Όταν η φιλανθρωπία γίνεται πράξη: Ο Sadguru Sri Madhusudan Sai και ο Γιώργος Σιούφας στην ATHENS VOICE

Για εκατομμύρια ανθρώπους στην Ινδία και σε δεκάδες ακόμη χώρες, ο Sadguru Sri Madhusudan Sai είναι κάτι περισσότερο από ένας πνευματικός δάσκαλος. Ηγείται ενός διεθνούς οργανισμού, του «One World One Family», ενώ υπήρξε μαθητής του Sathya Sai Baba - μετά τον θάνατό του οποίου υποστηρίζει ότι συνεχίζει να μεταφέρει τις διδασκαλίες του. Σύμφωνα με τον οργανισμό, δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 100 χώρες στους τομείς της υγείας, της εκπαίδευσης και της σίτισης.

Στην Ελλάδα βρέθηκε προσκεκλημένος του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Μοιράζομαι» του Γιώργου Σιούφα, το οποίο τον τίμησε για το ανθρωπιστικό του έργο. Στη συνάντησή μας, στην Αθήνα, μιλήσαμε μαζί τους για τη φιλανθρωπία, την εκπαίδευση, την τεχνητή νοημοσύνη και την καλλιέργεια της ανθρώπινης καρδιάς.

Ο Sadguru Sri Madhusudan Sai, προσκεκλημένος του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Μοιράζομαι», μιλάει στην ATHENS VOICE

―Θα θέλατε να συστηθείτε στο ελληνικό κοινό;
Με μεγάλη μου χαρά. Κατάγομαι από την Ινδία, από μια περιοχή κοντά στην Μπανγκαλόρ. Ασχολούμαι με την κοινωνική προσφορά και το ανθρωπιστικό έργο σε όλον τον κόσμο: παρέχουμε δωρεάν διατροφή, εκπαίδευση και ιατρική περίθαλψη, που είναι και οι τρεις πιο σημαντικές πλευρές της δράσης μας μέσα στην κοινωνία. Είμαστε παρόντες σε εκατό χώρες. Ονομάζεται «One World One Family», ένας κόσμος μία οικογένεια, και έχουμε παράρτημα και στην Ελλάδα - γι' αυτό βρίσκομαι εδώ σήμερα. Δεν ξεκινάμε τώρα· είμαστε στη χώρα εδώ και μερικά χρόνια. Όπως λέω όμως, είμαστε το καλύτερα κρυμμένο μυστικό της Ινδίας και του κόσμου. Τώρα αρχίζετε να μας γνωρίζετε.

―Υπήρξε κάποια καθοριστική στιγμή στη ζωή σας που σας έκανε να αφοσιωθείτε στην υπηρεσία των άλλων;
Δεν θυμάμαι ακριβώς μία στιγμή, αλλά υπάρχει μια που με έκανε πραγματικά να σκεφτώ ότι πρέπει να κάνω κάτι μεγαλύτερο από το να ζω μόνο για τον εαυτό μου. Ήταν όταν συνάντησα τον Bhagwan Sri Sathya Sai Baba, έναν μεγάλο πνευματικό δάσκαλο και ανθρωπιστή, γεννημένο στη νότια Ινδία. Πήγα να σπουδάσω στο ίδρυμά του· αν και ήμουν από τον βορρά, διένυσα 1.300 χιλιόμετρα προς τον νότο. Εκεί έμαθα ότι η υπηρεσία προς τον άνθρωπο είναι ο ύψιστος τρόπος λατρείας.

