Δεν χρειάζεται να εμπιστεύεσαι τη δικαιοσύνη. Αρκεί να μπορείς να καταλάβεις την αξία της

Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοεί ο κάθε συμπολίτης όταν μιλάει για «εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη». Αν εννοεί βεβαιότητα για την ορθότητα της κάθε απόφασης, τότε κάποιος πρέπει να του θυμίσει την κυρία που απεφάνθη ότι πρέπει να τιμωρηθεί όποιος ισχυρίζεται ότι ο Αρτέμης ο Σώρρας δεν είναι τρισεκατομμυριούχος. Αν εννοεί το ανεπηρέαστο των δικαστικών, τότε κάποιος πρέπει να του θυμίσει το παραδικαστικό και άλλες υποθέσεις τις οποίες δεν θέλω να γράψω γιατί δεν έχω εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη. Αν εννοεί το «φιλότιμο» των δικαστικών, τότε ο κάποιος θα πρέπει να του θυμίσει εκείνους τους δικαστές που είχαν παρατήσει εκατοντάδες υποθέσεις γιατί βαριόντουσαν να ασχοληθούν. Αν επιμείνει, τότε θα πρέπει κάποιος άλλος να του θυμίσει τον χρόνο που παίρνει για να τελεσιδικήσει η κάθε υπόθεση (το έγκαιρο της απονομής δικαιοσύνης είναι βασικό στοιχείο της), τους δικαστές που στη συνέχεια πήραν πολιτικά-κομματικά πόστα και να του δώσει να καταλάβει ότι η δικαιοσύνη αποδίδεται από ανθρώπους που αναπόφευκτα έχουν όλα τα ανθρωπινά ελαττώματα. Συνεπώς η επιμονή στην «εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη» είναι επιμονή σε κάτι που δεν μπορεί να υπάρξει, ειδικά από τη στιγμή που η εμπιστοσύνη είναι κάτι που κερδίζεται καθημερινά και σε καμία περίπτωση δεν χαρίζεται εφάπαξ. Πολύ περισσότερο σε μια κοινωνία μηδενικής εμπιστοσύνης όπως η ελληνική. 

Αντιθέτως μπορεί κανείς, αντί να δείξει εμπιστοσύνη, να καταλάβει ότι αυτή η δικαιοσύνη με όλα της τα ελαττώματα είναι πάντα προτιμότερη από τη δικαιοσύνη των κομματόσκυλων, των χούλιγκαν, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, των δημοσιογράφων και όλων όσων θέλουν κάθε τόσο να γίνονται εκ του ασφαλούς δικαστές. Γιατί η δικαιοσύνη είναι όπως η διαιτησία στα σπορ. Κανείς δεν την εμπιστεύεται αλλά όλοι καταλαβαίνουν τη χρησιμότητά της και αυτή τη χρησιμότητα είναι που σέβονται. Όλοι ξέρουν ότι είναι πολύ προτιμότερος ένας μέτριος διαιτητής παρά οι κανόνες να επιβάλλονται από τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές ή τους προπονητές ή τους οπαδούς.

Θα προέτρεπα λοιπόν τους συμπολίτες που σε κάθε αμφισβήτηση δικαστικών αποφάσεων αντιδρούν όπως οι θεούσες όταν σερφάροντας πέφτουν πάνω σε τσοντοσάιτ, να αφήσουν τις καραμέλες για «εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη» και να προσπαθήσουν να εξηγήσουν γιατί αυτή η δικαιοσύνη είναι καλύτερη από όλες τις άλλες εναλλακτικές που διαφημίζουν οι πονηροί «αγανακτισμένοι» που ψάχνουν να βρουν αφελείς αγανακτισμένους να στρατολογήσουν. Και φυσικά μετά να εξηγήσουν ότι αυτό ισχύει για κάθε πολίτη πλην των εκλεγμένων βουλευτών.

Γιατί αν είσαι εκλεγμένος βουλευτής και μάλιστα αρχηγός κόμματος και μάλιστα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το να λες ότι δεν έχεις εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη είναι αντίστοιχο του να βγαίνει μητροπολίτης και να λέει ότι δεν πιστεύει στον Θεό. Δείχνει είτε ότι δεν καταλαβαίνεις ότι ο λόγος που βρίσκεσαι στη θέση σου είναι επειδή η εκλογή σου επικυρώθηκε από κάποιον δικαστή, είτε ότι απευθύνεσαι σε ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν ότι βουλευτής και αντισυστημικός είναι το ίδιο με κρεατοφάγος και βίγκαν. Και μπράβο σου.