Μια νέα ζωή

Δεν μπορούσε να πιστέψει στα αυτιά του! Δεν ήταν η πρώτη φορά που του έλεγε ότι σκέφτεται να αφήσει το νησί και να επιστρέψει στην πόλη. Αλλά ποτέ ως απόφαση. Πάντα σαν σκέψη. Σαν να έψαχνε επιβεβαίωση ότι καλά έκαναν και έφυγαν. Είχαν, άλλωστε, μόλις ανακαινίσει το παλιό σπίτι του παππού στην άκρη του χωριού και είχαν επισκευάσει τη Λενιώ, τη βάρκα. Κάθε απόγευμα άνοιγαν τις λιγοστές κούτες με τα πράγματα που είχαν φέρει μαζί τους, παρέα με ένα ποτήρι κρασί και μια πορτοκαλάδα μπλε. Η θέα και ο ήχος της θάλασσας είναι ιδανικά ώστε παλιές και δύσκολες αναμνήσεις που ξεπετιούνται από τα χαρτόκουτα να γνωρίσουν τις νέες που μόλις γεννιούνται στη ζωή. Η ζωή και ο θάνατος μαζί. Ένα κουβάρι.

Έτσι αισθανόταν και αυτή, ένα κουβάρι. «Φοβάμαι εδώ…είμαστε μόνοι… χωρίς στήριγμα, χωρίς ιστορία» ήταν μερικές από τις λέξεις που θυμάται να ξεφεύγουν από το στόμα της. Αυτός το ήξερε ότι θα της ήταν δύσκολο αλλά είχε ποντάρει στο ότι είχε αποδειχτεί σκληρό καρύδι. Ήξερε καλά να παλεύει, ήταν αντράκι παρά τα κατάξανθα μακριά μαλλιά, το νεανικό σώμα, την εφηβική χροιά της φωνής της. Και, όμως, φάνηκε πως δεν το άντεχε.

Δεν πρόλαβε καλά καλά να αντιδράσει, ήταν αμίλητος. Αυτή κρατούσε ήδη ένα εισιτήριο στο χέρι και ένα σακίδιο στην πλάτη. Τον πήρε μια σφιχτή αλλά βιαστική αγκαλιά, σκούπισε δυο δάκρυά της στο στέρνο του, και έφυγε τρέχοντας.

Τότε ήταν που ξύπνησε! Άνοιξε βιαστικά τα μάτια. Την είδε ακόμη δίπλα του, κάτω από τη σκιά στο αρμυρίκι, με ένα αμυδρό χαμόγελο να μισοκοιμάται. Ταυτόχρονα σχεδόν, χαμογέλασε και αυτός και έκλεισε τα μάτια . Η ανάσα του μόλις άρχιζε να ηρεμεί. Της χάιδεψε προσεκτικά τα μαλλιά. Τα τζιτζίκια θα τους κρατούσαν για λίγο ακόμα καλή συντροφιά, μέχρι να πέσει λίγο ο ήλιος και να πάνε παρέα για ψάρεμα. Αυτό της είχε υποσχεθεί τόσες πολλές φορές, στην κόρη του, την Ελένη, αλλά και τη γυναίκα του, πριν η τελευταία τους «αποχαιρετίσει» ξαφνικά και για πάντα, λίγες εβδομάδες πριν πάρουν το καράβι για μια νέα ζωή στο νησί.