ΟΠΕΚΕΠΕ: Εμπρός, λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι, απ’ τον Οργανισμό κονδύλια και πάλι!

Το νέο σκάνδαλο με επίκεντρο τη δραστηριότητα του ΟΠΕΚΕΠΕ που ανέσυρε στο φως η εισαγγελική σκαπάνη της Ευρώπης δεν είναι παρά ένα ακόμα επεισόδιο στο σήριαλ των παράνομων επιδοτήσεων που χορηγεί ο οργανισμός ,ο οποίος - υποτίθεται - ότι έχει επιφορτιστεί με το καθήκον του «Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων». Στην πραγματικότητα ο οργανισμός κάνει ακριβώς το αντίθετο, αφού η χορήγηση των ενισχύσεων έχει αποδειχθεί κυριολεκτικά ανεξέλεγκτη. Η θεσμικά κατοχυρωμένη εποπτεία από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων δεν φαίνεται να ενοχλεί ιδιαίτερα το «σύστημα ελέγχου» του οργανισμού που λειτουργεί διαχρονικά με ελάχιστες, διακοσμητικού κυρίως χαρακτήρα, παρεμβάσεις από την εποπτεύουσα αρχή.

Η παράνομη και καταχρηστική χορήγηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων που προορίζονται για την ενίσχυση των Ελλήνων αγροτών αποτελεί μια από τις παθογένειες που ταλανίζουν επί δεκαετίες τη χώρα και πλήττουν το κύρος της διεθνώς. Αποτελεί ουσιαστικά μέρος της προ της κρίσης «κανονικότητας» στην οποία υπερηφανευόμαστε ότι επιστρέψαμε. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις αλήστου μνήμης επιδοτήσεις για το μπαμπάκι, με τις ποσότητες που παρέδιδαν οι παραγωγοί να «διακανονίζονται» στην είσοδο των εκκοκκιστηρίων. Και ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι Έλληνας Πρωθυπουργός σχολιάστηκε σκωπτικά σε ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής, όταν η δηλωθείσα από την Ελλάδα παραγωγή λαδιού είχε ξεπεράσει ακόμα και την παραγωγή της Ισπανίας.

Κάτι ανάλογο έγινε και στις μέρες μας. Τι κι αν τα πρόβατα στην Κρήτη πενταπλασιάστηκαν μέσα σε ένα χρόνο κι αν η έκταση της Ελλάδας διπλασιάστηκε σε βοσκοτόπια, για τις επιδοματικές «ανάγκες» της αγροτικής οικονομίας; Άλλωστε, τα βοσκοτόπια έπαιζαν πάντα καθοριστικό ρόλο στη χώρα μας αφού έχουν αξιοποιηθεί και ως εγγύηση σε διαγωνισμό αγοράς τηλεοπτικών αδειών πανελλαδικής εμβέλειας. Οι όποιες παρεμβάσεις στη στελέχωση και τη λειτουργία του ΟΠΕΚΕΠΕ αποδείχτηκαν φοβικές και αναποτελεσματικές. Ο «αμαρτωλός» οργανισμός δεν είναι τίποτε άλλο από τον καθρέφτη της ασχήμιας της χώρας, τον οποίο - αν δεν παρενέβαινε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία - δεν θα τον κοίταζε κανείς, συμπεριλαμβανομένης και της κυβέρνησης.

Δεν είναι βέβαια μόνο οι επιτήδειοι «αγρότες» συμπατριώτες μας που επωφελούνται από τα ευρωπαϊκά κονδύλια, σε βάρος όσων παραγωγών βαδίζουν με το σταυρό στο χέρι. Άλλωστε, για πολλούς Έλληνες η Ευρώπη ήταν και εξακολουθεί να θεωρείται ως μια πηγή εσόδων χωρίς ουσιαστικά καμιά υποχρέωση από τη δική τους πλευρά. Γι αυτό και όταν έρχεται η ώρα να πληρώσουμε τα σπασμένα, όλοι μαζί δυστυχώς, γίνονται «αγανακτισμένοι», λιθοβολούν τους «γερμανοτσολιάδες», αγκαλιάζουν τους αντιευρωπαίους λαϊκιστές και ψηφίζουν «Όχι» στα δημοψηφίσματα που κρίνουν την παραμονή της χώρας μας στην Ενωμένη Ευρώπη. Το χειρότερο; Είναι έτοιμοι να επαναλάβουν τις ίδιες συμπεριφορές σε περίπτωση που η «επιστροφή στην κανονικότητα» μας οδηγήσει ξανά στα ίδια αδιέξοδα μονοπάτια.

Αυτή τη φορά, η κυβέρνηση αποφάσισε να ακολουθήσει τη λαϊκή ρήση «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι». Κατήργησε τον ΟΠΕΚΕΠΕ ως ανεξάρτητο οργανισμό και τον «ενσωμάτωσε» στην Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ)». Αν ο όρος αυτός μεταφράζεται ως απλή μεταφορά των δομών του καταργούμενου οργανισμού στην ΑΑΔΕ, τότε κινδυνεύει να ισχύσει μια άλλη λαϊκή ρήση «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς». Ωστόσο, η ανάγκη για ριζική εξυγίανση του ΟΠΕΚΕΠΕ και οποιουδήποτε άλλου δημόσιου οργανισμού, όπως προσφατα του ΟΣΕ για παράδειγμα, δεν μπορεί να εξαντλείται σε χωροταξικού τύπου μεταβολές. Ούτε και μπορεί να συνεχίσει να ανοίγει η σχετική δημόσια συζήτηση, μετά από μια τραγωδία ή από ένα διεθνές ρεζίλεμα της χώρας. Χρειάζεται ρήξη με το πελατειακό κράτος που αποδεικνύεται ο ανθεκτικότερος δεσμός μεταξύ του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας. Δυστυχώς, η ανάληψη του πολιτικού κόστους της ρήξης εκκρεμεί.