―Ποια είναι η καρδιά της φιλοσοφίας σας;
Γεννιέσαι για να προσφέρεις, γεννιέσαι για να δίνεις, γεννιέσαι για να βοηθάς. Δεν γεννηθήκαμε για να παίρνουμε, δεν γεννηθήκαμε για να εξουσιάζουμε, δεν γεννηθήκαμε για να συσσωρεύουμε για τον εαυτό μας, αλλά για να μοιραζόμαστε. Το «One World One Family» είναι ακριβώς αυτή η ιδέα: συμπεριλαμβάνουμε τους πάντες στην οικογένειά μας. Μπορεί να γεννήθηκες σε άλλη ήπειρο, σε άλλη χώρα, από άλλον άνθρωπο, αλλά είσαι μέλος αυτής της οικογένειας της ανθρωπότητας. Και όπως σε κάθε οικογένεια, κάθε μέλος μετράει - και ιδιαίτερα το πιο αδύναμο, το πιο νέο. Κάθε είδος προστατεύει τα μικρά του, προστατεύει τους άρρωστους και τους ευάλωτους. Έτσι, η ανθρωπότητα δεν είναι η επιβίωση του ισχυρότερου. Είναι η επιβίωση του πιο αδύναμου - αυτό πρέπει να επιδιώκουμε. 

―Εστιάζετε στην εκπαίδευση, την υγεία και τη διατροφή. Γιατί βλέπετε αυτούς τους τρεις τομείς ως το θεμέλιο της κοινωνικής αλλαγής;
Πιστεύω ότι η κοινωνική αλλαγή δεν μπορεί καν να ξεκινήσει αν δεν καλυφθούν τα βασικά. Δεν μπορείς να μιλήσεις για φιλοσοφία σε ένα άδειο στομάχι ή σε ένα άδειο κεφάλι - είναι μια πολύ παλιά παροιμία. Πρώτα, λοιπόν, φροντίζεις τις βασικές ανάγκες. Η τροφή είναι το πιο στοιχειώδες εργαλείο επιβίωσης. Αν δεν έχεις να φας, πώς να σκεφτείς οτιδήποτε ανώτερο στη ζωή; Δεν μπορείς ούτε να μορφωθείς· όταν πεινάς, δεν μπορείς να μελετήσεις. Και βλέπω ότι σήμερα πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να πεινούν, χωρίς πρόσβαση σε καλή τροφή. Αυτό προκαλεί κι άλλα: δεν πηγαίνουν στο σχολείο, αρρωσταίνουν, καταλήγουν στο νοσοκομείο. Εκεί μπαίνουν η εκπαίδευση και η υγεία. Η εκπαίδευση είναι το επόμενο βήμα, για να ανοίξει ο νους του ανθρώπου. Και η υγεία είναι σημαντική γιατί χωρίς υγιές σώμα δεν λειτουργείς. Όλα δουλεύουν μαζί. 

―Τι σημαίνει για εσάς «σωστή εκπαίδευση»;
Τι είναι εκπαίδευση το ξέρουν όλοι: αναβαθμίζεις τον εαυτό σου, αποκτάς γνώσεις και δεξιότητες. Και ειδικά στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, όλα αλλάζουν. Τις περισσότερες φορές η εκπαίδευση εκλαμβανόταν ως συσσώρευση πληροφορίας και δεξιοτήτων. Για μένα όμως η εκπαίδευση είναι εργαλείο μεταμόρφωσης. Τι εννοώ; Η σωστή εκπαίδευση δεν πρέπει μόνο να διδάσκει το κεφάλι μας, να μας κάνει πιο έξυπνους, πιο ικανούς, πιο οξυδερκείς· πρέπει επίσης να ανοίγει την καρδιά. Η καρδιά είναι η πιο τρυφερή πλευρά της ύπαρξής μας, ευαίσθητη στους άλλους, ανοιχτή στη γενναιοδωρία, στην ευσπλαχνία, στην καλοσύνη, στη συμπόνια. Αυτό δεν συμβαίνει με την εκπαίδευση που έχουμε. Άρα δεν είναι καθόλου η σωστή εκπαίδευση. Νομίζω πως ήταν ο Αριστοτέλης που είπε ότι «η εκπαίδευση του μυαλού χωρίς την εκπαίδευση της καρδιάς δεν είναι καθόλου εκπαίδευση».

