Μα να μη σέβονται τον δήμαρχο

Στο 1ο ΕΠΑΛ της Ρόδου, στον καθιερωμένο αγιασμό, τα πράγματα δεν πήγαν όπως θα ήθελε ο δήμαρχος του νησιού. Οι μαθητές μάλλον δεν κατάλαβαν την τεράστια τιμή που τους έκανε με το να επισκεφτεί το σχολείο και έκαναν ό,τι κάνουν οι μαθητές όταν βαριούνται και ξέρουν ότι η εκδήλωση της βαρεμάρας τους δεν θα έχει καμία συνέπεια: γύρισαν την πλάτη. Το –απολύτως αναμενόμενο– γεγονός εξόργισε τον δήμαρχο, ο οποίος, έχοντας μάλλον πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, απείλησε να φύγει, λες και η απουσία του θα στοίχιζε το οτιδήποτε στον οποιονδήποτε. Στη συνέχεια τα έβαλε με τους καθηγητές, θεωρώντας τους προφανώς υπεύθυνους για την έλλειψη πειθαρχίας των μαθητών (μπορείτε να απολαύσετε το ωραίο συμβάν εδώ).

Δεν μπορείς να απαιτείς πειθαρχία και συμμόρφωση με κανόνες στο σχολείο, την ώρα που ανέχεσαι την απειθαρχία και την ανομία στην υπόλοιπη κοινωνία

Αν ήθελα να ειρωνευτώ τον δήμαρχο Ρόδου (που κάπως το θέλω), θα έλεγα ότι είναι συγκινητική η επιθυμία για πειθαρχία ενός δημάρχου στου οποίου τον δήμο γνωστές παραλίες γίνονται έρμαιο των κλεφτών με τις ξαπλώστρες και οι δημοτικές υπηρεσίες το παίρνουν χαμπάρι προς το τέλος του Αυγούστου. Αν ήθελα να μιλήσω ευθέως (που και αυτό το θέλω), θα έλεγα ότι δεν μπορείς να απαιτείς πειθαρχία και συμμόρφωση με κανόνες στο σχολείο, την ώρα που ανέχεσαι την απειθαρχία και την ανομία στην υπόλοιπη κοινωνία. Είναι έτσι κι αλλιώς αστείο να απαιτεί κανείς η συμπεριφορά των μαθητών να είναι διαφορετική από αυτή του περιβάλλοντός τους, αλλά γίνεται ξεκαρδιστικό όταν αυτός που το απαιτεί είναι κάποιος συνυπεύθυνος για τα όσα συμβαίνουν στο περιβάλλον των μαθητών.

Όσο για την επίθεση στους δασκάλους, εκεί το πράγμα φτάνει στον σουρεαλισμό. Όχι γιατί οι δάσκαλοι είναι εντελώς άμοιροι ευθυνών αλλά γιατί όλοι ξέρουμε ότι σε περίπτωση που ξαφνικά άρχιζαν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, αν προσπαθούσαν να επιβάλουν την πειθαρχία, θα έρχονταν πρώτα από όλα αντιμέτωποι με την πολιτεία που τους θέλει απροστάτευτους απέναντι στις ορέξεις των μαθητών και των γονιών τους (θυμίζω ότι πια, και χάρη στη συνειδητή μπαχαλοποίηση της παιδείας από όλες τις κυβερνήσεις, είναι σχεδόν αδύνατη ακόμα και η αλλαγή περιβάλλοντος για τους μαθητές που δημιουργούν πρόβλημα σε ένα σχολείο)*.

Ένα φρούτο δεν είναι σάπιο σε ένα σημείο και φρέσκο σε ένα άλλο και η όλο και χειρότερη συμπεριφορά των μαθητών δεν είναι ο λεκές σε ένα καθαρό πουκάμισο. Είναι ο καθρέφτης του περιβάλλοντος στο οποίο μεγαλώνουν και το οποίο συνδημιουργούν οι ανεύθυνοι και κομπλεξικοί γονείς και οι απρόθυμες να φτιάξουν σοβαρή δημόσια παιδεία ή γενικώς να επιβάλουν κανόνες. Και μπράβο τους.

*Το ’χω ξαναπεί, αλλά πρέπει να το ξαναπώ για να εντυπωθεί: Οι γονείς των οποίων τα παιδιά πάνε σε ιδιωτικά σχολεία και πανεπιστήμια έχουν κάθε συμφέρον να διατηρήσουν και να μεγαλώσουν το συγκριτικό πλεονέκτημα που έχουν τα παιδιά τους σε σχέση με τα παιδιά που φοιτούν στα δημόσια.