Γιατί η πορεία του Κώστα Σημίτη μέσα στο ΠΑΣΟΚ διαφέρει ριζικά από το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα και της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης
Πολλά έχουν γραφτεί από πολλούς και από πολλές πλευρές που θέλουν να παρουσιάσουν το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα ως ένα μοναδικό και τολμηρό εγχείρημα που ήρθε για να σώσει την Ελλάδα από την παντοδυναμία της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τα επιχειρήματα που βλέπουν το φως της παραδοσιακής αλλά και διαδικτυακής δημοσιότητας ποικίλλουν ανάλογα με τον «αγορητή», ο οποίος συνήθως φροντίζει, μαζί με την εξύμνηση του Αλέξη Τσίπρα, να δικαιώσει και τη δική του πολιτική διαδρομή. Σε ορισμένες περιπτώσεις η διαδρομή αυτή υπήρξε, τηρουμένων των ηλικιακών αναλογιών, παράλληλη με εκείνη του πρωθυπουργού της «πρώτη φορά Αριστερά», που τον οδήγησε από τον ΕΛΑΣ στην ΕΛΑΣ.
Έφτασαν κάποιοι στο σημείο να συγκρίνουν τη σημερινή στάση του Αλέξη Τσίπρα με την προ τριακονταετίας στάση του Κώστα Σημίτη, μιλώντας για την καθαρή δήθεν λύση που επιδιώκει ο πρώην αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ με την ίδρυση του κόμματός του. Ξεχνούν ότι ο Κώστας Σημίτης δεν διέλυσε το ΠΑΣΟΚ για να φτιάξει ένα δικό του πολιτικό σχήμα. Άλλος το επιχείρησε αυτό, μετά από αρκετά χρόνια, μέσα στην κρίση, αλλά απέτυχε παταγωδώς και επέστρεψε στο ΠΑΣΟΚ για να διεκδικήσει ξανά την ηγεσία του, χωρίς επιτυχία αυτή τη φορά. Με αυτόν θα έπρεπε να συγκρίνεται ο Τσίπρας, με τη διαφορά ότι ο ιδρυτής της ΕΛΑΣ δεν δίστασε προηγουμένως να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ.
Αντίθετα, ο Κώστας Σημίτης, με την καθαρή του θέση στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που ακολούθησε την εκλογή του στην πρωθυπουργία - πρωθυπουργός και πρόεδρος πρέπει να είναι το ίδιο πρόσωπο - κατάφερε να κρατήσει το κόμμα του ενωμένο και να το οδηγήσει στην εξουσία για μια οκταετία. Αλλά και στη συνέχεια, ακόμα και όταν διαγράφηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος από τον Γιώργο Παπανδρέου, στον οποίο ο ίδιος είχε παραδώσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, παρέμεινε στη Βουλή στηρίζοντας το κόμμα του και προειδοποιώντας για τα δεινά που περίμεναν τη χώρα εξαιτίας της ανεύθυνης διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή.
Ο Σημίτης συμμετείχε στις πολιτικές εκδηλώσεις του ΠΑΣΟΚ ως το τέλος της ζωής του, στέλνοντας τα δικά του μηνύματα, σε αντίθεση με τον Τσίπρα, που διέλυσε τον ΣΥΡΙΖΑ οδηγώντας τους πρώην συντρόφους του ακόμα και στον ατομικό εξευτελισμό προκειμένου να διεκδικήσει ξανά την εξουσία. Ωστόσο, υπάρχει και μια ακόμη καθοριστική διαφορά ανάμεσά τους σε ό,τι αφορά στην πολιτική τους συμπεριφορά. Ο Κώστας Σημίτης ανέλαβε τα ηνία της δημοκρατικής παράταξης και της χώρας στο όνομα του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος, ερχόμενος σε ανοιχτή ρήξη με τον υφέρποντα λαϊκισμό της κοινωνίας και τις διαχρονικές παθογένειες του πολιτικού συστήματος, με αποτέλεσμα να αναλάβει βαρύ πολιτικό κόστος.
Το βασικό επιχείρημα των θαυμαστών του πρώην πρωθυπουργού είναι ότι δεν υπάρχει σήμερα άλλος που μπορεί να σταθεί με αξιώσεις απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη και να τον νικήσει. Εκεί αποδίδουν και τη δημοσκοπική του δυναμική, που τον εμφάνισε εξ αρχής στη δεύτερη θέση, αποκρύπτοντας το γεγονός ότι το ποσοστό των πολιτών που φαίνεται να τον εμπιστεύεται είναι αισθητά χαμηλότερο από εκείνο που τον οδήγησε στην παραίτηση πριν από τρία χρόνια. Άλλωστε, πώς είναι δυνατόν να νικήσει τον Μητσοτάκη ο πολιτικός που ηττήθηκε επανειλημμένα από αυτόν στα τελευταία χρόνια και που, ακόμα και σήμερα, βρίσκει απέναντί του την κάθετη άρνηση της στήριξής του από τα δύο τρίτα των πολιτών;
Ωστόσο, η διατήρηση της ΕΛΑΣ στη θέση της προεκλογικής αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν εξαρτάται από τις προσδοκίες του Τσίπρα και του επιτελείου του. Εξαρτάται κυρίως από την πολιτική βούληση του ΠΑΣΟΚ να ξεφύγει από το σύνδρομο του κεντροαριστερού ανταγωνισμού και να προχωρήσει αποφασιστικά στη διεύρυνση της δημοκρατικής παράταξης, διεκδικώντας τον φιλελεύθερο, μεταρρυθμιστικό και κεντρώο χώρο που αυτή τη στιγμή έχει παραχωρηθεί αντικειμενικά στην επιρροή της Κεντροδεξιάς παράταξης. Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί ούτε και θέλει να γίνει μια καλύτερη ΕΛΑΣ. Θέλει να κερδίσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας στη βάση ενός ρεαλιστικού μεταρρυθμιστικού σχεδίου διακυβέρνησης της χώρας.
17°
