκτικά αλλαντικά, μπαχαρικά από τα ινδικά σούπερ-μάρκετ, παράξενα λαχανικά και φρούτα σε ακαθορίστου εθνικότητας μανάβικα, ρύζια από τα ασιατικά, με το χρόνο να κυλά δοκιμάζοντας και μυρίζοντας καινούργιες γεύσεις που πλαταίνουν τον μαγειρικό μου ορίζοντα, ύστερα ψάξιμο μέχρι τελικής πτώσεως στο ένα εκατομμύριο outlet ρουχάδικα, σχεδόν το ένα δίπλα στο άλλο, και μαζί κάθε λογής αντικείμενο για το σπίτι σε τιμές μπόνους.
Στο ενδιάμεσο, γαργαλιστικά κεμπάπ και φελάφελ και σαμόσας για κάτι στο χέρι, μέχρι να καταλήξω, ώρες μετά, κατάκοπη στο ABC. Με τόσες γεύσεις που σου έχουν ανοίξει την όρεξη για κάτι που να μην είναι ελληνικό, σίγουρα θα φλερτάρεις με τα δυο-τρία ινδικά εστιατόρια που θα συναντήσεις μέχρι να φτάσεις στο ABC. Θα μπεις στον πειρασμό να τα δοκιμάσεις, αλλά επειδή το έχω κάνει πριν από σένα, δεν θα σου το συνιστούσα. Το ABC είναι ένας ολόκληρος πλανήτης, με χαριτωμένα τραπέζια έξω στο πεζοδρόμιο. Χριστουγεννιάτικα τραπεζομάντιλα με Αϊ Βασίληδες ακόμη και τον 15αύγουστο, από πάνω χάρτινα τραπεζομάντιλα με τριαντάφυλλα, στην πρόσοψη φωτογραφημένα τα χιλιάδες πιάτα του μενού, με το όνομα και το νουμεράκι τους, αν δυσκολευτείς με την παραγγελία.
Στο εσωτερικό, σε περιμένουν πολλά θαύματα: κόκκινοι τοίχοι, μια τεράστια τοιχογραφία του Ταζ Μαχάλ, πολυθρόνες με φτηνή κατακόκκινη δαντέλα-φορεσιά με σούρες, τραπεζομάντιλα με τον Ρούντολφ το ελαφάκι, καρό σκοτσέζικο για τα πιο πριβέ τραπέζια που απευθύνονται σε σεμνές μουσουλμάνες που αποφεύγουν τα αρσενικά βλέμματα και πέρα ως πέρα, ο πάγκος των φαγητών: Κάθε λογής και τύπου σουβλάκια, νορμάλ ή μαριναρισμένα σε φλούο χρώματα, κοτόπουλα, μπριζόλες και κρεατικά, μπροστά στον τομέα της ψησταριάς.
Μπιριάνι, κοτόπουλο ταντούρι και πολλά μπαχαρικά
Μετά ξεκινά η προθήκη με τα λαχταριστά μαγειρευτά, στο βάθος-κήπος ο φούρνος ταντούρι με τις φωτιές του και μπροστά ο αριστοτέχνης της ζύμης που ανοίγει με ταχύτητα αστραπής τα πιτάκια της απιστεύτου νοστιμιάς που σε λίγο θα έρθουν στο τραπέζι σου με ό,τι και να παραγγείλεις, μαζί με μια φρέσκια σαλάτα με ψιλοκομμένο λάχανο, ντομάτα, αγγούρι και λεμόνι, δωρεάν εισαγωγή για να σου ανοίξει η όρεξη. Ο αρακάς αποκτά άλλη νοστιμιά όταν μαγειρεύεται με τα ινδικά μπαχαρικά και του πάει πολύ να τον φας όπως οι Ινδοί, μέσα στη ζεστή πιτούλα αντί κλασικά και ελληνικά, με το πιρούνι. Το ίδιο και με το νταλ, αυτό τον ονειρεμένο σε αρώματα χυλό από κίτρινες φακές, τον οποίο κάνουν μαγικά όλα τα ινδικά, από τα νοστιμότερα πιάτα της ινδικής παράδοσης.
Πολύ ωραίο και το ρύζι μπιριάνι με το κοτόπουλο, με τα ζεστά αρώματα του γκάραμ μασάλα, κανέλα, γαρύφαλο, λίγο κύμινο, μοσχοκάρυδο, αστεροειδή γλυκάνισο. Ζουμερό και καλοψημένο το κατακόκκινο από τη μαρινάδα κοτόπουλο ταντούρι, που ψήνεται στον ειδικό φούρνο. Μεγάλη μου αδυναμία το ρύζι τους, αυτό το έξτρα μακρύκοκκο που ακόμη δεν έχω εντοπίσει στα σούπερ-μάρκετ τους, που εδώ θα το βρεις σε πολλές γεύσεις, με λαχανικά, με κοτόπουλο ή με μοσχάρι. Εκεί που θα νοιώσεις καλύτερα τη νοστιμιά του είναι στη λευκή, λιτή εκδοχή του, όπου μέσα υπάρχουν κατακόκκινοι φλούο και κίτρινοι κόκκοι, ενίοτε και καταπράσινοι, μάλλον χάρη σε κάποια μπαχαρικά.
Νοστιμότατες κάνουν και τις μπάμιες με τον ινδικό, μπαχαρικό τρόπο αλλά μην φοβάσαι, κανένα πιάτο δεν είναι καυτερό. Σέρβις ταχύτατο, που κουτσαίνει λίγο στην επικοινωνία αλλά το καλό είναι ότι τα σε κοινή θέα φαγητά διευκολύνουν την επιλογή, αρκεί να μην αναλωθείς σε τρομακτικές λεπτομέρειες, όπως να ρωτήσεις το τί περιέχει κάθε πιάτο. Τη στιγμή του λογαριασμού θα νοιώσεις τη μεγαλύτερη ευτυχία, αφού αναρωτιέσαι πώς γίνεται ένας μικρός παράδεισος νοστιμιάς να σου χαρίζεται σχεδόν, γενναιόδωρα.
Σε έναν χώρο με ανεπιτήδευτη ατμόσφαιρα και ξεκάθαρη αγάπη για το καλό κρασί και το φαγητό, η κουζίνα παίζει με τις εποχές, τις ελληνικές γεύσεις και τις διεθνείς αναφορές
23°
