Τέμπη: Η ανάγκη να εμπιστευτούμε ξανά

Είναι φορές που νιώθεις το κάλεσμα στην ψυχή σου· μια δύναμη που σε ξεσηκώνει, σε ζωντανεύει, σε αφυπνίζει. Άλλοτε λέγεται έρωτας, άλλοτε καθήκον, άλλοτε πίστη. Δεν μπορείς και δεν χρειάζεται να το εξηγήσεις, είμαστε άνθρωποι, έχουμε συναισθήματα, πολλές φορές υπερβολικά και παράλογα, κι ας είμαστε έλλογα όντα. Βαδίζοντας στους γεμάτους από κόσμο δρόμους που οδηγούσαν στο κέντρο της Αθήνας στην επέτειο των δύο χρόνων από το δυστύχημα στα Τέμπη, έβλεπες ότι το κάλεσμα το άκουσαν πολλοί περισσότεροι απ’ όσοι θα φανταζόσουν. Άνθρωποι σαν κι εσένα, παρέες που κουβέντιαζαν χαμηλόφωνα, που συζητούσαν ποιον δρόμο να πάρουν για να φτάσουν στο κέντρο, σε ποιο σημείο βρίσκονται φίλοι και γνωστοί· πώς πήγατε ως εκεί, έχει πολύ κόσμο; Δεν υπήρχαν πανό, δεν ακούγονταν συνθήματα, δεν διέκρινες υστεροβουλία. Όχι, αυτό το μαζικό πλήθος δεν μπορεί να το κινητοποιήσει κανένα πολιτικό κόμμα, καμία οργάνωση κυβερνητική ή μη, κανένα συνδικάτο, κανένας ιδεολογικός σχηματισμός, κανένα σκοτεινό κέντρο. Η ανάγκη μάς έκανε να βγούμε στους δρόμους, η ανάγκη να μιλήσουμε, να επικοινωνήσουμε, να μεταφέρουμε ένα μήνυμα, να αδειάσουμε το φορτίο της ψυχής μας· ως εδώ και μη παρέκει.

Οι λόγοι που μας έβγαλαν στους δρόμους για τα Τέμπη

Όταν φτάνεις πια μέχρι το Ζάππειο το πλήθος έχει πυκνώσει, είναι αδύνατον να προχωρήσεις προς το Σύνταγμα. Στέκεσαι ανάμεσα στους άλλους, η σιωπή κι εδώ επικρατεί, κι ας υψώνονται πανό με συνθήματα και χαρτόνια με μηνύματα, γραμμένα πρόχειρα με μαρκαδόρο. Σκαρφαλωμένος στα κάγκελα του Εθνικού Κήπου ένας μοναχικός μουσικός σπάει τη σιωπή παίζοντας μια μελωδία με την τρομπέτα του· της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ… Το πλήθος ξεσπάει σε αυθόρμητο χειροκρότημα, ο άντρας υποκλίνεται σεμνά, όπως σεμνή είναι η παρουσία όλων γύρω σου. Μέχρι τη στιγμή που ακούγονται οι κρότοι από τα πρώτα δακρυγόνα που πέφτουν, όλοι ξέρουμε τι θα ακολουθήσει, το πλήθος κάνει βήματα προς τα πίσω για να απομακρυνθεί, ψυχραιμία, σιγά σιγά, όχι πανικός, ακούγονται οι φωνές κάποιων. Ο κόσμος είναι πολύς, στριμώχνεσαι αναγκαστικά, ψάχνεις μια διέξοδο μέχρι που βλέπεις ένα άνοιγμα που βγάζει προς τον Κήπο. Κρατάς σφιχτά το χέρι της κοπέλας που συνοδεύεις, την οδηγείς προς τα εκεί, προς τον ανοιχτό χώρο, προς την ασφάλεια. Κι όταν φτάνεις εκεί ανακουφισμένος, η σκέψη σκάει στο μυαλό σου με κρότο: Κι οι γονείς των θυμάτων στα Τέμπη θα ήθελαν να έχουν πάρει τα παιδιά τους από το χέρι, να τα οδηγήσουν στην ασφάλεια, να τα κρατήσουν στη ζωή. Δεν είχαν την ευκαιρία· δεν θα την έχουν ποτέ.

Ήταν μια σπάνια στιγμή, σε αυτό συμφωνούμε όλοι. Σηκωθήκαμε από τον καναπέ, αποδράσαμε από τον εικονικό κόσμο του διαδικτύου, βρεθήκαμε ξανά με τους συνανθρώπους μας, που συνειδητά ή όχι αγνοοούμε και μας αγνοούν στην καθημερινότητά μας. Βρεθήκαμε πρόσωπο με πρόσωπο, ανταλλάξαμε κάποια λόγια, θυμηθήκαμε πώς είναι να συνομιλούμε στόμα με στόμα κι όχι πατώντας κουμπάκια σε εφαρμογές. Ας μην ξεχνάμε πως στα σόσιαλ μίντια είμαστε φιλοξενούμενοι στο σπίτι κάποιων που ορίζουν τους κανόνες· πόσο σίγουροι είμαστε πως είμαστε πραγματικά ελεύθεροι να λέμε και να ακούμε ό,τι θέλουμε; Πόσο μάλλον όταν οι μεγιστάνες της τεχνολογίας παρατάσσονται στη σειρά για να αποδώσουν τον δέοντα σεβασμό στον «νέο σερίφη στην πόλη». Άλλωστε, το ίδιο έκαναν και με τον προηγούμενο, σίγουρα το ίδιο θα κάνουν και με τον επόμενο. Όχι, είναι προτιμότερο να κοιτάμε τους άλλους στα μάτια κι όχι την αντανάκλαση του θολού μας ειδώλου, εγκλωβισμένου σε έναν παραμορφωμένο εικονικό κόσμο.

Φεύγοντας από τη συγκέντρωση για να γυρίσουμε στα σπίτια μας, κάποιοι περπατήσαμε, κάποιοι πήραμε το μετρό. Μπήκαμε στους συρμούς χωρίς δεύτερη σκέψη, ήμασταν σίγουροι πως θα φτάσουμε στον προορισμό μας, εμπιστευτήκαμε για πολλοστή φορά τους ανθρώπους που διαχειρίζονται τα τρένα και την κυκλοφορία τους. Την ίδια εμπιστοσύνη πρέπει να ανακτήσουμε για το σιδηροδρομικό μας δίκτυο, για τη δικαιοσύνη, για τους θεσμούς, για τους ανθρώπους που έχουν την τύχη της χώρας και τις ζωές μας στα χέρια τους. Το έχουμε απόλυτη ανάγκη· κι είναι η αυτή η ανάγκη που μας έβγαλε, κι αν χρειαστεί, θα μας ξαναβγάλει στους δρόμους.