Υπόθεση Γιώργου Μαζωνάκη: Το ιατρείο στην Καρνεάδου και η ανοχή στην παρανομία, την παραϊατρική και την επιρροή του lifestyle στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία.
Πιτσιρικάδες και λίγο μεγαλύτεροι ρίχνουν γυροβολιές, συχνά άχαρες, στον ρυθμό του ζεϊμπέκικου στον περίβολο της εκκλησίας και στους γύρω δρόμους. Κόσμος πολύς και συνωστισμένος, άντρες, γέροι, νέοι και γυναίκες όλων των ηλικιών έχουν πολιορκήσει τον ναό συμμετέχοντας στην «αγρυπνία». Την επομένη, προεξάρχοντος του τοπικού δεσπότη και με τη συμμετοχή πολιτικών και καλλιτεχνών –όλων των γνωστών προσωπικοτήτων του σιναφιού–, δημοσιογράφων και πλήθους λαού, η ταφή. Νέα πολιορκία, του νεκροταφείου της Κοκκινιάς.
Δεν απεβίωσε κάποιος κολοσσός της πνευματικής ζωής του τόπου, κάποιος γνωστός και δημοφιλής πολιτικός ηγέτης, δεν μας άφησε χρόνους ένας δημεγέρτης λαϊκός αγωνιστής. Έφυγε από τη ζωή ένας γνωστός λαϊκός καλλιτέχνης, με τρόπο επιστημονικά απαράδεκτο, μέσα στην αγωνία και τον πόνο, σε μια άθλια τρύπα στο κέντρο της Αθήνας που λογιζόταν για ιατρείο, χωρίς το επαρκώς καταρτισμένο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, που λειτουργούσε χωρίς άδεια, με επικεφαλής γιατρό χωρίς ειδικότητα.
Φαίνεται πως κάτι έχει αλλάξει, αλλά με γονιδιακό τρόπο στη χώρα. Μια μετάλλαξη βαθιά και ουσιώδης. Το μέτρο έχει απολεσθεί. Η υπερβολή έχει κυριαρχήσει. Η παρανομία είναι το κύριο χαρακτηριστικό της λειτουργίας επαγγελμάτων, υπηρεσιών και θεσμών στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Οι κοινωνικές λειτουργίες, οι υπηρεσίες προς τον πολίτη, οι ιδιώτες λειτουργοί, οι δημόσιοι ελεγκτές λειτουργούν και αναπαράγονται εντός ενός κοινά αποδεκτού «χυλού» ανοχής της παρανομίας. Ο καθένας έχει τη δυνατότητα να επιλέγει μεταξύ της μεγάλης, της μικρότερης και της κοινής, δηλαδή της συνηθισμένης μεγάλης ή μικρής παραβατικότητας. Ο «χυλός» λειτουργεί ως υλικό κοινωνικής συνοχής, ως «συλλογικό λιπαντικό» που επιτρέπει στους μηχανισμούς να λειτουργούν εντός ενός κοινωνικού κενού. Χωρίς να παράγουν ήχο, οσμή ή εικόνα.
Μια πολύ γνωστή πολιτικο-τηλεοπτική περσόνα του παρελθόντος άνοιξε επαγγελματική στέγη επί της Καρνεάδου. Τίποτε το σπουδαίο, ένα μικρό γραφείο, μπας και βγει το μεροκάματο. Από το τζάμι παρακολουθούσε τον δρόμο. Αντελήφθη αμέσως σχεδόν πως κάτι παράξενο συνέβαινε. Τζιπάρες και αμαξάρες, με ή χωρίς συνοδευτικά οχήματα, σταματούσαν, άνοιγαν οι πόρτες και καλοβαλμένες γυναίκες και άντρες διαφόρων ηλικιών εισέρχονταν στη γνωστή πολυκατοικία. Το μυαλό του πήγε σε κάποιον μεγαλοδικηγόρο. Το βραδάκι κατέβηκε, πλησίασε την είσοδο κι έψαξε τα κουδούνια. Τίποτε. Ούτε πινακίδα, ούτε όνομα σε κουδούνι, τίποτε που να παραπέμπει σε κάποιο μεγάλο όνομα της Νομικής ή της Ιατρικής, βρε αδελφέ. Έσκασε η υπόθεση «Καρνεάδου» και η πρώην «τηλεπερσόνα» πήρε τηλέφωνο τους φίλους του. Επιτέλους είχε κάτι να πει κι αυτός. Άλλωστε φιλοδοξεί να επανακάμψει μέσω της «μεσσηνίας οδού».
