Μήπως ήρθε η ώρα για το ασυμβίβαστο ενεργών δικηγόρων - βουλευτών;

Για αρχή να πω πως είμαι γενικώς υπέρ του ασυμβίβαστου επαγγελματικής δραστηριότητας και βουλευτικής ιδιότητας. Υπερβάλλοντας ίσως για την αξία της χώρας, πιστεύω πως το να καθορίζεις το μέλλον της με την ψήφο σου, το να μελετάς νομοσχέδια που θα επηρεάσουν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, το να επιχειρηματολογείς υπέρ ή κατά προτάσεων της κυβέρνησης που καθορίζουν το μέλλον όλων μας, είναι δουλειές όχι μόνο ιδιαιτέρως σοβαρές αλλά και εξαιρετικά δύσκολες και χρονοβόρες. Αν παράλληλα κάνεις και μια άλλη δουλειά, τότε μάλλον δεν θα τις κάνεις καλά. Βέβαια σε ένα κοινοβούλιο στο οποίο οι βουλευτές απλώς ακολουθούν τα κέφια του αρχηγού του κόμματός τους πιθανότατα να υπάρχει χρόνος και για άλλες επαγγελματικές δραστηριότητες (περίπτωση στην οποία θα έπρεπε να μην τους καταβάλλεται η «βουλευτική αποζημίωση» η οποία, όπως λέει και το όνομά της, δίνεται ως αποζημίωση για την επαγγελματική χασούρα που συνεπάγεται η βουλευτική εργασία).

Πέρα από την πλημμελή άσκηση των βουλευτικών τους καθηκόντων, οι βουλευτές που συνεχίζουν να ασκούν κανονικά τα καθήκοντά τους δημιουργούν και προβλήματα αθέμιτου ανταγωνισμού. Π.χ. ένας γιατρός που ως βουλευτής γίνεται διάσημος στην περιφέρειά του είναι πιθανόν να συγκεντρώσει δυσανάλογα μεγάλη πελατεία και ταυτοχρόνως να χρησιμοποιεί την ιατρική ως ένα μέσο δημοσίων σχέσεων που θα του εξασφαλίζουν την εκλογή του.

Είναι πολλά τα επαγγέλματα που είναι παλαβό να επιτρέπουμε να ασκούν οι βουλευτές και το πιο παλαβό από αυτά, όπως επιβεβαιώνουμε χάρη στη Ζωή την Κωνσταντοπούλου, είναι αυτό του δικηγόρου.

Πάρτε για παράδειγμα την υπόθεση των Τεμπών. Η κόρη του Νίκου του Κωνσταντόπουλου είναι δικηγόρος στην υπόθεση. Ταυτοχρόνως είναι και αρχηγός κόμματος της αντιπολίτευσης. Πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί πολύ εύκολα, αν θέλει, να χρησιμοποιήσει την υπόθεση αυτή προκειμένου να αποκομίσει πολιτικά οφέλη. Μόνο που έτσι δεν εξυπηρετεί ούτε τους πελάτες της ούτε, πολύ περισσότερο, τη δικαιοσύνη. Όπως μπορεί, αν θέλει, να χρησιμοποιεί την πολιτική της ισχύ προκειμένου να εξυπηρετεί το συμφέρον των πελατών της. Στην περίπτωση αυτή οι πελάτες της ευνοούνται αλλά αδικούνται οι αντίδικοι, κι όσο για τη δικαιοσύνη να ζήσουμε να τη θυμόμαστε. Μπορεί επίσης (πάλι αν θέλει) να διαφημίζει δωρεάν τη νομική της δραστηριότητα κι αυτό είναι κακό για όλους εκτός από τον διαφημιζόμενο.

Η πολιτική ταύτιση ενός βουλευτή (και πολύ περισσότερο ενός αρχηγού κόμματος της Βουλής) με μια υπόθεση στην οποία συμμετέχει ως δικηγόρος δεν μπορεί να μη δημιουργεί και ερωτηματικά και ανησυχίες. Το ίδιο και κάθε επαγγελματική εμπλοκή κάθε βουλευτή-δικηγόρου σε υποθέσεις που έχουν πολιτικό υπόβαθρο (ή που δεν έχουν, αφού η πολιτική ισχύς μπορεί να χρησιμοποιηθεί κι εκεί που δεν υπάρχει πολιτικό διακύβευμα). Δεν δημιουργεί όμως κανένα ασυμβίβαστο, αφού για τον σοφό Έλληνα νομοθέτη μπορεί κάποιος να είναι άνετα και βουλευτής (ακόμα και αρχηγός κόμματος της Βουλής) και δικηγόρος. Πιθανότατα επειδή οι νομικοί είναι το νούμερο ένα επάγγελμα μέσα στη Βουλή (με δεύτερο του γιατρού). Και μπράβο τους.