Κομματικές πιρουέτες για ένα ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Δυστυχώς, για μια ακόμα φορά, το εγχώριο πολιτικό προσωπικό αποδεικνύεται κατώτερο των περιστάσεων. Ένα ζήτημα που αφορά λίγους πολίτες, αλλά η διευθέτησή του προσδίδει περαιτέρω φιλελεύθερα και δημοκρατικά χαρακτηριστικά στην κοινωνία, αντί να οδηγήσει τις δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις σε συνεννόηση και σύγκλιση, έχει αναχθεί και πάλι σε σημείο σύγκρουσης και μικροκομματικής εκμετάλλευσης. Το ζήτημα είναι βέβαια η θεσμοθέτηση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και η τεκνοθεσία τους.

Την κύρια ευθύνη για τη δυσαρμονία των δημοκρατικών κομμάτων και γι' αυτό το θέμα φέρει η κυβέρνηση και ο κ. Μητσοτάκης. Η αναμφισβήτητη πολιτική και ιδεολογική κυριαρχία της ηγετικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας έχει προσδώσει στην κυβερνητική της συμπεριφορά πολλά στοιχεία αλαζονείας και μη σεβασμού των άλλων κομμάτων. Η κυβερνητική αυτή συμπεριφορά και η αίσθηση αλαζονείας της αποδεικνύεται πλήρως από τον χειρισμό του ζητήματος του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και της τεκνοθεσίας τους. Αντί η κυβέρνηση να επικοινωνήσει και να συζητήσει με τα άλλα δημοκρατικά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, και να βρεθεί ένας κοινός τόπος, αφού αφορά την αδιαπραγμάτευτη προστασία των δικαιωμάτων και της ζωής εν τέλει μιας μειοψηφίας, κινήθηκε εντελώς διαφορετικά. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δεν έδωσε καμιά επίσημη πληροφορία και άφησε να σέρνονται κάποιες απόψεις της μέσω διαρροών, γεγονός που επέτρεψε σε πολλούς βουλευτές της να προβάλλουν εμφατικά τη διαφωνία τους προς άγραν προφανώς των ψήφων του πιο συντηρητικού κομματιού της κοινωνίας, και τελικά ο πρωθυπουργός με μια τηλεοπτική του συνέντευξη γνωστοποίησε το περίγραμμα των θέσεών του. Δεν έμεινε όμως μόνο σε αυτό. Νομιμοποίησε τη διαφωνία των συντηρητικών του βουλευτών για τα δικαιώματα άλλων πολιτών (!!!), αίροντας την κομματική πειθαρχία και συστήνοντας μάλιστα και την αποχή τους από τη σχετική ψηφοφορία στη Βουλή. Αλλά και πάλι δεν του έφτανε αυτό, η απελευθέρωση, δηλαδή, των βουλευτών του από την ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου στο όνομα κάποιων αδιόρατων «ηθικών» οικογενειακών αρχών και η αποφυγή με αυτόν τον τρόπο ενδοκυβερνητικών τριβών. Απαίτησε από τα δημοκρατικά κόμματα και κυρίως από το ΠΑΣΟΚ να υπερψηφίσουν το, με πολλές άγνωστες λεπτομέρειες σχετικό νομοσχέδιο, όταν έλθει στη Βουλή. Το απαίτησε εμφατικά από το ΠΑΣΟΚ ως προοδευτικό κόμμα, αλλά δεν το απαίτησε από τους δικούς του βουλευτές τους οποίους προφανώς θεωρεί μειωμένου προοδευτικού καταλογισμού και ως εκ τούτου τους επιτρέπεται η διαφωνία στη Βουλή με την νομοθετική ρύθμιση των δικαιωμάτων μιας κατηγορίας πολιτών.

Δυστυχώς η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ επέδειξε για πολλοστή φορά μειωμένα αντανακλαστικά. Αντί να δηλώσει με έμφαση και ένταση ότι θα υπερψηφίσει το νομοσχέδιο, συνεισφέροντας με δικές του επιπλέον προτάσεις, και να καταγγείλει, επίσης με έμφαση και ένταση, το συντηρητικό βαθύ υπόστρωμα της Νέας Δημοκρατίας και την κατά κάποιο τρόπο αιχμαλωσία του πρωθυπουργού από αυτό και την αδυναμία του να επιβάλλει τις φερόμενες φιλελεύθερες ιδέες του στο κόμμα του, αναλώθηκε σε κάποιες καταγγελτικές δηλώσεις εναντίον της κυβέρνησης και του Μητσοτάκη, οι οποίες μάλιστα διακρίνονται από κάποια αμφισημία για την στάση του κόμματος στην σχετική ψηφοφορία. Το γεγονός αυτό έδωσε βέβαια τη δυνατότητα στους πάντα πρόθυμους και φανατικούς υποστηρικτές του κ. Μητσοτάκη στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο και φυσικά στο διαδίκτυο να μεταθέσουν το πρόβλημα εγκαλώντας το ΠΑΣΟΚ για αμφισημία και ατολμία.

Η υπαρκτή εισπήδηση της ηγετικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας στον χώρο των μεταπολιτικών και μεταϋλιστικών ταυτοτικών δικαιωμάτων αυτοπροσδιορισμού δεν πρέπει να φοβίζει την κεντροαριστερά και τη σοσιαλδημοκρατία και να την παρατηρεί σχετικά αμήχανη. Πρέπει να τα αναδεικνύει και αυτή με ένταση αλλά και να τα συνδέει διαρκώς με τα ευρύτερα κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών. Η ισορροπία αυτή είναι απαραίτητη για την συνέχεια της ύπαρξης της σοσιαλδημοκρατικής πρότασης. Ίδωμεν…