Διονύσης Σαββόπουλος: Το ελληνικό τραγούδι δεν έγινε φτωχότερο

Όταν χτες το βράδυ έμαθα ότι ο Διονύσης Σαββόπουλος πέθανε, μαζί με τη στεναχώρια και την αμηχανία που νιώθει κανείς όταν πεθαίνει ένας μεγάλος, μαζί με αυτό το αίσθημα μικρής αβεβαιότητας που αφήνει κάθε τέτοια είδηση, μαζί με την υπενθύμιση ότι η δύναμη της θνητότητας είναι τόσο μεγάλη, που μπροστά της υποκύπτουν και οι θεοί, άρχισαν να έρχονται στο μυαλό μου και όλα τα κλισέ που θα κυριαρχήσουν σε τηλεόραση, ραδιόφωνο και ίντερνετ τις επόμενες δυο τρεις μέρες. Αυτά τα κλισέ που αναπαράγονται από τη (μέχρι τώρα αποκλειστικά δημοσιογραφική αλλά, χάρη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σχεδόν πάνδημη) ανάγκη εκδήλωσης συγκίνησης, που καταντά ενοχλητική, όταν αυτός που εκδηλώνεται, στην πραγματικότητα δεν νιώθει τίποτα άλλο, πέρα από την υποχρέωση να παραστήσει τον συγκινημένο, και αναπόφευκτα καταφεύγει σε ασφαλή σχήματα, που τα αναπαράγει χωρίς ποτέ να σκέφτεται το πραγματικό τους περιεχόμενο. Το χειρότερο από αυτά τα σχήματα, τα κλισέ, αυτό που ήδη έχω διαβάσει καμιά 30αριά φορές από το πρωί, είναι το «φτωχότερο το ελληνικό τραγούδι». Και είναι το χειρότερο γιατί αντί να υμνεί, στην πραγματικότητα υποτιμά το μέγεθος του έργου του Διονύση Σαββόπουλου.

Γιατί ο θάνατος του Σαββόπουλου δεν κάνει το ελληνικό τραγούδι φτωχότερο. Το έργο του το πλούτισε όσο ελάχιστων έργα έχουν καταφέρει να το πλουτίσουν (να πούμε άλλοι 3-4; Να πούμε άλλοι δύο;). Kι αυτός ο πλούτος θα παραμείνει εκεί για πολύ πολύ καιρό. Θα έγραφα «για πάντα», αλλά, καταλαβαίνοντας την υπερβολή, θα πω για καιρό, που σίγουρα ξεπερνάει τον δικό μας: τα παιδιά μου και οι φίλοι τους (από 4 μέχρι 8 ετών) ήδη απολαμβάνουν τον «Καραγκιόζη» του στον ραδιοφωνικό σταθμό που ακούνε. Φυσικά δεν πιάνουν το καθόλου παιδικό και εντελώς υπαρξιακό του περιεχόμενο, αλλά αυτό καθόλου δεν τους εμποδίζει να το έχουν βάλει στα αγαπημένα τους και να μαθαίνουν τα λόγια του απ' έξω. Κι όπως συνέβη και με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στην ηλικία μου, καθώς θα μεγαλώνουν, οι στίχοι, μένοντας ίδιοι και απαράλλαχτοι, θα μεταμορφώνονται, και το τραγούδι, που κάποτε νόμιζαν παιδικό, θα γίνεται όλο και πιο ενήλικο, μπορεί πιο σκοτεινό, μπορεί ακόμα και απελπισμένο, αλλά πάντα απολαυστικό.

Το τραγούδι (στην περίπτωση του Σαββόπουλου το ελληνικό μού φαίνεται ταυτοχρόνως ακριβές και λίγο) δεν θα γίνει φτωχότερο με τον θάνατο του Σαββόπουλου, γιατί έχει φροντίσει ο ίδιος να το πλουτίσει με θησαυρούς που μένουν εδώ, ακόμα και τώρα που αυτός έχει φύγει. Φτωχότερη θα είναι η δημόσια ζωή που θα στερηθεί τις συμβουλευτικές (παππουδίστικες με την καλύτερη των εννοιών) παρεμβάσεις του και το θάρρος του (δεν μπορώ να σκεφτώ πιο θαρραλέα στιγμή από το «Κούρεμα»). Αλλά το ελληνικό τραγούδι θα παραμείνει όσο πλούσιο το έκανε. Και μπράβο του.