―Και πώς εκπαιδεύεις την καρδιά;
Εκπαιδεύω την καρδιά σημαίνει να εκθέτεις τα παιδιά στην πραγματικότητα της κοινωνίας και του κόσμου γύρω τους. Να μην τα περιορίζεις στις αίθουσες, στα βιβλία και στην ύλη που ορίζει η εκπαιδευτική πολιτική, αλλά να τα βγάζεις έξω, να τα κάνεις να νιώσουν τη σύνδεση με τα πάντα - με το περιβάλλον, με τη φύση και, κυρίως, με τους ανθρώπους. Βλέπετε, με τη φύση ακόμα συνδεόμαστε· με τους ανθρώπους όμως δυσκολευόμαστε πια. Είμαστε καλοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά στις πραγματικές κοινωνικές σχέσεις είμαστε πολύ φτωχοί. Θέλω επίσης να ανοίγουν την καρδιά τους στους λιγότερο προνομιούχους, γιατί δεν γεννιούνται όλοι με προνόμια. Θέλω οι προνομιούχοι να σκέφτονται τους μη προνομιούχους και να κάνουν κάτι γι' αυτό. Κι αυτό είναι μέρος της σωστής εκπαίδευσης.

―Τα ανθρωπιστικά έργα μεγάλης κλίμακας απαιτούν τεράστιους πόρους. Πώς συντηρείτε και χρηματοδοτείτε μια παγκόσμια αποστολή;
Το μυστικό, πριν κοιτάξεις τα οικονομικά, είναι οι άνθρωποι που έρχονται. Λέω πάντα ότι όλοι οι μεγάλοι οργανισμοί επιβιώνουν χάρη σε δύο πράγματα: τους ανθρώπους και τους πόρους. Μπορεί να έχεις όλους τους πόρους, όπως οι κυβερνήσεις, αλλά αν δεν έχεις τους σωστούς ανθρώπους, οι πόροι πάνε χαμένοι. Μπορεί πάλι να έχεις γύρω σου πολλούς καλούς ανθρώπους, όπως πολλές φιλανθρωπικές οργανώσεις, αλλά αν δεν έχουν τα οικονομικά μέσα, δεν καταφέρνουν πολλά. Εμείς βρήκαμε τη σωστή ισορροπία. Αυτό το κίνημα είναι άνθρωποι για ανθρώπους. Είναι άνθρωποι που έχουν περισσότερα και τα μοιράζονται με ανθρώπους που έχουν λιγότερα. Αυτή τη σύνδεση χτίσαμε σε πάνω από εκατό χώρες, όπου ένας Έλληνας χαίρεται να βοηθήσει έναν Σύρο πρόσφυγα. Ή ένας Ινδός χαίρεται να βοηθήσει κάποιον στη Σρι Λάνκα. Ή ένας Αμερικανός χαίρεται να βοηθήσει κάποιον στην Ινδία ή στο Μεξικό. Φτιάξαμε αυτές τις συνδέσεις και εμπνεύσαμε τους ανθρώπους να μοιραστούν με άλλους που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από τους ίδιους. 

―Ποιο είναι το δυσκολότερο κομμάτι στο να ηγείσαι ενός παγκόσμιου ανθρωπιστικού κινήματος σήμερα;
Έχουμε αβεβαιότητα, έχουμε πολέμους, έχουμε ριζικές αλλαγές. Το δυσκολότερο, νομίζω, είναι να κάνεις τους ανθρώπους να σκεφτούν ανιδιοτελώς, γιατί το πρώτο ένστικτο είναι αυτό της επιβίωσης. Πώς το πετυχαίνω; Τους κάνω να βιώσουν τη χαρά της ανιδιοτέλειας. Όταν βοηθούν κάποιον, νιώθουν μέσα τους μια πληρότητα και μια χαρά που δεν συγκρίνεται με τίποτα.

