Εργολάβοι για κλάματα, εκπρόσωποι του κράτους για φυλακή

Πριν από ένα μήνα, κοντά στη γειτονιά μου βάφτηκαν οι (αόρατες) διαβάσεις πεζών. Κάποιος θα έλεγε ότι πρόκειται για ένα έργο χρήσιμο και για τους πεζούς και για τους οδηγούς και γενικώς για  όποιον χρησιμοποιεί τον δρόμο. Μόνο που στην πραγματικότητα, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα μικρά δημόσια έργα στην Ελλάδα, το συγκεκριμένο έργο είναι χρήσιμο μόνο για τον εργολάβο που το ανέλαβε και για τους εργαζόμενους στην επιχείρησή του. Γιατί ένα μήνα μετά την ολοκλήρωση του «έργου» η εικόνα στις διαβάσεις είναι αυτή:

Αυτό που βλέπετε είναι διαβάσεις που «βάφτηκαν» πριν ένα μήνα. Λίγες ημέρες μετά, σε ένα σημείο που έχει κίνηση μεν αλλά απέχει πολύ από το να γίνεται κυκλοφοριακός χαμός δε, οι διαβάσεις, στο μεγαλύτερο μέρος τους επανέρχονται στην προηγούμενη αόρατη κατάσταση.

Φυσικά η εξαφάνισή τους δεν σημαίνει αυτό που θα έπρεπε να σημαίνει: άρνηση πληρωμής του εργολάβου. Είναι βέβαιο ότι ο ένας από τους δύο υπευθύνους γι’ αυτή την κοροϊδία θα πληρωθεί κανονικά. Και ευθύνες δεν θα αναζητηθούν ούτε από τον άλλο (με μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης) υπεύθυνο, τον αρμόδιο της πολιτείας (δεν ξέρω αν είναι δήμος ή περιφέρεια ή υπουργείο) που παρέλαβε το «έργο». Ο αρπακολλατζής εργολάβος θα πληρωθεί κανονικά, ο υπεύθυνος του δήμου ή της περιφέρειας ή του υπουργείου θα παραμείνει στη θέση του και οδηγοί και πεζοί θα υποθέτουν ότι κάπου εκεί μάλλον βρίσκεται μια διάβαση. Η δουλειά άλλωστε έχει γίνει: το δημόσιο χρήμα μοιράστηκε κι αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία. Άλλωστε όσο πιο μικρή η διάρκεια ζωής του έργου, τόσο πιο εύκολα μπορεί να ανατεθεί ξανά κι έτσι να ξαναγίνει η μοιρασιά.  

Η περίπτωση αυτή δεν είναι η εξαίρεση. Είναι ο κανόνας. Εργολάβοι της συμφοράς αναλαμβάνουν δημόσια έργα, τα κάνουν σαν τα μούτρα τους και οι τοπικοί άρχοντες τα παραλαμβάνουν σαν να μην τρέχει τίποτα (και τυπικά είναι πολύ πιθανόν να μην τρέχει, αφού είμαι βέβαιος ότι οι προδιαγραφές που έχουν βάλει ο δήμος ή η περιφέρεια ή το υπουργείο είναι τέτοιες ώστε ο αρπακολλατζής εργολάβος να είναι καλυμμένος - για τα μέτρα ασφαλείας κατά τη διάρκεια εκτέλεσης των «έργων» δεν μπορώ να πω πολλά αφού δεν έχω δει ποτέ στη ζωή μου).

Προφανώς αυτή η αρπακόλλα των Ελλήνων εργολάβων, αυτή η κλοπή του δημόσιου χρήματος (γιατί κλοπή είναι να πληρώνεσαι για κάτι που δεν δουλεύει) είναι άλλη μια «διαχρονική παθογένεια» (δηλαδή μια ωραία μηχανή που έχουν στη διάθεσή τους οι Έλληνες πολιτικοί για να μοιράζουν χρήμα και να εξυπηρετούν τους φίλους τους), αλλά είναι πια ανυπόφορη.

Γιατί πια οι περισσότεροι ταξιδεύουμε στο εξωτερικό. Κι έχουμε δει με τα μάτια μας διαγραμμίσεις που φαίνονται. Κι έχουμε δει έργα που, όταν τελειώνουν, ο δρόμος δεν έχει ούτε βουναλάκια ούτε λακκούβες. Γιατί πια καταλαβαίνουμε την αρπακόλλα των εργολάβων. Και κυρίως καταλαβαίνουμε τη μηχανή των τοπικών αρχόντων (ή των εκπροσώπων υπουργείων) που ο μόνος τους σκοπός είναι να ξοδεύουν το δημόσιο χρήμα σε έργα που είναι σα να μην έγιναν ποτέ. Και μπράβο σε όλους τους και σε καλή μεριά.