Τι θα λέγατε για μια προεκλογική κόλαση;

Οι πρόωρες εκλογές μπορεί να αποκλείστηκαν διά στόματος του πρωθυπουργού, αλλά η προεκλογική περίοδος μόλις άρχισε. Και θα κρατήσει ένα χρόνο, έναν κολασμένο χρόνο, και διερωτώμαι αν η κυβέρνηση αυτή θα αντέξει την πίεση και δεν θα τα παρατήσει. Διότι εδώ και καιρό έχει δοθεί το σύνθημα «πυρ ομαδόν», οι σφαίρες πέφτουν σαν το χαλάζι και ο τραυματισμένος πρωθυπουργός αναστενάζει. Και αν η γραμμή αμύνης είναι επιπέδου «κρίσης Μακάριου», οι εκλογές κάποια στιγμή θα αποτελέσουν μονόδρομο λύτρωσης. Στα μισά του δρόμου που απομένει.

Διότι από τη στιγμή που βγήκε στον αέρα η παρανομία –λέγε την στα ελληνικά και παρατυπία–, με το πτυχίο του κ. Λαζαρίδη για τον διορισμό του το 2007, η παραίτηση του εν λόγω κυρίου ήταν μονόδρομος. Και μάλιστα σε χρόνο dt, με το dt να τείνει στο μηδέν που λέμε και στα μαθηματικά. Χωρίς τηλεοράσεις, δηλώσεις, γυμναστικές επιδείξεις τίτλων και άλλες ομορφιές. Εντάξει, σίγουρα πολλοί εκ των συμπολιτών μας απορούν πώς και γιατί ο Κ. Μητσοτάκης έκανε τον Μ. Λαζαρίδη υφυπουργό και μάλιστα Αγροτικής Ανάπτυξης, αλλά αυτό δεν μας αφορά. Εκείνος έχει τα γένια, εκείνος έχει και τα χτένια. Μόνο που εδώ χρειάστηκε να ξυριστεί και μάλιστα κόντρα εξαιτίας της ατυχούς επιλογής του.

Και είναι απορίας άξιο τι έγινε εκείνο το περίφημο μητρώο στελεχών του κόμματος ή, καλύτερα, ποια είναι η αξιοπιστία του και πώς οι επαγγελματίες ελεγκτές και αξιολογητές δεν ανακάλυψαν μια τόσο κραυγαλέα παρανομία ώστε να προστατεύσουν τόσο το κόμμα όσο και τον Πρωθυπουργό. Για την Ελλάδα δεν το συζητάμε, αυτή ποτέ δεν πεθαίνει. Φυσικά και μια τέτοια γκέλα ήταν αδύνατον να μείνει ανεκμετάλλευτη από την «άμωμη» αντιπολίτευση. Η φάση ήταν «πάρε - βάλε». Ειδικά σε μια εποχή που είναι ακόμα ζωντανά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ με τις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας αλλά και οι παρακολουθήσεις. Και αν η αντιπολίτευση έχει ένα «σοβαρό» όπλο στη φαρέτρα της, είναι αυτό των σκανδάλων. Αληθινών και μουσαντένιων.

Το ερώτημα είναι αν με τέτοια γεγονότα και ανάλογα επιχειρήματα είναι δυνατόν όχι απλώς να αναγκαστεί ο Κ. Μητσοτάκης να πάει σε εκλογές, αλλά και να απολέσει την πρωτοκαθεδρία στις δημοσκοπήσεις. Διότι αν δεν παρατηρηθεί ραγδαία μεταστροφή των προτιμήσεων της πλειοψηφίας, δεν έχει κανένα νόημα, ούτε καν ρητορικό, να ζητάει η αντιπολίτευση εκλογές. Και απορώ πώς τις ζητάει. Δυστυχώς όμως η αντιπολίτευση είναι τόσο φτωχή επεξεργασιών και σοβαρών, κοστολογημένων προτάσεων που τα σκάνδαλα και σκανδαλάκια είναι ό,τι της έχει απομείνει για να δικαιολογεί την ύπαρξή της. Μόνο που το ρουσφέτι, χωρίς χοντρό οικονομικό διάφορο, δεν συγκινεί τον Έλληνα. Το θεωρεί αυτονόητο να γίνεται, τόσο προς όφελος του ψηφοφόρου όσο και προς αυτό του πολιτευτή. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, χαλάει την εικόνα ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κόμματος και ενός ανάλογου πρωθυπουργού.

Τι κάνει όμως το σκάνδαλο και η σκανδαλολογία; Κάνει κάτι πολύ σοβαρό που δεν θέλουμε να συζητάμε. Δηλητηριάζει το πολιτικό κλίμα, αυξάνει τα ποσοστά των κομμάτων διαμαρτυρίας, και δίνει ελπίδες στους φιλόδοξους ψεκασμένους. Απογειώνει την άεργη ηθικολογία χωρίς να θεραπεύει τις αιτίες της διαφθοράς. Αντιθέτως, αποκρύβει την πραγματική παθολογία του πελατειακού και κομματικού κράτους χωρίς να προτείνει θεσμικές θεραπείες. Και στρέφει την πολιτική συζήτηση στο ασήμαντο και το αντιπαραγωγικό. Και το κάνει σκόπιμα, διότι οι καταγγέλλοντες ευελπιστούν κάποια στιγμή να βάλουν και αυτοί το δάκτυλο στο μέλι. 

