Γιατί δεν σε ακολoύθησα ο χαζός;

Μια ακόμα από τις εκατομμύρια φορές που βλέπω μια άγνωστη γυναίκα, που μου αρέσει και δεν τολμώ να της μιλήσω. Βραδάκι Σαββάτου 12/9 κατά τις 9 παρά, γυρίζω από βόλτα και περιμένω το μετρό στο Σύνταγμα. Και εσύ το ίδιο, ξανθιά, ντυμένη υπέροχα με μια μαύρη μίνι φούστα, παπούτσια πλατφόρμες και με ένα υπέροχο σώμα. Εγώ λινό μπεζ πουκάμισο και μπεζ παντελόνι. Έχεις χρυσό ρολόι και στυλάτα κοσμήματα, σωστή αρχοντογυναίκα. Μπαίνουμε στο βαγόνι και καθώς περνούν οι στάσεις, τόσο μεγαλώνουν οι ελπίδες μου ότι θα κατεβούμε στην ίδια στάση. Εσύ κοιτάς το κινητό σου και εγώ σου ρίχνω λοξές ματιές. Οι στάσεις περνούν και ξαφνικά φτάνω Άλιμο που πρέπει να κατέβω. Κάτι μέσα μου μου λέει να μην κατέβω και να πάω όπου πας, αλλά κάνω το μοιραίο λάθος και κατεβαίνω, αφήνοντάς σε να συνεχίζεις με το μετρό. Μια ακόμα ευκαιρία χαμένη, ένα ακόμα λάθος...