Tanpopo: Επιτέλους, αυθεντικό ράμεν στο κέντρο από τον Σωτήρη Κοντιζά

Και ξαφνικά η Αθήνα αγάπησε το ράμεν, το οποίο εξαπλώνεται ως ασιατική γρίπη, όπως άλλοτε τα φροζενγιαουρτάδικα, μετά τα μπάος, τα μπραντς με αβγό και αβοκάντο ή οι τηγανητές πατάτες με αβγά στα μενού των εστιατορίων. Κυριακή μεσημέρι διάβαινα μπρος από ραμενάδικο του κέντρου μια φωτεινή μέρα που σκοτείνιασε μόλις στα ρουθούνια μου έφτασε ένα αιχμηρό άρωμα πεθαμένης χημείας από τα μπολ των πελατών. Λυπήθηκα τα νέα παιδιά που μυούνται στο θείο αυτό έδεσμα μέσα από την προχειρότητα ενός ακαθόριστου ετοιματζίδικου ζωμού, όταν το μαγικό αυτό ζουμάκι στον τόπο του-την Ιαπωνία εν προκειμένω-είναι υπόθεση ιερή και παραδοσιακή. Ο κάθε ραμενατζής έχει τη δική του οικογενειακή και αρχέγονη συνταγή, η οποία χρειάζεται κόπο, μέρες και ώρες προετοιμασίας για να φτάσει το υπέρτατο ουμάμι που από μόνο του θα νοστιμέψει και τα υπόλοιπα υλικά σε ένα μπολ.  

Ράμεν τρώει όλη Ασία, στην Ιαπωνία υπάρχουν τρεις βασικές σχολές, το ράμεν του ορεινού, χιονισμένου Χοκάιντο στο βορρά, με ζωμό από χοιρινό και κοτόπουλο που νοστιμίζει με μίσο ταρέ-η σάλτσα που δίνει γεύση και χαρακτήρα στη σούπα-, το ράμεν του Τόκιο από κόκκαλα χοιρινού και κοτόπουλου και η νότια εκδοχή Χακάτα από χοιρινό που νοστιμίζει με σκόρδο, φρέσκο κρεμμυδάκι, τουρσί από τζίντζερ. Το ράμεν μπορείς να πεις ότι είναι το σουβλάκι του γιαπωνέζου, ο οποίος δεν τρώει κάθε μέρα σούσι, όπως ίσως φαντάζεσαι. Είναι η γρήγορη στάση στα όρθια, για κάτι που θα σου ζεστάνει την ψυχή και θα σε χορτάσει, ένα μπολ που καταναλώνεται απνευστί και σε ταχύτητες ράλι, πρώτα ρουφιέται η σούπα υπέρκαυτη, μετά τα νουντλς μονοκοπανιά και σφυριχτά και ύστερα τα συνοδευτικά. Η όλη παράσταση ζήτημα να διαρκεί 10 λεπτά.

Το Tanpopo, που είναι ταινία αλλά και η λέξη για το ταραξάκο, δεν είναι αμιγώς ραμενάδικο ούτε ακριβώς ιζακάγια-η γιαπωνέζικη εκδοχή του χαλαρού ταβερνείου που μαζεύει άφτερ όφις χαρούμενες παρέες φασαριόζων γιαπωνέζων. Είναι ένα μικρό μενού 12 πιάτων, μια γρήγορη στάση, κυρίως, όμως, η πιο καλοκουρδισμένη συνταγή στην εστίαση της μικρής μας πόλης. Όλα εδώ κινούνται με χαρούμενη, ξώχαρη αυστηρότητα, χειρουργικά, με νίντζα ακρίβεια. Κάτι που σε ανακουφίζει αφάνταστα, ιδίως μετά το σοκ κλειστοφοβίας που θα υποστείς στην ουρά της ορεξάτης αναμονής.

