Η κυβέρνηση, αφού διασπάθισε τα κονδύλια του ΟΠΕΚΕΠΕ προς υφαρπαγή ψήφων, παίζει τώρα τα «ρέστα» της μοιράζοντας για πολλοστή φορά αριστερά και δεξιά ποικιλώνυμα «passes»
Πλουσιοπάροχες κοινοτικές επιδοτήσεις (ονόματι Μ.Ο.Π. και πακέτα Ντελόρ Ι και ΙΙ), που προορίζονταν για την ανασυγκρότηση του παραγωγικού μας μοντέλου και την ανανέωση των υποδομών μας, κατέληξαν να γίνουν γυαλιστερές μερσεντές σταθευμένες έξω από (κατά Βαγγέλη Γιαννόπουλο) «πολιτιστικά κέντρα» όπου ίπταντο πανέρια γεμάτα με άνθη, παχυλά εφάπαξ, πρόωρες συντάξεις «μητέρων ανηλίκων» (λες και θα μπορούσε ποτέ παιδί να γεννηθεί ενήλιξ!), «άγαμων θυγατέρων πτεράρχων» και (αγέννητων στην Κατοχή) «αντιστασιακών», καθώς και μαζικοί, ρουσφετολογικοί, αντιπαραγωγικοί διορισμοί «πρασινοφρουρών».
Αυτές και άλλες πολλές ασύδοτες σπατάλες εκμαύλισαν το δημόσιο βίο, καταδικάζοντάς τον έκτοτε να περιστρέφεται γύρω από έναν φαύλο κύκλο παροχολογίας από τον οποίο δεν καταφέραμε ποτέ να ανακάμψουμε οικονομικά, πολιτικά, ηθικά και, κυριότερα, από πλευράς νοοτροπίας και πολιτικής κουλτούρας.
(Αν-) «Άξιοι» συνεχιστές
Έκτοτε το παράδειγμα εκείνης της αβελτηρίας και της στρεβλότητας όχι απλά δεν στερήθηκε μιμητών αλλά, θεωρούμενο ως «επιτυχές», καθιερώθηκε εξελισσόμενο σε μανιέρα.
Αν για την οκταετία Σημίτη η έξωθεν επιβεβλημένη δημοσιονομική πειθαρχία –προαπαιτούμενο της εισόδου μας στην Ο.Ν.Ε. – έθεσε μια προσωρινή τροχοπέδη στις αλόγιστες δαπάνες, για την επόμενη κυβέρνηση, εκείνη του Κ. Καραμανλή του Β’, ίσχυσε το ακριβώς αντίθετο. Εκμεταλλευόμενος το κλίμα εφορίας εκ της υιοθέτησης του κοινού νομίσματος και την επακόλουθη πανευρωπαϊκή «χαλάρωση», η εξαετία του δεύτερου Καραμανλή υπήρξε ένα υβρίδιο μικροπολιτικής, παλαιοκομματικής ψηφοθηρίας (βλ. διορισμούς εκατοντάδων χιλιάδων «γαλάζιων παιδιών» ως «stagiers») και εγγενούς ροπής του ιδίου –και των πέριξ αυτού «κύκλων» του– προς μια μακάρια αδράνεια, την αναβλητικότητα και την απραξία (βλ. την κατ’ ουσίαν μη- διαπραγμάτευση του σχεδίου Ανάν).
Τον γόνο της εκ Σερρών ορμώμενης δυναστείας στο Μαξίμου διαδέχθηκε ένας γόνος της αχαϊκής αυτή τη φορά δυναστείας, ο οποίος τηρώντας απαρέγκλιτα την οικογενειακή του παράδοση εξελέγη μ’ ένα οικείο σύνθημα: «Λεφτά υπάρχουν!» αναφώνησε κατά τη χειμερινή προεκλογική περίοδο του 2009, φέρνοντας πρόωρα την άνοιξη στις καρδιές των ψηφοφόρων που έσπευσαν να τον επιβραβεύσουν μ’ ένα γενναιόδωρο εκλογικό ποσοστό.
