Η μεταρρύθμιση που φοβάται να κάνει η κυβέρνηση (και θα άλλαζε τα πάντα)

Αν κάτι σίγουρα δεν είναι η κυβέρνηση Μητσοτάκη (είτε στην πρώτη είτε στη δεύτερη τετραετία της) είναι μεταρρυθμιστική. Μπορεί η λέξη «μεταρρύθμιση» να είναι καραμέλα στο στόμα των στελεχών της, αλλά πραγματικές μεταρρυθμίσεις δεν πολυεπιχειρούνται κι όταν επιχειρούνται μοιάζουν λίγο στο πόδι. Ας πούμε, η αλλαγή του καθεστώτος στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων δεν είναι επαρκώς θωρακισμένη, με αποτέλεσμα οι υπερασπιστές του κρατικού μονοπωλίου να κερδίζουν προσφυγές στο ΣτΕ. Με λίγα λόγια, αυτό που έχουμε είναι διαχείριση και μερεμέτια.

Για να μην παρεξηγηθώ, και η διαχείριση και τα μερεμέτια χρήσιμα είναι, αλλά χωρίς ριζικές αλλαγές στη λειτουργία ενός κράτους είναι (στην καλύτερη περίπτωση) μια προσωρινή θεραπεία των συμπτωμάτων που δεν αγγίζει την ίδια την ασθένεια. Στη χειρότερη είναι τοποθέτηση της ουράς στα σκέλια και οπισθοδρόμηση.

Αλλά έτσι κι αλλιώς καμία μεταρρύθμιση δεν θα είχε καμία αξία από τη στιγμή που ο Κυριάκος ο Μητσοτάκης αρνείται ακόμα να κάνει εκείνη τη μεταρρύθμιση που είναι απαραίτητη για να αλλάξει το πρόσωπο της χώρας: επιβολή του νόμου.

Χωρίς επιβολή, κανείς νόμος (και άρα καμία μεταρρύθμιση και καμία αλλαγή) δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Χωρίς επιβολή του νόμου η χώρα παραμένει παραδομένη σε συμφέροντα των πιο αδίστακτων και των πιο τσαμπουκάδων. Παραμένει μια ευρωπαϊκή εξαίρεση στην οποία η παραβατικότητα δεν είναι το αποτέλεσμα της πρακτικής αδυναμίας να τιμωρηθούν όλοι οι παραβατικοί, αλλά της κυβερνητικής απροθυμίας να γίνει έστω και η προσπάθεια να τιμωρηθούν οι περισσότεροι από αυτούς.

Κι αυτή την απροθυμία για τη μόνη πραγματικά σπουδαία μεταρρύθμιση είναι που υφιστάμεθα όλοι στην καθημερινότητά μας. Από τους γονείς που δεν μπορούν με τα καροτσάκια να περπατήσουν στα κατειλημμένα πεζοδρόμια μέχρι τους γέροντες που είναι ανήμποροι να φυλαχτούν από τους «άνοιξε θεία, από τον ΔΕΔΔΗΕ είμαστε» και από τους οδηγούς που κάνουν τον σταυρό τους στον δρόμο μέχρι αυτούς που βλέπουν τις περιουσίες τους να καίγονται επειδή κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ελέγξει επικίνδυνες εγκαταστάσεις, όλοι (ή τέλος πάντων οι περισσότεροι) παραμένουμε θύματα ενός κράτους που αρνείται να επιβάλει τους νόμους.

Θα είμαι ο τελευταίος που θα αμφισβητήσει τη σημασία των οικονομικών εξαγγελιών, αλλά αν ο Μητσοτάκης θέλει να μείνει στην ιστορία ως μεταρρυθμιστής, ως κάποιος που άλλαξε την Ελλάδα κι όχι κάποιος που απλώς τη διαχειρίστηκε καλύτερα από τους εντελώς άχρηστους ανταγωνιστές του, θα πρέπει να στραφεί στην επιβολή του νόμου. Που μπορεί να συναντήσει αντιστάσεις και να είναι δύσκολη, αλλά έτσι είναι οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Εκτός αν του αρκεί ο ρόλος του διαχειριστή που είναι καλύτερος από τον Τσίπρα και τον Ανδρουλάκη. Και μπράβο του.