―Μπορείς να διδάξεις κάποιον να αποκτήσει ενσυναίσθηση;
Φυσικά. Εκθέτοντάς τον στα προβλήματα των άλλων και κάνοντάς τον να νιώσει ότι μπορεί να συνεισφέρει. Και μόλις συνεισφέρει, μόλις κάνει μια διαφορά στη ζωή κάποιου, νιώθει μια τεράστια αίσθηση πληρότητας. Αυτό είναι που τον κρατά παρακινημένο να το ξανακάνει. Χρειάζεται όμως αυτή την έκθεση και μια πλατφόρμα για να κάνει το καλό - κάτι που μόνος του δεν θα μπορούσε, είτε γιατί δεν είναι αρκετά παρακινημένος είτε γιατί δεν έχει το κατάλληλο μέσο για να πάει και να συμμετάσχει πραγματικά. Εμείς του δίνουμε αυτή την ευκαιρία.

―Ποιος είναι ο ρόλος της πνευματικότητας σε όλο αυτό;
Η πνευματικότητα είναι να έχεις πίστη σε κάτι ανώτερο από τον εαυτό σου, σε έναν μηχανισμό που κινεί το σύμπαν με τρόπο που όλα είναι σχεδιασμένα. Πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι υπάρχει κάτι παραπάνω από εσένα, τον εαυτό σου και την οικογένειά σου. Υπάρχει μια μεγαλύτερη δύναμη που εργάζεται. Το να παραδίνεσαι σε αυτή τη μεγαλύτερη ιδέα, αυτό είναι για μένα πνευματικότητα. Όταν το διδάξεις στους ανθρώπους - ότι υπάρχει μια μεγαλύτερη δύναμη που εργάζεται και που θα μας φροντίσει όταν εμείς φροντίζουμε τους άλλους - αλλάζει κάτι. Άλλοι την αποκαλούν σύμπαν, άλλοι συνείδηση, άλλοι Θεό. Για μένα είναι μια ανώτερη δύναμη, ένας ανώτερος σχεδιασμός που δουλεύει.

―Και πώς δουλεύει; 
Όσο πιο ανιδιοτελής είσαι, τόσο περισσότερο ευλογείσαι. Όσο περισσότερο δίνεις, τόσο περισσότερο λαμβάνεις. Είναι σαν να αδειάζεις το κύπελλο και το κύπελλο να γεμίζει. Το έχω διδάξει στους ανθρώπους και το έχουν βιώσει: κάθε φορά που έγιναν ανιδιοτελείς, που ήταν γενναιόδωροι, που θυσιάστηκαν για χάρη κάποιου άλλου, βρήκαν πολύ μεγαλύτερη πληρότητα - χειροπιαστή και άυλη- με τη δική τους ζωή να γίνεται καλύτερη. Κι αυτό τους κάνει να βιώνουν την αλήθεια.

―Πώς βλέπετε την τεχνητή νοημοσύνη; Ως εργαλείο που μπορεί να βοηθήσει την ανθρωπότητα ή υπάρχουν κίνδυνοι που σας ανησυχούν;
Είναι ένα δίκοπο μαχαίρι. Πρέπει να το χρησιμοποιήσεις πολύ προσεκτικά. Όπως κάθε άλλη τεχνολογία που μεταμόρφωσε την ανθρώπινη ζωή και τον πολιτισμό, η τεχνητή νοημοσύνη ήρθε για να αλλάξει το παιχνίδι. Αλλά εξαρτάται από εμάς τους ανθρώπους να τη χρησιμοποιήσουμε σωστά. Είχατε και την πυρηνική τεχνολογία· μπορείς να την αξιοποιήσεις είτε για να παραγάγεις ενέργεια είτε για να προκαλέσεις πόλεμο. Πιστεύω ότι η τεχνητή νοημοσύνη ήρθε για να μείνει. Πρέπει να συμφιλιωθούμε μαζί της και να μάθουμε να τη χρησιμοποιούμε σωστά, για την πρόοδο του ανθρώπου και της κοινωνίας, και όχι ο ένας εναντίον του άλλου - πράγμα για το οποίο εύκολα μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Η ιδέα μου είναι ότι ως κοινωνία, ως κυβερνήσεις, ως χώρες, πρέπει να συμφωνήσουμε για το πώς θα χρησιμοποιήσουμε την τεχνητή νοημοσύνη για το καλό όλων των όντων και όχι για να βλάψουμε. Αν δεν συμφωνήσουμε σε όλα αυτά και την αφήσουμε ελεύθερη στην κοινωνία μας, θα είναι πολύ καταστροφικό.

