ΣΕ ΕΙΔΑ

Θυμάμαι πολύ έντονα τα χρόνια που ερχόσουν στο σπίτι μας… Για μένα, ήσουν πάντα κάτι παραπάνω από ένας άνθρωπος που μαστόρευε. Σε είχα στο μυαλό μου σαν θείο, σαν έναν μεγάλο αδερφό (με τα 17 περίπου χρονάκια διαφορά 😄), και πάντα ένιωθα οικειότητα μαζί σου. Και φυσικά… δεν γίνεται να ξεχάσω τα vw μπλε φορτηγάκια σου! Ήταν από τις μικρές χαρές της παιδικής μου ηλικίας — κάθε φορά που τα έβλεπα, χαιρόμουν πραγματικά. Σε εκτιμώ πολύ σαν άνθρωπο και πάντα σε θεωρούσα φιλικό και καλοπροαίρετο άνθρωπο, ίσως και λόγω της σχέσης σου με τον πατέρα μου. Αυτή η εικόνα και αυτό το συναίσθημα έχουν μείνει μέσα μου μέχρι σήμερα. Γι’ αυτό και τώρα που σε ξαναβλέπω, σε βλέπω με την ίδια ζεστασιά και εκτίμηση — σαν έναν άνθρωπο κοντινό, γνώριμο, από εκείνες τις όμορφες αναμνήσεις που κρατάμε. Σε ευχαριστώ πολύ που με εκτιμάς. 🙏😁

Δευτέρα 4 Μαΐου γύρω στις 3 παρά το μεσημέρι, φορούσες γαλάζιο πουκάμισο και γκρι τζιν (και κατά διαστήματα γυαλιά), έτρωγες και ήσουν με ακουστικά σε meeting στο κινητό - εγώ μαύρο πουκάμισο, μαύρο κολάν και πορτοκαλί αθλητικά. Κοιταχτήκαμε, χαμογελάσαμε αλλά το meeting τελείωσε και μετά άρχισε άλλο. Τί κρίμα που δε μιλήσαμε!

Σάββατο απόγευμα και ήμουν για καφέ με τον φίλο μου, όταν σε είδα. Πανύψηλη με καφέ κολλητό πουλοβεράκι, μαύρο παλτό και μακριά φούστα. Κάποιος θα έλεγε ότι το ντύσιμο αυτό είναι παπαδίστικο, αλλά εγώ το βρήκα απίστευτα στυλάτο και sexy. Όλο το Βartessera φωτίστηκε από την παρουσία σου και το απίστευτο χαμάγελό σου. Σου έριξα λίγες ματιές αλλά ήσουν με δύο φίλες σου και ντράπηκα να σου μιλήσω. Είσαι γυναίκα παλαιάς κοπής όπως ακριβώς θέλω. Αν θέλεις και εσύ έναν άντρα παλαιάς κοπής, στείλε μου...

Φοράς μαύρα, έχεις μουστάκι και ένα τέλειο tatoo εσωτερικά στο δεξί μπράτσο. Χθες παρατήρησα και τα υπέροχα σκούρα γαλανά σου μάτια. Σε πετυχαίνω καθημερινές 17:30 - 18:00 συνήθως και το πόστο σου είναι ο διάδρομος μπαίνοντας δεξιά. Ξέρω ότι με κοιτάζεις, θα βρεις το θάρρος να μου μιλήσεις;

Μπήκα στην Κηφισίας στο Α8 και ήσουν ήδη μέσα κοντά στον οδηγό. Φορούσες πράσινη στολή από European University of Cyprus. Κούκλος. Ήρθα και στάθηκα κοντά σου, ακριβώς πίσω από τον οδηγό. Αν το δεις και ενδιαφέρεσαι, στείλε.

Μπήκαμε μαζί στο μετρό Μοναστηράκι και κατέβηκες Αμπελοκήπους. Στεκόμασταν δίπλα δίπλα και κοιταζόμασταν συνέχεια. Δεν τόλμησα να σου μιλήσω... Είσαι μελαχρινή, φορούσες δερμάτινο μπουφάν και μαύρο τζιν.

Αρχικά μιλούσες στο τηλέφωνο, μετά μίλησες με δύο γυναίκες που καθόντουσαν δίπλα σου, μετά έβγαλες ένα βιβλίο. Κοιταζόμασταν συνέχεια, εγώ φορούσα στολή μηχανικού. Οριακά πήγα να σου γράψω το τηλέφωνό μου σε ένα κομμάτι χαρτί, αλλά δεν τόλμησα.

Όπως κστέβαινα προς τον Άγιο Σπυρίδωνα με σταμάτησες και μου έπιασες κουβέντα και μου ζήτησες να βγούμε για καφέ. Μου έφτιαξες τη μέρα. Μετάνιωσα που δεν σου έδωσα το κινητό μου όταν μου το ζήτησες. Σε πέτυχα και σήμερα μπροστά από το λεωφορείο που οδηγούσα και δεν πρόλαβα πάλι να σ' το δώσω. Έφαγα όλο τον Πειραιά μήπως σε πετύχω. Σε λένε Χριστίνα, εμένα Γιάννη. Σε σκέφτομαι συνέχεια. Αν το δεις θα καταλάβεις. Δεν έχω άλλο τρόπο να σε βρω.

Γκρίζο, μακρύ μαλί άστατα πιασμένο κότσο και ντυμένη στο χακί (σακάκι, παντελόνι), περιφερόσουν στο χάσιμο της αναζήτησής σου. Μόλις είχαμε σχολάσει, χωρίς εκείνη τη στιγμή να έχω δώσει ιδιαίτερη σημασία. Πλησίασες και ρώτησες κατευθύνσεις. Ακόμα σαστισμένος από την αιθέριά σου ύπαρξη.

Ήμασταν πρώτοι στο φανάρι, κοιταχτήκαμε 2-3 φορές, σε χαιρέτησα, άναψε πράσινο και χωρίστηκαν οι δρόμοι μας. Αν το δεις στείλε μου.