Ty Segall: «Η ένταση κάνει τα κύτταρά σου να πάλλονται»

Ποιος να είπε πρώτη φορά ότι το ροκ πέθανε; Το country σχήμα των Maddox Brothers and Rose βιάστηκαν να το κηρύξουν θνησιγενές το 1956, ενώ οι προβληματισμοί των Doors και του Jim Morrison 13 χρόνια αργότερα παρουσιάζονται περισσότερο τεκμηριωμένοι. Το 1995 ο Lenny Kravitz, με το βλέμμα στους Doors, τραγουδάει για την εμπορευματοποίηση της ροκ μουσικής με αρκετά βαθύτερα νοήματα και μια βαθιά επιθυμία να καταλήξει στο αντίστροφο συμπέρασμα. Η αλήθεια είναι ότι το rock ’n’ roll έχει «πεθάνει» τόσες φορές, όσες φορές ξαναγεννήθηκε. Πέθανε όταν τελείωσαν τα ’60s, ξαναπέθανε όταν ήρθε το punk να σκοτώσει τους δεινόσαυρους που υποτίθεται ότι το εκπροσωπούσαν, πέθανε ξανά με τα synthesizers και το MTV, με το hip hop, με την ηλεκτρονική μουσική, με το τέλος της κιθαριστικής παντοκρατορίας, με το streaming και κάπου ανάμεσα σε όλες αυτές τις κηδείες πρόλαβε φυσικά να αναστηθεί ισάριθμες φορές. Γιατί δεν είναι είδος αλλά μια κουλτούρα που άνοιξε έναν αιώνιο δρόμο με χίλια παρακλάδια και, ακόμα και αν δεν είναι αυτούσια στον μουσικό «θρόνο», θα επιβιώνει και θα επηρεάζει όσο υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να μπουν σε ένα δωμάτιο, να συνδέσουν όργανα σε βύσματα και ενισχυτές και να παίξουν όσο πιο δυνατά μπορούν. Και ο Ty Segall είναι ένας από αυτούς.

Μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες ασταμάτητης δισκογραφικής δραστηριότητας, το μόνο μανιφέστο που φαίνεται να χρειάζεται αυτή τη στιγμή είναι ακριβώς αυτό: ήθελε να φτιάξει με το “Chrome” έναν «δυνατό rock ’n’ roll δίσκο με την μπάντα του». Τίποτα περισσότερο, αλλά σίγουρα και τίποτα λιγότερο.

Η απλότητα αυτής της πρόθεσης αποκτά βέβαια διαφορετικό βάρος όταν προέρχεται από έναν μουσικό που έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του αρνούμενος στην πράξη να μείνει αρκετό καιρό στο ίδιο μέρος, ώστε να προλάβουν οι σχετικές ταμπέλες να κολλήσουν καλά πάνω του. Garage rock, psych, fuzz, glam, punk, folk, hard rock, lo-fi, pop — τόσες λέξεις για τόσα genres και sub-genres που έχουν χρησιμοποιηθεί τόσο πολύ γύρω από το όνομά του, ώστε πλέον περιγράφουν περισσότερο το πρόβλημα του ανθρώπου που προσπαθεί να ταξινομήσει τη μουσική του παρά την ίδια τη μουσική.

Μόνο η διαδρομή των τελευταίων χρόνων είναι αρκετή. Από το “Three Bells” στο “Love Rudiments” και από εκεί στο “Possession”, ο Segall συνέχισε τα γνωστά πηγαινέλα του ανάμεσα σε φόρμες και διαθέσεις, διατηρώντας ωστόσο εκείνο το αναγνωρίσιμο νήμα που κάνει έναν δίσκο του να ακούγεται δικός του, ακόμα κι όταν δεν μοιάζει ιδιαίτερα με τον προηγούμενο. Και με το “Chrome” φέρνει ξανά στο προσκήνιο την μπάντα, την κιθάρα, την ένταση, εκείνο το στοιχειώδες «κάτι» μαγικό που συμβαίνει όταν μερικοί άνθρωποι παίζουν μουσική μαζί και η ενέργεια περνάει από τον έναν στον άλλον πριν καταλήξει στο κοινό.

Ο Ty Segall δεν μοιάζει άλλωστε να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα να παίξει τον ρόλο κάποιου θεματοφύλακα του rock, πόσο μάλλον να υπερασπιστεί το είδος απέναντι σε όσους το κηρύσσουν νεκρό. Δεν επιδιώκει κάποια ρομαντική επιστροφή στη «χαμένη αθωότητα» ούτε στρατεύεται στη μάλλον βαρετή πια συζήτηση για τα «κακά» της τεχνολογίας και της νέας εποχής για τις τέχνες και, κατά συνέπεια, για τη μουσική. Σε όλα αυτά τα σύγχρονα διλήμματα γύρω από τη μουσική που εκπροσωπεί έχει μία αφοπλιστική απάντηση που συνοψίζεται στην ένταση της δυνατής, αληθινής μουσικής και ενισχύεται από την αμετανόητη πίστη του στον θόρυβο, στο σώμα, στο δωμάτιο, με όλες τις ατέλειές τους.

