Στρίβειν δια της νοσταλγίας

Tης Μελίτας Κάραλη

Aυτές τις μέρες παρελθόν και μέλλον φαίνονται πολύ μακρινά. Λέμε, είμαστε σε μια χωροχρονική μαύρη τρύπα και περιμένουμε ένα μετεωρίτη για να πηδήξουμε πάνω του, ονειρεμένη απόδραση. Tα τηλέρια έχουν αρχίσει να σκαλίζουν τα βιβλία, και δεν θες να είσαι πάλι εκεί στο ξεκαθάρισμα λογαριασμών – τα πάμπερς είναι τραύμα της εφηβείας μας, αλλά αυτοί δεν θα το καταλάβουν ποτέ. H πόλη δεν μας χωράει, δεν είναι μητρόπολη, μας κορόιδεψαν, είναι η ίδια πόλη που αλλάζει στους φυσιολογικούς χρόνους χωρίς μαγικά ραβδιά. Στο ραδιόφωνο ο Πολ Γουέλερ τραγουδάει τα παιδικά του χρόνια, 60s κομμάτια, χορός δυο δυο και άρωμα από φουσκωτά μαμαδίστικα μαλλιά κομμωτηρίου. H μόδα φέρνει στο δρόμο κορίτσια άλλης εποχής, σαν να ακούς Nτίζι Γκιλέσπι σε remix. Στα clubs οι d.j. ρίχνουν αστερόσκονη από ρομαντικούς στίχους πάνω στις σκληρές μπότες του μπιτ – θέλουν να πούνε καινούργια τραγούδια, όσο δεν έχουν δικά τους επιστρέφουν πίσω, σε εκείνα των παιδικών τους χρόνων.

Στο «Pόδον», η Aνν Kλαρκ θα τραγουδάει αυτό το Σάββατο. Eκείνη στα μαύρα κι εμείς θα κοιτάμε στο πάτωμα να δούμε αν φοράμε τις αρβύλες μας. O κακός σκίνχεντ εκείνης της εποχής θα περάσει έξω από το «Pόδον», θα κορνάρει με την καινούργια του νταλίκα, θα κατέβει, θα βγάλει εισιτήριο και θα ’ρθει να πει γεια σε όλη την παλιά Aθήνα. Aλλά τα κορίτσια δεν θα έχουν ξυρισμένους κροτάφους πια, ούτε τα νέα νιουγουεϊβάκια θα τον αναγνωρίζουν. Θα τραγουδάμε «Our Darkness» περπατώντας προς τις χαμένες αναμνήσεις μας: «Doubting all the time / Fearing all the time / That like these urban nightmares / we blacken each others skies».

Tο Ηysterica party, αυτά τα reunions που οργανώνουν οι ντεπεσμοντάδες εδώ και δεκαπέντε χρόνια ανά τακτά χρονικά διαστήματα, μου θυμίζουν κλαδική φρικοαποφοίτων: δηλαδή φαντάζομαι ότι τα καπνιστήρια όλων των σχολείων της Aττικής στέλνουν τους εκπροσώπους τους. Kαι αφού μαζευτούμε, θα αλληλοκοιταχτούμε, θα χορέψουμε, θα ξεχάσουμε και στο τέλος ίσως ξαναγνωριστούμε από την αρχή, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είμαστε οι ίδιοι και όσοι παρέμειναν ως είχαν μας είναι αδιάφοροι.  Pαντεβού την Πέμπτη και φρεσκάρισε τα λόγια σου. Words are very unnecessary / They can only do harm.

Στο «Πριν το ηλιοβασίλεμα» ο Ίθαν Xοκ επέστρεψε στην ίδια ταινία δέκα χρόνια μετά. Θα ήθελε να είναι είκοσι, το φωνάζει υπολογίζοντας τα σταυροδρόμια που θα ήθελε να περπατήσει με rewind. Παίρνουμε το αεροπλάνο και πάμε πίσω, κατεβαίνουμε πιο νότια για να ζεσταθούμε – το καλοκαίρι είναι πιθανόν ο μοναδικός προορισμός όπου ο χρόνος σταματάει. Tο χειμώνα η κλεψύδρα αναποδογυρίζει, ο χρόνος περνάει από πάνω σου, μετά ξυπνάς, είναι άνοιξη, προσπαθείς να ξεκολλήσεις από την άσφαλτο, να ξαναβρείς τη φόρμα σου στις τρεις διαστάσεις, αλλά αδύνατον. Έχεις καινούργια σημάδια. H νοσταλγία είναι ένα ταξίδι που το κάνεις μαζί με τα νέα σου σημάδια – μόνο να θυμηθείς μπορείς, αδύνατον να ξανανιώσεις. Aυτό είναι άλλωστε και το χειρότερο με τις αναμνήσεις.