Οι τράπερς στη βουλή - Τα beef των καλλιτεχνών και των πολιτικών

Τις τελευταίες μέρες και ενώ εμείς οι μεγαλύτεροι ασχολούμαστε με την πρόταση δυσπιστίας και τα πήγαινε έλα μιας συγγνώμης ανάμεσα στον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης −«Ζητώ συγγνώμη», «Η συγγνώμη σας είναι προσχηματική», «Εσείς δεν ζητήσατε συγγνώμη για τη Μάνδρα και το Μάτι», «Ζητήσατε συγγνώμη αλλά δε μας είπατε πού σφάλλατε», «Εμένα θα μου ζητήσει κανείς συγγνώμη;» (το τελευταίο ειπώθηκε από τον Άδωνι Γεωργιάδη)−, οι έφηβοι φίλοι της κόρης μου παρακολουθούν με αγωνία μια άλλη, τελείως διαφορετική διαμάχη. 

Πιο συγκεκριμένα, έχει ξεσπάσει ένα beef (ή αλλιώς, στη διάλεκτο των μπούμερς, ένας τσαμπουκάς) ανάμεσα σε δύο από τα μεγαλύτερα ονόματα της ελληνικής τραπ σκηνής: τον Light και τον Snik. Αν κατάλαβα καλά, ο πρώτος πήγε έξω από το σπίτι του δεύτερου, κατόπιν ραντεβού που είχαν κλείσει για να πλακωθούν στο ξύλο −έπειτα από την προσβολή που ο δεύτερος εξαπέλυσε έναντι του πρώτου λέγοντάς του ότι είναι λιγότερο μάγκας και πλούσιος από εκείνον− αλλά ο δεύτερος δεν πήγε επειδή ο πρώτος είχε μαζί του και δεκαπέντε φίλους του. Ο πρώτος, τότε, ανέβασε ένα βίντεο στο Instagram στο οποίο ακούγεται να λέει φράσεις όπως «Είσαι γυναικωτός», «Πάρε μου ένα τσιμπ…», «Φοράς καλτσόν» «Είσαι πουστ και πουτά…», «Θα σε γα…», κ.ά.

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που δύο καλλιτέχνες της τραπ απειλούν ο ένας τον άλλον με άγριο ξύλο ή και μαχαιρώματα – αν και οι κακές γλώσσες λένε ότι τα beef είναι συνήθως στημένα για να δημιουργείται ντόρος και να επωφελούνται και οι δύο. Έχουν προηγηθεί πολλές δεκάδες ανάλογα σκηνικά, ενώ σε μία περίπτωση κάποιοι διάσημοι τράπερς συμμετείχαν στον χυδαίο διαδικτυακό εκβιασμό που υπέστη ένας ανταγωνιστής τους με επίκεντρο ένα βίντεό του με προσωπικές στιγμές.

Δεν είναι επίσης η πρώτη φορά όπου στο επίκεντρο της διαμάχης βρίσκεται το πόσο πλούσιος και επιτυχημένος είναι ο ένας και ο άλλος, πόσο νταής και μαχαιροβγάλτης, πόσα χρήματα έχει βγάλει από παράνομες και μη πράξεις κ.λπ. Και φυσικά η φρασεολογία των καυγάδων, ακολουθώντας κατά πόδας τους στίχους των τραγουδιών, είναι ό,τι πιο σεξιστικό, μισογυνικό και ομοφοβικό μπορεί κανείς να φανταστεί. Και όλα αυτά, σημειωτέον, τη στιγμή που ο βασικός πυρήνας των φαν της συγκεκριμένης σκηνής είναι παιδιά –αγόρια, κυρίως− ηλικίας δέκα με δεκαπέντε χρονών.

Πολλά μπορείς να πεις ως ενήλικας για όλα τα παραπάνω. Μπορείς, για παράδειγμα, να κατακρίνεις τους νεαρούς φαν για το γούστο τους, δίχως να λάβεις υπόψη σου τις κοινωνικές συνθήκες που γέννησαν αυτό το, καλώς ή κακώς, γνήσιο underground μουσικό κίνημα το οποίο τώρα έφτασε να γίνει mainstream. Ή μπορείς να αντιδράσεις σαν ορισμένους ειδικούς οι οποίοι, σε ρόλο θείου που κάθεται με τη νεολαία στα οικογενειακά τραπέζια, κατακεραυνώνουν από καθέδρας όσους τολμούν να αρθρώσουν την ανησυχία τους για τη θεματολογία των τραγουδιών – λες και η ιδεολογία δεν αποτελεί δομικό στοιχείο κάθε έργου τέχνης.

Όμως μετά θυμάσαι ότι την ώρα που οι Light και Snik έκλειναν ραντεβού για να αποσαφηνιστεί ποιος το έχει πιο μεγάλο, στο εντευκτήριο της βουλής ξεσπούσε ένα ακόμη beef, ανάμεσα σε δύο κορυφαίους περφόρμερ της πολιτικής showbiz, τον Παύλο Πολάκη και τον Άδωνι Γεωργιάδη. Και ότι ο πρώτος συμβούλεψε τον δεύτερο να φορέσει τσίγκινο σωβρακάκι. Και θυμάσαι και τα άλλα σεξιστικά, μισογυνικά, ομοφοβικά και μισαλλόδοξα που ακούγονται κάθε λίγο και λιγάκι στον «ενήλικο» δημόσιο λόγο. Και σωπαίνεις, γιατί στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλούν για σχοινί.