Μια ανοιχτή κουζίνα, δυο πάγκοι, ένας μέσα -για όσους έχουν φροντίσει για κράτηση-, ένας έξω για τους περαστικούς. Δικαίωμα παραμονής έχεις για δυο ώρες αλλά δεν πρόκειται να τις χρειαστείς, καθώς το Tanpopo δεν είναι παρεϊστικη έξοδος αλλά η νοστιμότερη εξότικ λύση για κάτι γρήγορο στο κέντρο. Τα υπέροχα παιδιά της εξυπηρέτησης θα σε καθίσουν, μπροστά σου θα βρεις το μενού, στιλό και χαρτάκι να γράψεις τα θέλω σου, πίνακας με επεξήγηση για να μην χαθείς στη μετάφραση των πιάτων, στο δευτερόλεπτο προσγειώνονται μπροστά σου πιατάκια, στικς, η μπίρα σου (ελληνικές μικρής παραγωγής, λίγες αλλά ευστοχότατες επιλογές από τον ελληνικό αμπελώνα σε κρασί) και λοιπά χρειώδη.

Μέχρι να έρθει το φαγητό, ίσα που προλαβαίνεις να δεις την ταινία μπροστά σου: τα τζάμια να αχνίζουν από τις κατσαρόλες, ένας ορεκτικός πυρετός σαν χορογραφημένο μπαλέτο, ο σεφ Μανώλης Σεμερτζάκης και οι τρεις βοηθοί του γελαστοί και ευχάριστοι, νοιώθεις την ένταση με την καλή έννοια της δημιουργίας, από τις κινήσεις τους καταλαβαίνεις την ιερή αξία της σωστής επανάληψης, τα πιάτα που βγαίνουν απαράλλακτα  και αυτό το λες εγγύηση ποιότητας. Τα gyozas, γεμιστά πιτάκια στον ατμό με κιμά και λαχανικά, ολόσωστα περασμένα όσο πρέπει από το τηγάνι ή την πλάντζα, με λίγη σόγια, αυτό που ονειρεύεσαι από ένα ασιατικό πιτάκι, το ρύζι ατμού, πασπαλισμένο με μαύρο και λευκό σουσάμι, το πιο απόλυτο ρύζι που έχω δοκιμάσει στην πόλη, τηγανητό κοτόπουλο, τραγανό σαν κρύσταλλο με την όση-τόση γλυκόξινη σάλτσα του και ολοζώντανο φρέσκο κρεμμυδάκι και τέλος το ράμεν. Που κυκλοφορεί σε 4 εκδοχές. Δοκίμασα το torikotsu, με τον γαλακτερό κοτοπουλένιο ζωμό, μια έκσταση, σαν αγκαλιά και θαλπωρή, με ευδιάκριτη την απόλυτη νοστιμιά όλων των υλικών: τη μπουκιά με το αβγό που βράζει με σόγια, τη φέτα λεπτού χοιρινού-σαν σπιτικό χοιρομέρι- τα ολόφρεσκα μανιτάρια, την τελευταία ύστατη ηδονή της μπουκιάς με το νόρι φύκι που έρχεται στεγνό για να μαλακώσει στο ζωμό την τελευταία στιγμή-ένα ταξίδι από τη στεριά στη θάλασσα, νοστιμότατα σταρένια νούντλς, που αξίζει να τα ρουφήξεις ταχύτατα πριν χάσουν το αλ ντέντε τους.

Την επόμενη φορά θα επιστρέψω για το truffle martini, sur mesure για τα ράμεν, με πίκλα σιτάκε, του Τάσου Κοράκη, θα επιστρέψω για την τηγανητή παναρισμένη χοιρινή κοτολέτa (tonkatsu) που ζήλεψα από τους διπλανούς και το donburi με αυτό το υπέροχο ρυζάκι, λαχανικά και κρέας. Αυτή τη φορά δεν θα σκάσω για κράτηση. Αν έχει λιακάδα, στην αναμονή χαζεύεις ωραιότατο κόσμο, τους πιο stylish ξένους του ιστορικού τριγώνου, πιάνεις ωραίες κουβέντες, συναντάς γνωστούς που έχεις να δεις χιλιετίες και να πώς μια καθημερινή δανείζεται μια γεύση από μεσογειακό πάρτι στο πεζοδρόμιο, εκεί όπου συμβαίνουν τα καλύτερα!

Tanpopo, Αριστείδου 1, 2107000252, Δευτέρα-Σάββατο 14.00-19.00, Κυριακή κλειστά, Κόστος, περίπου 25 ευρώ με 1 μπίρα