―Κοιτάζοντας δέκα χρόνια μπροστά, ποια είναι η μεγαλύτερη ελπίδα σας για τον κόσμο;
Η μεγαλύτερη ελπίδα μου έρχεται από τη νεότερη γενιά - ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο, έχω επισκεφθεί πάνω από πενήντα χώρες, και πιστεύω ότι είναι άνθρωποι με σαφή αντίληψη του τι θέλουν από τη ζωή. Τους έσπρωξαν σε δρόμους που δεν τους άρεσαν, και γι' αυτό υπάρχει πολλή απογοήτευση, ψυχικό άγχος, ακόμα και αυτοτραυματισμός και χρήση ουσιών. Όλα αυτά συμβαίνουν στους νέους επειδή περνούν μια φάση μετάβασης. Το παλιό δεν ισχύει πια γι' αυτούς. Το «πάρε ένα πτυχίο, βρες δουλειά, βγάλε λεφτά, κάνε οικογένεια» και η επανάληψη του ίδιου μοτίβου, όπως η προηγούμενη γενιά, δεν είναι πια το κάλεσμά τους. Θέλουν να κάνουν αυτό που νιώθουν στην καρδιά τους, και είναι έτοιμοι να πάρουν τέτοια ρίσκα.

―Τι πιστεύετε για τη νέα γενιά;
Είμαι μεγάλος υποστηρικτής της Gen Z. Παρ' όλες τις στάσεις για τις οποίες παραπονιούνται πολλοί, εγώ βλέπω τις βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις τους και το θάρρος να κάνουν επιλογές, να πουν την αλήθεια, να εξερευνήσουν το ανεξερεύνητο - πράγματα που οι παλαιότερες γενιές δίσταζαν. Θα ανοίξουν νέους δρόμους, θα φέρουν νέες ιδέες, αν τους δώσουμε τις σωστές ευκαιρίες, την πλατφόρμα και την αποδοχή που λαχταρούν. Είναι και πολύ γενναιόδωροι, καλόκαρδοι - δώσ' τους έναν καλό σκοπό και είναι όλοι μέσα. Είναι περίεργοι για την πνευματικότητα, αλλά δεν θέλουν πια την παλιά, δομημένη θρησκεία. Θέλουν μια φρέσκια ιδέα για το πώς η πνευματικότητα χτίζει συνδέσεις, πώς φέρνει αγάπη και συμπόνια, πώς ενώνει τους ανθρώπους - και όχι επικριτικές, οργανωμένες, θρησκευτικές μεθόδους. Έχουμε λοιπόν, ως κοινωνία, την ευθύνη να τους ενθαρρύνουμε. Και όχι μόνο σε δέκα χρόνια. Θα υπάρξουν τεχνολογικές αλλαγές, εκπληκτικές εξελίξεις, πιθανότατα θα φτάσουμε στον Άρη και στη Σελήνη, δεν ξέρω τι άλλο θα συμβεί. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι η επόμενη γενιά θα αλλάξει το παιχνίδι.

Γιώργος Σιούφας: Το ίδρυμα «Μοιράζομαι» κάνει την αλληλεγγύη πράξη

Όταν μιλάς με τον Γιώργο Σιούφα για το «Μοιράζομαι», η αφετηρία της διαδρομής βρίσκεται πιο πίσω από το ίδιο το ίδρυμα: στον πατέρα του, τον Δημήτρη Σιούφα, πρώην πρόεδρο της Βουλής, από τον οποίο, όπως λέει, κληρονόμησε την αντίληψη της προσφοράς. Από εκείνη την οικογενειακή παρακαταθήκη ξεκινά η ιστορία ενός ιδρύματος που έχει κάνει την αλληλεγγύη καθημερινή, μετρήσιμη πράξη.

