Τι θέλουν οι μπαντριώτες;

Μετά τον «αρχιτέκτονα του αντιμνημονιακού αγώνα» Αντώνη Σαμαρά και τον Κωνσταντίνο τον Εργατικό, στην ομάδα των μπαντριωτών προστέθηκε και ο Πάκης ο Παυλόπουλος ο οποίος (με το γνωστό θάρρος που θαυμάσαμε το 2008 όταν άφησε την Αθήνα να καεί αλλά και το 2012 όταν ο Κασιδιάρης σήκωνε χέρι μπροστά στα μάτια του), απαίτησε να προχωρήσει η Ελλάδα στην επέκταση των 12 μιλίων αδιαφορώντας για το τουρκικό κάζους μπέλι.

Ο Πάκης βέβαια, όπως ο Αντώνης, ο Κώστας και κάθε μπαντριώτης, όχι μόνο δεν έχουν τίποτα να χάσουν από μια σύγκρουση (οι ίδιοι και οι οικογένειές τους είναι εξασφαλισμένοι απέναντι σε κάθε αναποδιά), αλλά έχουν και πολλά να κερδίζουν από την ένταση στις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία.  Βλέπετε, ένας πατριώτης καταλαβαίνει ότι η Τουρκία δεν είναι ένας καλός γείτονας, αλλά θέλει να βρεθεί τρόπος συνύπαρξης. Ξέρει πολύ καλά ότι το τεταμένο κλίμα, και πολύ περισσότερο μια σύγκρουση, μόνο κακό θα κάνουν. Αντιθέτως ένας μπαντριώτης δεν έχει καμία διάθεση να βρεθεί τρόπος συνύπαρξης. Γιατί ενώ η συνύπαρξη θα είναι ωφέλιμη για τη χώρα, θα στερήσει από τους μπαντριώτες την όποια υπόσταση έχουν. 

Τι θα πουλάει ο Σαμαράς (ο οποίος ως πρωθυπουργός ήταν Παναγία με τους γείτονες) αν φτιάξουν οι σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία; Πώς θα βάζουν τρικλοποδιές στον Μητσοτάκη οι γαλάζιοι συριζαίοι του (κουμπάρου του Ερντογάν) Καραμανλή; Πώς ο Πάκης θα εκδικηθεί αυτόν που δεν δικαίωσε τη συνεργασία του με τον Τσίπρα καταψηφίζοντάς τον στην εκλογή του Πρόεδρου της Δημοκρατίας; Τι θα κάνουν οι Τουρκοφάγοι αν οι Έλληνες και οι Τούρκοι δεν είναι στα μαχαίρια;

«Μα γίνεται με τέτοιους γείτονες να έχεις καλές σχέσεις;» μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί και θα τους απαντήσω ότι πρέπει να προσπαθούμε διαρκώς. Όχι επειδή «είναι σωστό» αλλά επειδή μας συμφέρει. Δεν χρειάζεται να είμαστε αδέρφια και να γλεντάμε αγκαλιά. Αρκεί να συμφωνήσουμε σε μια συνύπαρξη που θα είναι κοινώς αποδεκτή (δηλαδή κάπως δυσάρεστη και για τους δύο).

Φυσικά υπάρχει πάντα η διέξοδος του πολέμου. Ενός πολέμου που, ακόμα κι αν κερδηθεί, οι συνέπειές του θα είναι τόσο οδυνηρές που θα γυρίσουν τη χώρα τουλάχιστον μισό αιώνα πίσω. Μια χώρα που επί δεκαετίες έχει ειρήνη θα υποφέρει πολύ περισσότερο από μια χώρα που έτσι κι αλλιώς είναι διαρκώς σε πόλεμο.

«Δηλαδή να υποχωρούμε σε κάθε απαίτηση της Τουρκίας;» Προφανώς και όχι. Αυτό δεν είναι συνύπαρξη και άλλωστε οι υποχωρήσεις στα πάντα ανοίγουν την όρεξη για ακόμα περισσότερες απαιτήσεις. Αλλά είναι άλλο το να μην υποχωρείς παντού και άλλο το να τσαμπουκαλεύεσαι και να μην υποχωρείς σε τίποτα. Κι όπως στην πραγματική ζωή έτσι και στα κράτη οι ανυποχώρητοι τσαμπουκάδες τελικά δεν βγαίνουν σε καλό. Ή για να το πω πιο σωστά, δεν βγαίνουν σε καλό για τους πολλούς. Για τους μπαντριώτες που ζουν από την πώληση τσαμπουκά είναι ό,τι πρέπει. Γιατί ενώ οι πατριώτες θέλουν το καλύτερο για τη χώρα τους, οι μπαντριώτες θέλουν μόνο το καλύτερο για τον εαυτό τους. Και μπράβο τους.