Ακόμα και εν μέσω μνημονίων η παροχολογία ουδόλως έπαψε: ελλείψει εγχώριου, εναλλακτικού πλάνου στα «επονείδιστα» μνημόνια –που μετά την «περήφανη διαπραγμάτευση» με την τρόικα μετονομάστηκαν σε «συμφωνίες με τους θεσμούς» –, οι μνημονιακοί πρωθυπουργοί περισσότερο μιλούσαν για προσωπικές διαφορές, ΕΚΑΣ, 13ους μισθούς και 14ες συντάξεις, παρά για όσα μας κρατούν εδώ και δεκαετίες καθηλωμένους μεταξύ των ουραγών σε όλους τους δείκτες ανάπτυξης. Η έρευνα, η εφαρμογή αυτής στην τεχνολογία, η καινοτομία και οι υψηλής εξειδίκευσης και προστιθέμενης αξίας θέσεις εργασίας και προϊόντα δεν υπήρξαν διαχρονικά τα ατού του πολιτικού μας προσωπικού, αφού τα (δεδομένα εθνικά) οφέλη που θ’ απέφεραν είναι μεσομακροπρόθεσμα και δεν αντικατοπτρίζονται άμεσα στις επόμενες εκλογές, αλλά τις επόμενες γενιές.
Ήταν φιλελεύθερος ο Τσαουσέσκου;
Έτσι φτάνουμε στην τρέχουσα περίοδο, εδώ και μια οκταετία εκτός μνημονίων, που αν και εκ πρώτης όψεως δεν μοιάζει ευνοϊκή, σε μια δεύτερη ανάγνωση ίσως και να είναι ιδανική για μια αλματώδη ανάπτυξη.
Με τη Γερμανία σε ύφεση για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, τη Βρετανία εκτός Ε.Ε., τη Μ. Ανατολή να τελεί σε εμπόλεμη κατάσταση και τις Η.Π.Α. υπό καθεστώς ημιπαραφροσύνης στα ανώτατά της κλιμάκια, η κυβέρνηση είχε στη διάθεσή της μια μοναδική ευκαιρία να κάνει μια πραγματική επανεκκίνηση, θέτοντας τη χώρα στη διεθνή δημιουργική πρωτοπορία. Το ταμείο ανάκαμψης και τα προγράμματα ΕΣΠΑ θα μπορούσαν να αποτελέσουν τα χρηματοδοτικά εργαλεία μιας αληθινής ψηφιακής μετάβασης, του εκσυγχρονισμού του παραγωγικού μας μοντέλου και της απαγκίστρωσης της εθνικής μας Οικονομίας από το τρίπτυχο «τουρισμός - εστίαση - χαμηλής προστιθέμενης αξίας υπηρεσίες».
Βαφτίζοντάς την εύηχα, επαναφέρει μια πρακτική που έχει εγκαταλειφτεί ακόμα και από τους εμπνευστές της: τα κομμουνιστικής σύλληψης «δελτία» της δεκαετίας του ’80, που δίδονταν από τα εκάστοτε καθεστώτα, σαν αυτό του Τσαουσέσκου, έναντι εν ελλείψει καταναλωτικών αγαθών.
«Πιερρακάκη, δώσε κάτι»
Σαν άλλος Αϊ Βασίλης, παρουσιαστής σε τηλεπαιχνίδι όπου «το αφεντικό τρελάθηκε» ή κονκισταδόρ, μοιράζει χάντρες και καθρεφτάκια στους ψηφοφόρους- ιθαγενείς για να τους θαμπώσει, γνωρίζοντας πως όλα αυτά θα ήταν περιττά αν είχε εκμεταλλευθεί τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις για να στηρίξει τον πρωτογενή τομέα, την έρευνα, τη μεταποίηση και τη βιομηχανία.
Όλα εκείνα, δηλαδή, που θα μπορούσαν να μας καταστήσουν αυτό που πάψαμε να είμαστε εδώ και δεκαετίες: μια κανονική χώρα.
Η κυβέρνηση, αφού διασπάθισε τα κονδύλια του ΟΠΕΚΕΠΕ προς υφαρπαγή ψήφων, παίζει τώρα τα «ρέστα» της μοιράζοντας για πολλοστή φορά αριστερά και δεξιά ποικιλώνυμα «passes»
Η ελληνική κοινή γνώμη είχε στρέψει την προσοχή της στις εθνικές προδοσίες και τα μεγάλα εγκλήματα της Χούντας και δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το τι έγινε στην οικονομία
17°
