Μικρή ανταπόκριση από τη Γαλλία μετά την ολοκλήρωση των δημοτικών εκλογών

Με συμμετοχή 57% (αλλά μικρότερη από 50% στις ηλικίες 18-35) ολοκληρώθηκε ο δεύτερος γύρος των εκλογών στη Γαλλία σε 1.500 δήμους στους οποίους το αποτέλεσμα δεν είχε κριθεί την περασμένη Κυριακή. Να ποια ήταν τα βασικά χαρακτηριστικά αυτής της αναμέτρησης: ισχυρή αριστερά (Σοσιαλιστές) και άκρα αριστερά (Ανυπότακτη Γαλλία, ριζοσπάστες Οικολόγοι) στις μεγάλες πόλεις· ισχυρή κεντροδεξιά στις πόλεις με πληθυσμό 30.000-150.000 κατοίκους (Τουλόν, Ντιζόν, Αμιάν, Ρουάν), ισχυρή Εθνική Συσπείρωση στον Νότο και στον Βορρά (Νίκαια, Περπινιάν, Φρεζύς, Nιμ, Καλαί)· αμφιθυμία των Σοσιαλιστών έναντι της άκρας αριστεράς: σε πολλές πόλεις —στην Τουλούζη, στη Λυόν, στην Νάντη, στο Στρασβούργο, στο Κλερμόν-Φερράν, στη Λιμόζ— οι Σοσιαλιστές συνεργάστηκαν με τους Ανυπότακτους και άλλες ριζοσπαστικές ομάδες απέναντι στην δεξιά, την κεντροδεξιά και το κέντρο, ενώ σε άλλες —στο Παρίσι, στη Μασσαλία, στη Ρεν, στο Μπορντώ— αρνήθηκαν να συνεργαστούν. Πράγμα λογικό μιας και ο Μελανσόν τούς βρίζει «αρχικομπιναδόρους», «αριβίστες», «απολιθωμένους» και «υποχείρια του Ισραήλ». Αξιοσημείωτη υπήρξε η προτίμηση του κεντρώου χώρου για συνεργασίες με την κεντροδεξιά και τη δεξιά, και λιγότερο με τους Σοσιαλιστές, μολονότι υπήρξαν και τέτοιες συνεργασίες ιδιαίτερα σε πόλεις όπου το αντίπαλο δέος ήταν η Εθνική Συσπείρωση.

Από τις δημοτικές εκλογές διαφαίνεται η ενίσχυση των Σοσιαλιστών στις προεδρικές του 2027, υπό τον όρον ότι θα σεβαστούν τη laïcité, ζήτημα που αποτελεί το μεγάλο ατού της Εθνικής Συσπείρωσης και ένα από τα σπουδαιότερα διακυβεύματα στη Γαλλία. Αν στο εσωτερικό του Σοσιαλιστικού κόμματος επικρατήσει η τάση του κινήματος Printemps républicain που αντιτίθεται στον ισλαμιστικό κοινοτισμό και προωθεί τη ρεπουμπλικανική αφομοίωση, οι Σοσιαλιστές θα προσελκύσουν το κέντρο· αν παρασυρθούν από την πολυπολιτιστιμική αριστερά, θα μοιάζουν υπερβολικά με τους Ανυπότακτους για να αναδειχθούν σε προεδρικό κόμμα. Σε ό,τι αφορά το σκορ των Ανυπότακτων στις δημοτικές εκλογές, που, κατά δήλωσή τους, διεξάγουν «αντιφασιστικό αγώνα», κυμαίνεται γύρω στο 23% πανεθνικά με μεγάλες διαφορές μεταξύ πόλεων και περιοχών: οι εχθροί τους είναι, εκτός από την Εθνική Συσπείρωση (σταθερά γύρω στο 30-33%), οι Républicains (λιγότερο από 10%), ο κεντρώος χώρος (Renaissance, MoDem, Horizons) και εκείνη η πτέρυγα των Σοσιαλιστών που απορρίπτει τον συγχρωτισμό (με επικεφαλής αυτές τις μέρες τον Jérôme Guedj ο οποίος προαλείφεται για υποψήφιος για την προεδρία). Προσφάτως, στους εχθρούς έχουν προστεθεί μερικά στελέχη του κόμματος που δεν άντεξαν την τυραννία του Ζαν-Λυκ Μελανσόν και προσχώρησαν στους ριζοσπάστες Οικολόγους. Οι οποίοι δεν είναι λιγότερο υστερικοί. Είναι εντυπωσιακό το πόσο στο γαλλικό πολιτικό τοπίο επιζεί η ιστορία των Ιακωβίνων με τους Ορεινούς να ζητούν άμεση δημοκρατία και εκτελέσεις των πολιτικών τους αντιπάλων, ουρλιάζοντας από τα υψηλά έδρανα της Εθνοσυνέλευσης.