Το 1964 προβλήθηκε η ταινία «Η βίλα των οργίων». Τελικά πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ αυτήν δεν είχαν τα δημοφιλή τότε αστέρια του μαυρόασπρου σινεμά, αλλά ένα κόκκινο σημειωματάριο. Το «καρνέ της κυρα-Δόμνας», όπου ήταν καταχωρισμένα τα ονόματα και οι αριθμοί τηλεφώνων πολιτικών, επιχειρηματιών και γνωστών Αθηναίων που σύχναζαν στη βίλα.
Τα χρόνια πέρασαν και στο ιατρείο της Καρνέαδου μια άλλη πρωταγωνίστρια δήλωνε «γυναικολόγος» που ασκεί «Κβαντική Ιατρική». Όρος επιθετικά εμφατικός, ισοπεδωτικός. Ο ασθενής μένει άφωνος. Μόνο που κβαντική ιατρική δεν υφίσταται. Πρόκειται για εφεύρημα, για απάτη. Για εγκληματική απάτη. Το «καρνέ» της εν λόγω κυρίας, με τη μορφή ψηφιακού αρχείου πελατών, βρίσκεται στα χέρια της Ασφάλειας, η οποία και πρώτη εισέβαλε στο «ιατρείο» της Καρνεάδου. Κάποια στιγμή αυτό το «καρνέ» θα ενσωματωθεί στη δικογραφία. Αν ενσωματωθεί. Διότι εκεί είναι πολύ πιθανόν να έχουν καταχωριστεί ονόματα ατόμων «υπεράνω υποψίας».
Το «ιατρείο» λειτουργούσε χωρίς άδεια. Εκτελούσε θεραπείες παράνομα. Δεν διέθετε ικανό ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Τα μηχανήματά του αντιπροσωπεύονται στην Ελλάδα νομίμως από εταιρεία η οποία ανήκει στη θυγατέρα του ζευγαριού. Τα ίδια τα μηχανήματα διαφημίστηκαν επίσημα σε συνέδριο για τον Ιατρικό Τουρισμό που διεξήχθη το 2023 υπό την αιγίδα του πρώην περιφερειάρχη Αττικής και νυν προέδρου του ΙΣΑ, κ. Πατούλη. Συμμετείχαν δε στο συνέδριο οι κ.κ. Θάνος Πλεύρης, τότε υπουργός Υγείας, και Βασίλης Κικίλιας, τότε υπουργός Τουρισμού. Απεύθυνε χαιρετισμό ο τότε περιφερειάρχης. Η «ιατρός» της Καρνεάδου παρενέβη στο συνέδριο για να διαφημίσει το «μηχάνημά της», για το οποίο δεν είχε άδεια λειτουργίας, και τις υπηρεσίες του «ιατρείου» της, για τις οποίες δεν διέθετε άδεια παροχής. Το «ιατρείο» διαφημιζόταν από στόμα σε στόμα και μέσω αναρτήσεων στο διαδίκτυο. Στην είσοδο της πολυκατοικίας δεν εμφανιζόταν κάποιο στοιχείο που να παρέπεμπε σ’ αυτό. Η εχεμύθεια λοιπόν και η «σιωπηρή αποδοχή» λειτουργίας του από το ευρύ και ισχυρό κοινωνικά πελατολόγιο διαφύλασσαν και εξυπηρετούσαν την ελεύθερη διακίνηση προσώπων και παροχή υπηρεσιών.
Όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε κάποιος συνάδελφος, θα πρέπει να ήταν εξαιρετικά αφελής η πελατεία του «ιατρείου». Ποιος θα καθόταν να εξεταστεί, πόσο δε μάλλον να λάβει θεραπευτική αγωγή σ’ εκείνη την «τρύπα» που έμοιαζε με αχούρι;Τα πανάκριβα SUV που μετέφεραν τους υπαρκτούς ή κατά φαντασίαν ασθενείς είναι μόνο η βιτρίνα. Η προκλητικά παράλογη ευπιστία των θυμάτων παραπέμπει στην κοινωνική διάθρωση της σύγχρονης Ελλάδας. Μια κοινωνία με κατακόρυφη άνθηση του νεοπλουτισμού ως κυρίαρχου μηχανισμού κοινωνικής επιρροής, με όλα τα πρότυπα συμπεριφοράς που συνεπάγεται αυτή η δυναμική και την εξίσου κατακόρυφη κατακρήμνιση του ποσοστού των συνειδητοποιημένων και ενημερωμένων πολιτών. Κακά τα ψέματα, κανένας μεγαλοαστός δεν θα μετέβαινε στην Καρνεάδου. Υπάρχουν άριστα κέντρα στην Ελβετία, στο Λονδίνο, στο Μανχάταν και στο Παρίσι. Εκεί θα κατέφευγαν και όχι στην «κβαντική ιατρό». Σε αυτήν απευθύνονταν μέχρι και χθες οι νέοι εφευρέτες των κοινωνικών προτύπων. Εκείνων που επιτρέπουν την ύπαρξη και λειτουργία παρα-επιστημονικών κέντρων, τη διαφήμιση ανύπαρκτων θεωριών, την παρουσία παράνομων δικτύων παροχής υπηρεσιών και εξ αυτού την ενδεχόμενη διακίνηση μαύρου χρήματος, η οποία εντέλει πολλαπλασιάζει τη δυνατότητα συσσώρευσης παράνομου κέρδους.
Αν στην Καρνέαδου προσερχόταν μία ή ένας πολίτης με επαρκή μεν οικονομική ευχέρεια αλλά μη διάσημος και κατέληγε εντός του «ιατρείου» υπό τις γνωστές πια συνθήκες, τότε ενδεχομένως (μάλλον σίγουρα) θα υπήρχαν οι αντικειμενικές δυνατότητες συγκάλυψης του συμβάντος. Δυστυχώς για το «ιατρικό ζεύγος», ο ασθενής ο οποίος κατέληξε ήταν επώνυμος και μάλιστα με στοιχεία που εύκολα θα του προσέδιδαν χαρακτηριστικά λαϊκού ήρωα. Σε αυτή την περίπτωση η κοινωνική/νομική θωράκιση της επιχείρησης της Καρνέαδου, έστω και με την οποιαδήποτε κάλυψη της παράνομης λειτουργίας του, ήταν πλέον αδύνατη. Το ίδιο το σύστημα θα έπρεπε να «ξεράσει» αυτή την επικίνδυνη ακόμη και για το ίδιο απειλή.
Η επόμενη μέρα κατέδειξε με τρόπο εκκωφαντικό αλλά και πρωτόγνωρο το πόσο ολιστική είναι η παράδοση του κυρίαρχου μοντέλου κοινωνικής συμπεριφοράς στις προδιαγραφές του lifestyle. Το 100% της δημοσιογραφικής και μιντιακής παραγωγής της χώρας αφιερώθηκε χωρίς εξαιρέσεις σ’ αυτό το γεγονός. Η χαρά των πολιτικών σχεδιαστών. Ο θάνατος ενός λαϊκού τροβαδούρου με θετική δημόσια εικόνα, με την πλήρη κάλυψη των ελληνικών ΜΜΕ, εξελίχθηκε σε μια πρωτοφανή υπερπαραγωγή εικόνας, ήχου και σωρευτικής φόρτισης συλλογικού συναισθήματος. Ένας κόσμος, λαϊκός στη βάση του, ο οποίος όμως σπάνια εμφανίζεται ως διεκδικητής πολιτικών αλλαγών ή πολιτικών του δικαιωμάτων, ο οποίος δεν κατεβαίνει στους δρόμους για την ακρίβεια ή για τις τιμές των καυσίμων, ο οποίος ανέχεται, αν όχι δέχεται, με ευκολία θεωρίες συνωμοσίας κατέκλυσε την Κοκκινιά, συμμετέχοντας σε ένα κοινό πένθος. Αξιοσημείωτο τω όντι.
Ο εγκλεισμός τους δεν προστατεύει την κοινωνία. Προστατεύει τους ίδιους από τους ανταγωνιστές τους, ενώ ταυτόχρονα τους επιτρέπει να κάνουν ό,τι θα έκαναν αν ήταν ελεύθεροι.
25°