Το «Μοιράζομαι» δίνει, σύμφωνα με τον ιδρυτή του, 10.000 μερίδες φαγητό τον μήνα και έχει ήδη μοιράσει 1,5 εκατομμύριο μερίδες από τη σύστασή του. Η διανομή τρέχει από το 2019 μέχρι σήμερα, σε κοινωνικές δομές και συσσίτια, με ζεστό φαγητό που ετοιμάζεται από εθελοντές σε αδειοδοτημένη κουζίνα και διανέμεται αυθημερόν. Το σύνθημα είναι απλό: η ευημερία δεν μετριέται από αυτά που έχει κανείς, αλλά από αυτά που μοιράζεται.

―Κατ' αρχάς, τι είναι το Ίδρυμα Μοιράζομαι;
Το Ίδρυμα Μοιράζομαι ξεκίνησε από αυτό ακριβώς που λέει η λέξη: να προσφέρουμε στον άλλον. Θεωρούμε ότι σε μια κοινωνία όλοι μπορούμε να συνδράμουμε. Γιατί αν ο ένας παίρνει και κανείς δεν δίνει, στο τέλος δεν θα μείνει τίποτα - κι αυτό είναι το μοντέλο μιας βιώσιμης ανάπτυξης. Για εμάς, λοιπόν, το «μοιράζομαι» δεν σημαίνει ελεημοσύνη από ψηλά. Σημαίνει ευθύνη και αλληλεγγύη απέναντι σε ίσους. Σημαίνει ότι η ευημερία δεν μετριέται από αυτά που έχουμε, αλλά από αυτά που μοιραζόμαστε.

―Και πώς το κάνετε αυτό, πώς γίνεται η προσφορά;
Το «Μοιράζομαι» στηρίζει στην επισιτιστική κρίση τους ανθρώπους που δυσκολεύονται - και είναι αρκετοί. Δίνουμε 10.000 μερίδες φαγητό τον μήνα και έχουμε ήδη δώσει 1,5 εκατομμύριο μερίδες από τη σύστασή μας. Δεν θα λύσουμε εμείς το πρόβλημα, το ξέρω· είναι μια βοήθεια. 

―Και πού γίνεται η διανομή;
Η διανομή γίνεται σε κοινωνικές δομές, σε συσσίτια. Σε ένα συσσίτιο χιλίων ατόμων στο Μεταξουργείο και σε ένα ακόμα μεγάλο συσσίτιο στον Πειραιά. Εμείς ετοιμάζουμε ζεστό, φρέσκο, ποιοτικό φαγητό, με εθελοντές, σε μια οργανωμένη, αδειοδοτημένη κουζίνα, και διανέμεται αυθημερόν. Αυτό τρέχει από το 2019 μέχρι σήμερα.

―Τι ήταν αυτό που σας έκανε να καλέσετε τον κύριο Σάι;
Θεωρούμε ότι το μήνυμά του έχει αξία για την ελληνική κοινωνία, παρότι μιλάμε για μια κοινωνία διαφορετική από την ινδική. Μοιραζόμαστε πολλές κοινές αξίες με την ινδική κουλτούρα· οι δύο πολιτισμοί είναι κοντά στις αρχές και στις αξίες τους. Αυτό που μας έκανε εντύπωση είναι το τεράστιο κοινωνικό έργο, σε μια κλίμακα που δεν υπάρχει αλλού διεθνώς: ένας οργανισμός με δέκα νοσοκομεία χωρίς ταμείο, που δίνει πρωινά σε εκατομμύρια παιδιά κάθε μέρα σε όλον τον κόσμο, με παρουσία σε εκατό χώρες. Δείχνει ότι η φιλανθρωπία - μια ελληνική λέξη, που εμείς τη δανείσαμε στον πλανήτη - μπορεί να γίνει πράξη και όχι λόγια. Φιλανθρωπία σημαίνει να βοηθάς τον άλλον. Με όποιον τρόπο μπορείς: με έναν καλό λόγο, με μια καλή πράξη, προσφέροντας ό,τι μπορείς. 