Ανάμεσα στις νίκες της ευρύτερης αριστεράς ήταν η ανάδειξη του σοσιαλιστή Emmanuel Grégoire στο Παρίσι που εξελέγη οριακά με τη στήριξη της αριστεράς αλλά όχι της Ανυπότακτης Γαλλίας η οποία κατέβασε τη Sophia Chikirou, ένα από τα πιο κραυγαλέα άτομα της γαλλικής πολιτικής σκηνής. Η Chikirou απέσπασε το 10% των ψήφων με την εκπρόσωπο της δεξιάς και κεντροδεξιάς, Rachida Dati, να ηττάται όπως της άρμοζε: είναι οπορτουνίστρια, επιρρεπής στις μηχανορραφίες· το «δεξιό» αντίστοιχο της απερχόμενης δημάρχου Anne Hidalgo, η οποία είχε τη φαεινή ιδέα να κατέβει στις προηγούμενες προεδρικές, όπου είχε αποσπάσει το 1,7% των ψήφων. Ανάμεσα στις νίκες της σκληρής δεξιάς ήταν η επίσης οριακή του Éric Ciotti στη Νίκαια, ο οποίος, αν και κάθε άλλο παρά σοβαρό πρόσωπο, παραμέρισε τον απερχόμενο κεντροδεξιό δήμαρχο Christian Estrosi —που φαίνεται να πήρε την ήττα κατάκαρδα. Ωστόσο, η ακροδεξιά έχασε στη Μασσαλία, όπου επεκράτησε ο Benoît Payan της Αριστερής Συμμαχίας έναντι του εκπροσώπου της Εθνικής Συσπείρωσης Franck Allisio. Ανάμεσα στις νίκες του κέντρου ήταν εκείνη του πρώην πρωθυπουργού Édouard Philippe στη Χάβρη: ο Philippe παραμένει ένα από τα δημοφιλέστερα πολιτικά πρόσωπα και ενισχύει τη θέση του για τις προεδρικές του 2027.

Όλοι είναι ευχαριστημένοι, αν και, στην πραγματικότητα, ο μεσαίος χώρος έχει πιεστεί πολύ και καλείται να συγχωνευθεί με τους Républicains, οι οποίοι, παρότι είναι άχρωμοι, άοσμοι και κανείς δεν ξέρει σε τι χρησιμεύουν, είχαν κι αυτοί τις επιτυχίες τους: στην Τουλούζη, στο Μετς, στην Μπεζανσόν, στο Κλερμόν-Φερράν και στις Κάννες. Αν και η τάση των ψηφοφόρων αντανακλά την παραδοσιακή ρήξη μεταξύ δεξιάς και αριστεράς —οι Γάλλοι είναι σταθερά μοιρασμένοι ανάμεσα στις δύο αντίθετες παρατάξεις— δημιουργούνται όλο και περισσότερα πολιτικά σχήματα που εκφράζουν όλο και περισσότερες αποχρώσεις. Στις δημοτικές εκλογές πήραν μέρος πάνω από 25 σχηματισμοί, οι οποίοι, για να διεξαχθούν οι προεδρικές, θα χρειαστεί να συγχωνευτούν σε τρία μπλοκ: η ευρωπαϊκή δεξιά, η κεντροδεξιά, το κέντρο και η σοσιαλδημοκρατική πτέρυγα του Σοσιαλιστικού κόμματος θα χρειαστεί να ενωθούν έναντι της ακροδεξιάς και της ακροαριστεράς.

Αλλά, οι άνθρωποι γίνονται όλο και πιο περίπλοκοι, όλο και πιο εριστικοί, όλο και λιγότερο συμφιλωτικοί: απαιτούν να εκτελούνται αμέσως οι επιθυμίες τους και κραδαίνουν τις διαφορές τους με μεγάλα, θεαματικά λάβαρα.