Μια κοινή μουσική εμπειρία. Ένας χώρος που πάλλεται από κόσμο και μουσική. Η ηλεκτρισμένη επαφή. Ίσως το rock ’n’ roll να μην υπήρξε ποτέ πιο περίπλοκο από αυτό. Και ο Ty Segall ψάχνει, βρίσκει και φέρνει ξανά αυτήν την απλότητα στην Αθήνα, σε μια πολυαναμενόμενη επιστροφή, στο Floyd, στις 25 Σεπτεμβρίου.

- Τα τελευταία χρόνια έχεις κινηθεί σε πολύ διαφορετικά μουσικά εδάφη — από τα “Three Bells” και “Love Rudiments” μέχρι το “Possession”. Πού τοποθετείται το “Chrome” μέσα σε αυτή την εξέλιξη; Το αισθάνεσαι σαν μία ακόμη στροφή ή σαν επιστροφή σε κάτι θεμελιώδες στη μουσική σου;

Το “Chrome” προοριζόταν πραγματικά απλώς να είναι ένας δυνατός rock ’n’ roll δίσκος με την μπάντα μου. Υποθέτω πως δεν μπορώ να αποφύγω να ενσωματώνω πράγματα που έχω μαζέψει όλα αυτά τα χρόνια, οπότε κατά μία έννοια είναι και old school και, ελπίζω, forward-thinking. Απλώς ένιωσα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να παίξω δυνατή μουσική.

- Για μεγάλο μέρος της καριέρας σου σε έχουν περιγράψει με λέξεις όπως “garage”, “psych” ή “fuzz”, παρότι οι δίσκοι σου έχουν επανειλημμένα ξεφύγει από αυτές τις κατηγορίες. Υπάρχει πλέον ένας αναγνωρίσιμος «Ty Segall ήχος» απέναντι στον οποίο πρέπει να δουλεύεις για να συνεχίσεις να κρατάς το ενδιαφέρον σου;

Νομίζω ότι το μόνο πράγμα απέναντι στο οποίο προσπαθώ να δουλέψω είναι η ίδια η δισκογραφία μου και το ενδεχόμενο να αρχίσει να λειτουργεί εναντίον μου. Οποιαδήποτε ταμπέλα ή περιγραφή του ήχου μου δεν με ενοχλεί πια!

- Το rock έχει περάσει ένα παράλογα μεγάλο χρονικό διάστημα ακούγοντας ότι είναι νεκρό, άσχετο με την εποχή ή καταδικασμένο στη νοσταλγία. Η δική σου μουσική, όμως, ποτέ δεν αντιμετώπισε την παραμόρφωση, τα riffs ή την ένταση σαν μουσειακά εκθέματα. Τι μπορεί να κάνει ακόμα για σένα το rock ’n’ roll το 2026 που δεν μπορεί να κάνει καμία άλλη μουσική γλώσσα;

Νομίζω ότι η δυνατή μουσική όταν παίζεται από ανθρώπους θα είναι πάντα συγκινητική. Θα υποστηρίζω πάντα ότι ένα live είναι μια εμπειρία που θα παραμένει σημαντική για πάντα, όπως και ότι η ανθρώπινη φωνή θα εξακολουθεί πάντα να μας επηρεάζει. Η ένταση κάνει τα κύτταρά σου να πάλλονται.

- Μπαίνουμε σε μια εποχή όπου η μουσική μπορεί να δημιουργείται, να τελειοποιείται και να αναπαράγεται επ’ άπειρον από μηχανές. Αποκτούν μεγαλύτερη αξία για σένα σήμερα η ατέλεια, ο θόρυβος, τα λάθη, οι άνθρωποι που παίζουν μαζί σε ένα δωμάτιο;

Εκατό τοις εκατό. Οι άνθρωποι συνδέονται με πράγματα που έχουν δημιουργήσει άλλοι άνθρωποι.

- Επιστρέφεις στην Αθήνα έπειτα από αρκετά χρόνια. Σε μια εποχή όπου τόσο μεγάλο μέρος της σχέσης μας με τη μουσική έχει γίνει ατομικό — ακουστικά, streaming, αλγόριθμοι — έχει αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία για σένα η ιδέα ενός γεμάτου, θορυβώδους δωματίου όπου όλοι βιώνουν ταυτόχρονα το ίδιο πράγμα; Και τι αναζητάς σήμερα από αυτή την ανταλλαγή όταν ανεβαίνεις στη σκηνή;

Μια συλλογική μουσική εμπειρία είναι όλο το νόημα. Για μένα ήταν πάντα αυτό. Εξακολουθώ να αναζητώ αυτό που αναζητούσα πάντα παίζοντας live: την επαφή με τους ανθρώπους.

Info

Ty Segall live στην Αθήνα
Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2026
Floyd Live Music Venue
Πειραιώς 117, Γκάζι, Αθήνα
Ώρα προσέλευσης: 20:00
Εισιτήρια: 32€
Προπώληση: more.com / floyd.gr
Διοργάνωση: Fuzz Productions