40 αξέχαστα μουσικά θέματα, από 40 εμβληματικές τηλεοπτικές σειρές

Δεν μπορεί να υπάρξει καλή σειρά που να μην έχει ένα χαρακτηριστικό μουσικό θέμα, ή ένα τραγούδι, για τους τίτλους της αρχής: τα «γράμματα». Μερικά, ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Πολλά, δεν τα ξεχνάμε ποτέ και με τίποτε. Με ορισμένα, ανατριχιάζουμε ακόμα. Σε κάποια, δεν πατάμε ποτέ Skip Intro, όσες φορές και να τα δούμε. Και όλα μαζί συνθέτουν ένα κομμάτι του εαυτού μας.

Ελπίζουμε να διασκεδάσετε μ’ αυτό το μπουκέτο, όσο κι εμείς όσο το φτιάχναμε. Καλή σας ακρόαση!

* * *

Bonanza (Jay Livingston & Ray Evans, 1959). Western gallop, και ένας χάρτης που παίρνει φωτιά· ίσως η πιο στάνταρ τηλεοπτική υπογραφή της αμερικανικής μυθολογίας.

The Twilight Zone (Marius Constant, 1960). Το απόλυτο audiomeme. Υποκλινόμαστε. Τέσσερις επαναλαμβανόμενες νότες που ράφτηκαν στο πόδι από σκόρπια library cues για να γλιτώσει δικαιώματα το CBS.

The Flintstones (Hoyt Curtin, Joseph Barbera & William Hanna – «Meet the Flintstones», 1961). Big-band με 22 μέλη, χαρά, πανηγύρι, και Yabba-Dabba-Do. Κολλάει στο μυαλό.

The Avengers (Laurie Johnson, 1961). Swinging London, ειρωνεία και κατασκοπευτική κομψότητα· μουσική με καπέλο, ομπρέλα, και έναν ράφτη περιωπής.

Doctor Who (Ron Grainer / Delia Derbyshire, 1963). Το πρώτο ηλεκτρονικό τηλεοπτικό θέμα, φτιαγμένο στο BBC Radiophonic Workshop. Ακόμα ηχεί εξωγήινο.

The Addams Family (Vic Mizzy, 1964). Ένα τσέμπαλο, ένα Χέρι, και ένα μακάβριο οικογενειακό χαμόγελο μέσα σε κάτι λιγότερο από ένα λεπτό. Iconic.

Bewitched (Howard Greenfield & Jack Keller, 1964). Η «Μάγισσα», που τη λέγαμε και «Σαμάνθα» (σπίθες, οικογενειακό fantasy, και 60s κομψότητα), ήταν έρωτας.

The Munsters (Jack Marshall, 1964). Surf-rock τρόμος, γέλιο, και μια κιθάρα που κάνει τους βρικόλακες οικογενειακή υπόθεση. Και γιατί όχι, εδώ που τα λέμε.

I Dream of Jeannie (Hugo Montenegro, 1965). Η «Τζίνη και το τζίνι» (εξωτική, ανάλαφρη, απολύτως 60s… και πολύ λιγότερο αθώα απ’ όσο παριστάνει) δεν λέει πολλά σήμερα, αλλά στον καιρό μας ήταν άλλο πράγμα.

Mission: Impossible (Lalo Schifrin, 1966). Καθόμαστε προσοχή, και λέμε: «Μα πώς το έκαναν; Seriously…»

Batman (Neal Hefti, 1966). Surf-jazz ρυθμός, και κάτι τόσο απλό αν το καλοσκεφτείς, που μοιάζει με ηχητικό λογότυπο. Ανεπανάληπτο.

Star Trek: The Original Series (Alexander Courage, 1966). Space-age ορχηστρικό θέμα, που δεν έχει το όμοιό του. Ανατριχίλα.

Hawaii Five-O (Morton Stevens, 1968). Surf-rock, πνευστά, και τηλεοπτική αδρεναλίνη· από τα μουσικά θέματα που έγιναν αυτόνομα ποπ-χιτ, για πλάκα.

The Pink Panther Show (Henry Mancini, 1969). Απλά δεν γίνεται να γίνεται. Ένα αριστούργημα που σου κλείνει παιχνιδιάρικα το μάτι.

Columbo (Henry Mancini – «Mystery Movie Theme», 1971). Κι άλλος Χένρι Μαντσίνι. Κανονικά, ο τύπος θα μπορούσε να γράφει μουσικά θέματα για όλες τις σειρές, ever.

The Persuaders! (John Barry, 1971). Ούτε τους «Αντίζηλους» θυμάται κανείς, αλλά εκείνο τον καιρό όλοι έβλεπαν τον Ρότζερ Μουρ και τον Τόνι Κέρτις: πλούτος, ειρωνεία, και μελαγχολική πολυτέλεια· και κομψότητα.

M*A*S*H (Johnny Mandel – «Suicide Is Painless», 1972). Το πιο παράδοξο άνοιγμα σειράς: ένα στενάχωρο τραγούδι, για μια πολεμική σούπερ κωμωδία· όμως κοίτα πώς δένουν…

The Muppet Show (Jim Henson & Sam Pottle, 1976). Τσίρκο. Θαύμα. Μεγαλείο. Ένας θρίαμβος.

The Love Boat (Charles Fox & Paul Williams, 1977). Πιο ελαφρύ πεθαίνεις. Γιατί; Γιατί έτσι πρέπει.

Dallas (Jerrold Immel, 1978). Μια μουσική που ξέρει πολύ καλά πόσο πλούσιο, πόσο υπερβολικό… και πόσο αμαρτωλό… είναι το υλικό της σειράς.