―Τι ξεχωρίσατε προσωπικά στον κύριο Σάι;
Το όραμά του. Το πόσο γρήγορα μεγάλωσε αυτόν τον οργανισμό. Θεωρώ ότι ένας τέτοιος οργανισμός δεν θα μπορούσε να μεγαλώσει έτσι αν από πίσω υπήρχε μια εμπορική επιχείρηση.

―Και τώρα ξεκινάτε αυτή τη συνεργασία;
Στην πραγματικότητα κινούμαστε εδώ και αρκετά χρόνια. Απλώς τώρα η συνεργασία επεκτείνεται παγκοσμίως, και θεωρούμε ότι αυτό πρέπει να φανεί και στην Ελλάδα, να αποκτήσει εξωστρέφεια. 

―Άρα η έμπνευση είναι και η τεχνογνωσία, το know-how;
Η κλίμακα είναι η έμπνευση. Γιατί αυτό που γίνεται δεν έχει ξαναγίνει τόσο μεγάλο, και συνεχίζει να μεγαλώνει. Φανταστείτε νοσοκομεία χωρίς ταμείο - δεν υπάρχει κάτι τέτοιο αλλού στον πλανήτη. Και εκατομμύρια παιδιά. Η Ινδία είναι μια χώρα πάρα πολύ φτωχή, με τεράστιο πληθυσμό και τεράστια έκταση, ένα μωσαϊκό· δεν είναι όλοι από την ίδια κάστα ή θρησκεία. Σε ένα τόσο δύσκολο περιβάλλον, οι άνθρωποι που είναι φτωχοί δεν έχουν πρόσβαση σε δομές υγείας, όπως έχουμε εδώ.

―Περάσαμε μια υπερδεκαετή κρίση και υπάρχουν ακόμα κοινωνικές ανισότητες. Εσείς που ασχολείστε με την ενεργή φιλανθρωπία, ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη ανάγκη που μπορείτε να καλύψετε;
Για εμάς είναι η επισιτιστική κρίση, κυρίως. Αυτό όμως έχει και μια άλλη διάσταση: την αξιοπρέπεια. Γιατί κάποιος που δυσκολεύεται να έχει πρόσβαση στα βασικά, πλήττεται και στην αξιοπρέπειά του. Και αυτό που δίνουμε στο «Μοιράζομαι» το προσφέρουμε με σεβασμό - χωρίς να νιώσει ο άλλος ότι του λείπει κάτι που οι υπόλοιποι έχουν. One world, one family, έτσι λέγεται και το σύνθημα.

―Μπορεί αυτό να μετατραπεί σε κάτι πρακτικό ή είναι μια ηθική φιλοδοξία;
Το παράδειγμα που δίνει αυτός ο οργανισμός φαίνεται ότι λειτουργεί στην πράξη· δεν είναι μόνο μια θεωρία. Και τα νούμερα δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει κανείς - τα νούμερα είναι αδυσώπητα. Εκατομμύρια ζωές ωφελούνται καθημερινά, με πρόσβαση σε δομές υγείας, εκπαίδευσης και σίτισης. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι πιο τρανταχτό και πιο φωναχτό από τα νούμερα.

―Ποια είναι η δική σας ευχή για το «Μοιράζομαι»;
Θα ήθελα να εμπνεύσουμε τους νέους. Να δώσουμε μια γεύση σε όσους ενδιαφέρονται, στα μικρά παιδιά. Ο γιος μου ο μεγάλος είναι 13 χρονών, ο μικρός 7· έρχονται στο «Μοιράζομαι» εδώ και χρόνια, βοηθούν, καταλαβαίνουν τι σημαίνει η προσφορά, καταλαβαίνουν ότι δεν ζούμε σε έναν κόσμο όπου όλα είναι τέλεια. Οφείλουμε να εμφυσήσουμε στα παιδιά αυτές τις ιδέες - της φιλανθρωπίας, της προσφοράς, της αγάπης.