Γιατί ντρέπεσαι να πεις ότι αδυνάτισες με Mounjaro;

Ποιος να το 'λεγε ότι από το άγχος της απώλειας των κιλών θα περνούσαμε στο άγχος της παραδοχής του τρόπου με τον οποίο χάθηκαν. Δεν μας έφτανε το στίγμα του βάρους, που για δεκαετίες αντιμετωπίζεται ως προσωπική αποτυχία και υποτίθεται πως λύνεται με το περίφημο «κλείσε το στόμα σου», τώρα αποκτήσαμε και το στίγμα του τρόπου με τον οποίο τα έχασες. Αδυνάτισες; Μπράβο. Αλλά πώς αδυνάτισες; Με δίαιτα και διάδρομο; Ή μήπως είσαι από αυτούς που πήραν ενέσιμα;

Όλα ξεκίνησαν όταν αποφάσισα σοβαρά ότι θέλω να χάσω μερικά περιττά κιλά. Όπως κάνει σήμερα πολύς κόσμος, σκέφτηκα και την εκδοχή των ενέσιμων. Εφόσον πρόκειται για μία από τις διαθέσιμες επιλογές της εποχής μας και πριν επισκεφτώ ενδοκρινολόγο για να μου λύσει όλες τις απορίες, άρχισα να ρωτάω ανθρώπους που πάλευαν χρόνια με το βάρος τους. Και τον τελευταίο καιρό κάποιοι από αυτούς ως διά μαγείας τα κατάφεραν με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Τα συμφραζόμενα δεν με έπειθαν. Τα «προσέχω λίγο», «έκοψα το βραδινό», «κάνω διάδρομο» και «βγάζω μεγάλη βόλτα τον σκύλο» έκρυβαν κάτι. Έπρεπε να επιμείνω πολύ για να ακουστεί τελικά η αλήθεια: ναι, υπήρξε φαρμακευτική βοήθεια. Δεν ήταν μόνο η αυτοπειθαρχία, ούτε ο ατελείωτος διάδρομος, ούτε λίτρα νερού. Ήταν και τα ενέσιμα, διάολε!

Τι ακριβώς φοβάται κάποιος και δεν παραδέχεται ότι έκανε χρήση ενέσιμων; Ότι δεν δικαιούται ένα νέο σώμα αν δεν το έχει αποκτήσει με πείνα, στερήσεις και μαρουλοσαλάτες στεγνωμένες από λάδι; Υπάρχει κάποια περγαμηνή αν αδυνατίσεις μόνος σου, χωρίς ένεση και χωρίς βοήθεια;

Το Mounjaro, με δραστική ουσία την τιρζεπατίδη, είναι φάρμακο που εγκρίθηκε αρχικά για τη ρύθμιση του σακχάρου σε ενήλικες με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, πάντα μαζί με διατροφή και άσκηση. Στις ΗΠΑ, η ίδια δραστική ουσία κυκλοφορεί ως Zepbound και έχει εγκριθεί από τον FDA για χρόνια διαχείριση βάρους σε ενήλικες με παχυσαρκία ή υπέρβαρο και τουλάχιστον μία σχετιζόμενη πάθηση, επίσης σε συνδυασμό με μειωμένες θερμίδες και αυξημένη σωματική δραστηριότητα. Μετά κόπων γυμναστικής και ελεγχόμενου διατροφικού πλάνου στην Ευρώπη, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων περιγράφει το Mounjaro ως θεραπεία που χρησιμοποιείται για ενήλικες με διαβήτη τύπου 2 που δεν ελέγχεται ικανοποιητικά. 

Απ’ όσα έχω καταλάβει, είναι ένα φάρμακο όπως όλα τα άλλα. Με ενδείξεις και παρενέργειες, υποχρεωτική ιατρική παρακολούθηση με επίσκεψη που κοστίζει, αλλά τσιμπημένο κόστος. Όπως μου είπε η ενδοκρινολόγος, τα ενέσιμα που βοηθούν στην απώλεια βάρους έχουν ήδη ταξικό πρόσημο γιατί δεν είναι φτηνά. Και αν αυτή η αγορά συνεχίσει να μεγαλώνει –που όλα συγκλίνουν προς αυτή την κατεύθυνση–, δεν αποκλείεται σε λίγα χρόνια το έξτρα βάρος να γίνει δείκτης εισοδήματος: αδύνατοι όσοι μπορούν να πληρώσουν, υπέρβαροι όσοι θα μείνουν έξω από το lifestyle των ενέσιμων. Κάτι ανάλογο συνέβη και με τη στοματική υγιεινή και αισθητική. Ποιος θα πίστευε ποτέ ότι τα αστραφτερά λευκά χαμόγελα αποκτήθηκαν με εντατικό βούρτσισμα και στοματικό διάλυμα;

Το Mounjaro έγινε μόδα. Από τις τηλεοπτικές περσόνες και τους influencer μέχρι τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, ακόμη και στα τραπέζια των φίλων, η κουβέντα πήγαινε πάντα προς τα κει γιατί όλοι ξέρουν κάποιον/α που αδυνάτισε αλλά δεν του/της πηγαίνει τελικά τόσο. Όλοι έχουν ακούσει για κάποιον που «δεν πεινάει πια». Κόντεψα να πνιγώ με φίλη που μετά το τέλος του δείπνου στο οποίο τσιμπολόγησε, δεν έφαγε, δεν είχε χώρο για γλυκό. «Ποιον κοροϊδεύεις;» την πίεσα. Και στο τέλος παραδέχτηκε την «αμαρτία».