Magnum, P.I. (Mike Post & Pete Carpenter, 1980). Αν οι σειρές ήταν προϊόντα, αυτό θα ήταν διαφήμιση για το πιο χοτ μουστάκι.

Dynasty (Bill Conti, 1981). Έλα πάμε! Χρυσαφικά, ίντριγκα και ορχηστρική σαμπάνια· τελειώσαμε.

Knight Rider (Stu Phillips & Glen A. Larson, 1982). Ο ΚΙΤΤ έχει το δικό του ηχητικό πρόσωπο. Ή μάλλον, ο ΚΙΤΤ είναι αυτό εδώ το κομμάτι. Τι να λέμε τώρα.

Miami Vice (Jan Hammer, 1984). Συνθεσάιζερ που καθόρισαν μια ολόκληρη δεκαετία. Θα ξαναβγεί, ακούμε. Σίγουρα με την ίδια μουσική, ελαφρώς πειραγμένη. Πάμε στοίχημα;

The Simpsons (Danny Elfman, 1989). Φρενήρης καρτουνίστικη τζαζ που δεν θα κουράσει κανέναν, ποτέ των ποτών.

Twin Peaks (Angelo Badalamenti, 1990). Τι να πούμε κι εμείς τώρα· το στόμα μας είναι φτωχό. Ζοφερή, ονειρική και ανεξήγητη, η μουσική αυτή δεν περιγράφει τη σειρά, ΕΙΝΑΙ η σειρά. Το έχουμε ringtone από τότε που βγήκαν τα ringtone.

The Fresh Prince of Bel-Air (DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince, 1990). Ραπ-αφήγηση της πλοκής, που την ξέρουν απέξω ακόμα και όσοι δεν είδαν ποτέ τη σειρά. Αν υπάρχουν τέτοιοι.

Law & Order (Mike Post, 1990). Η ηχητική στενογραφία του αστυνομικού procedural. Και ένα dun-dunnn που θα ηχεί πάντα στ’ αυτιά μας.

The X-Files (Mark Snow, 1993). Γράφτηκε σχεδόν κατά λάθος, λένε τα trivia, και δεν μας νοιάζει καθόλου. Ύμνος. Ακάθαρτος ύμνος. Επικό έπος. Έγινε κομμάτι της ζωής μας. Ή μάλλον των ονείρων μας.

Friends (The Rembrandts – «I’ll Be There for You», 1994). Το πιο αναγνωρίσιμο κλαπ-κλαπ-κλαπ-κλαπ τής ποπ κουλτούρας και πασών των εποχών.

ER (James Newton Howard, 1994). Ιατρικός πανικός, αίσθηση κατεπείγοντος, και ένα μοντάζ που θυμίζει σφυγμό.

Buffy the Vampire Slayer (Nerf Herder, 1997). Punk-pop υπόσχεση ότι οι βρικόλακες θα φάνε πολύ ξύλο μετά το διάλειμμα για τις διαφημίσεις.

The Sopranos (Alabama 3 – «Woke Up This Morning», 1999). Μπλουζ-ροκ με τον Τόνι στο τιμόνι, πιθανόν ο πιο ταιριαστός γάμος εικόνας και μουσικής. Η μία από τις δυο-τρεις σειρές που όλο λέμε να ξαναδούμε, και ποτέ δεν το κάνουμε.

Curb Your Enthusiasm (Luciano Michelini – «Frolic», 2000). Η μουσική της κοινωνικής αμηχανίας· αν το σφυρίξεις σε κάποιον, θα καταλάβει πως έκανες ένα μικρό λάθος. Και καταστροφικό.

The Wire (Tom Waits – «Way Down in the Hole», 2002). Ένα τραγούδι, πέντε διαφορετικές εκτελέσεις, μία (αλήθεια για τη) Βαλτιμόρη. Οι Blind Boys of Alabama μάλλον τα σπάνε, ε;

Mad Men (RJD2 – «A Beautiful Mine», 2007). Hip-hop με τζαζ πινελιές για έναν άντρα που πέφτει και χάνεται πετώντας.

The Big Bang Theory (Barenaked Ladies, 2007). Ποπ περίληψη όλων των συμβάντων από το Big Bang μέχρι την αστρολογία· κολλητικό σαν τσίχλα στο παπούτσι σου — με την καλή έννοια.

Game of Thrones (Ramin Djawadi, 2011). Μεγαλοπρεπές και, τι να λέμε, classic. Δένει τόσο με τις εικόνες, που τα δυο τους είναι και θα μείνουν για πάντα ένα.

True Detective – Season 1 (The Handsome Family – «Far From Any Road», 2014). Americana gothic στην πιο καθαρή του μορφή. Τύπου, κόβουμε φλέβες. Ευαγγέλιο.

Stranger Things (Kyle Dixon & Michael Stein, 2016). Νά ένα κομμάτι δέκα ετών όλο κι όλο, που όμως βγαίνει κατευθείαν μέσα από την καρδιά των 80s. Να ’ναι βέβαια καλά ο γκραν μετρ Κάρπεντερ.

* * *

Το Ημερολόγιο κυκλοφορεί κάθε Δευτέρα και Πέμπτη. Κάθε Σάββατο, παρουσιάζουμε το πορτρέτο μιας «άγνωστης» γυναίκας πρωτοπόρου του περασμένου καιρού, ή μιας Άλλης Γυναίκας. Τις Κυριακές, η στήλη μεταμορφώνεται στο Βιβλίο της Εβδομάδας. Στείλτε μας μέιλ αν θέλετε να μας πείτε ή να μας ρωτήσετε κάτι — οτιδήποτε. Μην ξεχνάτε, επίσης, πως κάθε Τρίτη πρωί έχουμε και πόντκαστ! Σας ευχαριστούμε πολύ.