Η σκανδαλολογία είναι βούτυρο στο ψωμί ενός άφρονος κλάσματος του πολιτικού μας συστήματος που είναι φτιαγμένο για να την εκμεταλλεύεται. Ειδικά σήμερα που είμαστε σε αναμονή δύο νέων κομμάτων, αυτών της Καρυστιανού και του Τσίπρα, που φιλοδοξούν να φέρουν τα πάνω κάτω στο προεκλογικό στερέωμα. Το μεν πρώτο ζητά λαϊκά δικαστήρια που θα αποδώσουν δικαιοσύνη για ό,τι κακό συνέβη στη χώρα, θα στείλει στη φυλακή τους πολιτικούς γενικώς και θα δημεύσει τις περιουσίες τους. Το δε δεύτερο ήδη υπόσχεται ανασύσταση του λεγόμενου προοδευτικού χώρου υπό την ηγεσία του μεγάλου τιμονιέρη που δεν κατάφερε να μας σώσει δια της καταστροφής όταν μπορούσε και είπε να επιστρέψει, για να τελειώσει τη δουλειά. Δηλαδή, να κλείσει τις τράπεζες που δεν έκλεισε, να μας βγάλει από την ΕΕ και να μας στείλει στη ζεστή αγκαλιά του Πούτιν.

Σχετικό Άρθρο

Πολιτικη & Οικονομια Δημοσκόπηση Interview - Στο 33% η ΝΔ με προβάδισμα 17 μονάδων, άνοδος για το ΠΑΣΟΚ

Newsroom 07.04.2026, 18:13

Και αυτό που δεν καταλαβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ είναι ότι η σκανδαλολογία χωρίς εναλλακτική λύση δεν βοηθά ένα παλιό θεσμικό κόμμα που φιλοδοξεί να είναι αυτό που θα κυβερνήσει και όχι απλώς θα διορθώσει τα κακώς κείμενα. Ειδικά όταν το ρουσφέτι και το σκάνδαλο είναι μέρος της ιστορίας του. Και το κυριότερο, ένα κόμμα που φιλοδοξεί να ανεβάσει την Ελλάδα ψηλότερα.

Η εκμετάλλευση των σκανδάλων σε τοξικό περιβάλλον βοηθά τα κόμματα της τερατολογίας. Το 2026, για να το παίξεις Αλέξης στη θέση του Αλέξη, πρέπει και οι συνθήκες να είναι ανάλογες με το 2015, που δεν είναι, αλλά κι εσύ να φαίνεσαι πολύ κακός, πιο κακός και απειλητικός για το σύστημα από τον Α. Τσίπρα της εποχής εκείνης. Και ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι αδύνατον να τρομάξει κάποιον εν έτει 2026. Οπότε το τοξικό περιβάλλον που πασχίζει να καλλιεργήσει δεν τον ευνοεί, παραπέμπει σε κωμωδία και γι’ αυτό το ΠΑΣΟΚ υπολείπεται 13 μονάδων της ΝΔ στις δημοσκοπήσεις, ο δε ίδιος έχει μονοψήφιο στην προτίμηση για πρωθυπουργός. 

Το σημαντικό θέμα σήμερα δεν είναι η αντιπολίτευση, αλλά η συμπολίτευση διότι αυτή έχει τις τύχες της χώρας στα χέρια της. Αυτή πρέπει να φροντίζει πρωτίστως για το ήπιο και παραγωγικό πολιτικό κλίμα και τον ωφέλιμο διάλογο. Αυτή πρέπει να αναζητά τις συναινέσεις, να θέτει τα ερωτήματα αλλά και να καταθέτει προτάσεις στα ανοιχτά θέματα που έχει η χώρα στη φάση που διανύουμε. Αυτή πρέπει να προγραμματίζει δράσεις και να ανιχνεύει το μέλλον για πιθανές μπόρες και απειλές. Και βέβαια είναι πολλοί αυτοί που της αναγνωρίζουν τα έργα για την ασφάλεια της χώρας σε μια δύσκολη γεωπολιτικά εποχή και περιοχή, τα ωφέλιμα ενεργειακά deals και τις προσοδοφόρες συμμαχίες. Για τη σταθερότητα και την αναβάθμιση του ρόλου της πατρίδας εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και γι’ αυτό εξάλλου το κυβερνών κόμμα προηγείται έως 13 μονάδες στις δημοσκοπήσεις. 

Αλλά υπάρχουν και σοβαρά θέματα ακόμα άλυτα, για τα οποία οι πολίτες περιμένουν έργα ακόμα και την τελευταία χρονιά αυτής της κυβέρνησης. Και φυσικά δεν είναι το εκλογικό σύστημα για το οποίο γίνεται ντόρος. Είναι η παραγωγικότητα σε σχέση και με τον πληθωρισμό, είναι ο εκσυγχρονισμός της αγροτικής παραγωγής, η αναβάθμιση και διεθνοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης, οι μεταρρυθμίσεις στη Μέση Εκπαίδευση που βαλτώνουν εδώ και 4 χρόνια, η διαχείριση των μεταναστευτικών ροών και, το κυριότερο, το κράτος με τις δημόσιες υπηρεσίες του. Γι’ αυτό όταν βλέπει ο πολίτης τους ατυχείς χειρισμούς στο «θέμα Λάζαρίδη» σταυροκοπιέται ακόμα και αν δεν πιστεύει, και μονολογεί: «Πάλι καλά. Και πού να μας βρει κάτι χειρότερο».