Τι συμβαίνει και δεν έχει ταξί η Αθήνα;

Κανένας από την ευρύτερη παρέα μας δεν οδηγεί – ένας που έχει άξιουαλυ δίπλωμα δεν έχει αμάξι, και μία που είχε αμάξι το πούλησε πριν χρόνια για να πληρώσει κάτι χρέη. Κυκλοφορούμε όλοι με τα ΜΜΜ, με τα πόδια και μερικές φορές με ταξί… Όταν βρίσκουμε ταξί, δηλαδή: κολλητός μου φίλος, που έχει χρηματοδοτήσει απλόχερα εταιρείες και οδηγούς ταξί από τα 80s, με κόμιστρα και ωραία πουρμπουάρ, εδώ και κάνα χρόνο τα έχει κόψει μαχαίρι, μετακινείται με λεωφορείο και μετρό. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, δεν έβρισκε ποτέ ταξί μέσα από τις πλατφόρμες επειδή οι διαδρομές του ήταν σχετικά κοντινές (κάτω των 10 ευρώ) ή έβρισκε ταξί που όμως συχνά ακυρωνότανε την τελευταία στιγμή – επειδή ο οδηγός προτιμούσε μια πιο συμφέρουσα διαδρομή. Οι παλιές, αξιόπιστες εταιρείες ραδιοταξί από τα 90s και 00s ή έχουνε συγχωνευτεί και, όπως λέει, «Δεν είναι πια οι ίδιες», και οι καινούργιες, μέσα από τις εφαρμογές, δεν τον εξυπηρετούν πάντα. Ή, μπορεί και ποτέ.

Οι επιπλέον χρεώσεις για ραντεβού (από 2 ως 4 ή όσα να ‘ναι έξτρα ευρώ) είναι άλλος ένας λόγος που δεν παίρνουμε συχνά ταξί μέσα από εφαρμογές – αν έχεις να πας στο αεροδρόμιο μαύρα χαράματα, που δεν εξυπηρετείσαι από ΜΜΜ ή κουβαλάς την προίκα σου σε βαλίτσα, αν έχεις βαρύ ιατρικό ραντεβού, δύσκολο γκομενάκι με θέματα, ή κάποιον σημαντικό λόγο να μην αργήσεις λεπτό, τότε τα σκας στην εφαρμογή με κλεισμένο ραντεβού, ιδανικά από την προηγούμενη μέρα, για σιγουριά. Και τότε ακόμα δεν είναι 100% βέβαιο ότι θα ‘ρθει το ρημάδι το ταξί, γιατί αν του κάτσει καμιά Γλυφάδα, καμιά Νέα Μάκρη ή άλλη εξωτικότερη διαδρομή, θα την προτιμήσει από εσένα που πας Βριλήσσια. Τουλάχιστον έτσι λένε οι μαρτυρίες από χρήστες εφαρμογών, πλατφορμών και λοιπών «απ», μέσα από τις οποίες δυστυχώς δεν γίνεσαι ποτέ αυτό που λέγανε παλιά οι ραδιο-ταξιτζήδες, «Καλός Πελάτης».

Το άλλο δράμα είναι το ταξί στον δρόμο, στο οποίο βασιζόμουν μια ζωή, βρέξει-χιονίσει: βγαίνεις στον δρόμο, σηκώνεις το ξερό σου και κάποτε, δεν μπορεί, μετά από είκοσι λεπτά με μισή ωρίτσα, θα σταματήσει να σε μαζέψει ένα ράντομ ταξί.

Μόνο που μήνες έχει να συμβεί αυτό, ή μάλλον συμβαίνει, αλλά όταν συμβεί γουρλώνεις τα μάτια και το θεωρείς πια μιράκολο. Τα περισσότερα ταξί στον δρόμο έχουν κατεβασμένη σημαία επειδή δουλεύουν με εφαρμογές (εκείνες που δεν ανταποκρίνονται στον φίλο μου γι’ αυτό και τις έχει κόψει), ή επειδή «έχουν ραντεβού», συνήθως αφού σε ρωτήσουν πού πηγαίνεις, και αφού καταλήξουν ότι δεν θέλουν να πάνε εκεί όπου πηγαίνεις εσύ, παρά αλλού. Μη με πάρει στραβά κανείς, είμαι με τους ταξιτζήδες όταν απεργούν, καταλαβαίνω ότι το κόστος των καυσίμων τούς έχει ξετινάξει, ότι τα πρόστιμα που πληρώνουν είναι τρελά, ίσως τρελότερα από αυτά που πληρώνω εγώ κι εσείς κι ο γείτονας. Ότι οι κανόνες γίνονται όλο και πιο σκληροί για αυτόν τον κλάδο εργαζόμενων, ότι ο ανταγωνισμός με τα φορτηγάκια, τα λεωφορειάκια και τα λιμουζινάκια είναι αθέμιτος. Ότι τα ηλεκτρικά ταξί τούς φαίνονται αδιανόητη μη-λύση, ότι δεν υπάρχουν σταθμοί φόρτισης, ότι όσο φορτίζει το ταξί θα είναι εκτός κυκλοφορίας κ.λπ κ.λπ. Τα διαβάζω όλα αυτά κάθε φορά που ανακοινώνεται νέα απεργία ταξί, καταλαβαίνω τον πόνο του κλάδου, και δεν έχω να προτείνω κάποια θαυματουργή λύση - αν είχα, θα ήμουν υπουργός, και δεν είμαι ούτε θέλω να γίνω, ήμαρτον.

Απλώς κάτι συμβαίνει με τα ταξί γενικά, άσχετα με το πόσο ικανοποιημένος είναι ο κλάδος και πόσα προβλήματα αντιμετωπίζει: Δουλεύουν λιγότερο; Έχουν μειωθεί τα ταξί στους δρόμους της Αθήνας; Κι αν όχι, πού στην ευχή κρύβονται όλα αυτά τα πάρα πολλά ταξί που είχαμε παλιά, και γιατί δεν εξυπηρετούν πια την παρέα μου, που τόσα χρόνια τούς έχει χτίσει, στην κυριολεξία; (Δεν με βάζω στην ίδια κατηγορία γιατί προσπαθώ να περπατάω χ χιλιόμετρα την ημέρα για λόγους υγείας, και ταξί παίρνω μόνο σε ειδικές περιπτώσεις… ή, μερικές φορές, όταν δεν πιστεύω στα μάτια μου, που το βρίσκω μπροστά μου ελεύθερο στα καλά καθούμενα…)