ΣΕ ΕΙΔΑ

Γύρω στις 11:30 το πρωί στη διασταύρωση Τσούντα με Αχαρνών, ένας κούκλος με γυαλιά ηλίου κάτι έφτιαχνε στον δρόμο. Ήμουν με πυρετό και χάλια, αλλιώς θα σου έδινα το κρουασάν ζαμπόν - τυρί που πήρα από τον φούρνο σε αντάλλαγμα για το τηλέφωνό σου!

15/10/2025 Προσπαθούσα να βγάλω selfie μπαίνοντας στο αεροπλάνο από Ρώμη προς Αθήνα και ήσουν πίσω μου και μπήκες χαμογελώντας στο πλάνο της φωτογραφίας. Θα ήθελα να σε γνωρίσω!

Κοιταχτήκαμε στο μετρό στο Σύνταγμα και μετά μπήκαμε στον ίδιο συρμό για Δημοτικό Θέατρο. Ήσουν με μια φίλη σου, και τα βλέμματά μας συναντήθηκαν αρκετές φορές. Φορούσες μπεζ μποτάκια, σκούρο τζιν και μαύρο μπουφάν. Κατεβήκαμε όλοι μαζί Νίκαια, και σκεφτόμουν πως ήθελα να σου πω πόσο όμορφος είσαι - αλλά ντράπηκα. Μακάρι να σε ξαναδώ.

Σε είδα στο μετρό, κόκκινη γραμμή, κατά τις 14:00. Φόραγες ένα δερμάτινο μπουφάν μακρύ, είχες μαύρα καρέ μαλλιά, piercing στην αριστερή πλευρά της μύτης. Σε κάποια φάση μια κυρία σχεδόν έπεσε πάνω σου και χαμογέλασες. Είσαι ό,τι πιο όμορφο έχω δει ποτέ. Κατέβηκες στο μετρό της Δάφνης. Δεν ξέρω αν θα σε πετύχω ξανά αλλά θέλω οπωσδήποτε να μάθω το όνομά σου και να ξαναδώ τα μάτια σου.

Εργάζεσαι σε κεντρικό φούρνο στη Φιλοθέη. Είσαι η ξανθούλα με το sternum tattoo που τονίζεις διακριτικά μέσα από το ανοιχτό πουκάμισό σου. Έχω ακούσει που σε φωνάζουν Κωνσταντίνα, ωστόσο δεν πρέπει να είσαι από Ελλάδα. Είσαι πολύ γλυκούλα και καλή στη δουλειά σου!

Σε είδα την Κυριακή 25 Ιανουαρίου, 00.00 πμ, στον έλεγχό διαβατηρίων του Ελευθέριος Βενιζέλος, γυρίσαμε μαζί από Λονδίνο και το αεροδρόμιο Stansted. Από το back pack σου κρεμόταν ένα καπέλο αποφοίτησης και ταξίδευες με τη μαμά σου. Δεν πρόλαβα να σου πω συγχαρητήρια από κοντά, ελπίζω να σε βρω και να επανορθώσω!

Καθόσουν με μια φίλη σου και με κοίταζες που καθόμουν μόνος απέναντί σου. Σηκώθηκα και μέχρι να φύγω κοιταχτήκαμε έντονα στα μάτια. Έπρεπε να σου είχα μιλήσει. Κράταγα μια τσάντα Public

Και ενώ ψώνιζα αμέριμνος στη βιολογική λαϊκή της Τετάρτης, σε είδα... Ψηλή, γυμνασμένη, με ένα απίστευτα sexy πρόσωπο, ήσουν στον πάγκο με τα πορτοκάλια. Ο μανάβης σου μίλησε με το όνομά σου, «Ελεονώρα», και εγώ αμέσως ζήλεψα που δεν ήμουν εγώ αυτός που σου μιλούσε. Αν και πηγαίνω κάθε Τετάρτη στη βιολογική λαϊκή, δεν ξέρω αν θα μπορέσω να σου μιλήσω, έχουμε και μια υψομετρική διαφορά είναι αλήθεια. Άσε που είμαι και ντροπαλός με αυτά...

Περιμέναμε μαζί στη στάση Αντιγονιδών επί της Εγνατίας. Ανταλλάξαμε κάποιες ματιές. Μελαχρινή οπτασία, πήρες το 32 κι έφυγες. Σε ψάχνω. Έπρεπε να σου μιλήσω. Ήμασταν δίπλα δίπλα λίγο πιο πίσω από τη στάση....

Σε είδα τελευταία φορά πριν εννέα χρόνια στο Λονδίνο. Εγώ επέστρεφα πίσω στην πατρίδα, εσύ έμεινες. Όταν χαιρετηθήκαμε, αγνοούσα ότι δεν θα σε δω ξανά. Αν το ήξερα, μπορεί και να μην έφευγα. Ξέρω ότι το διαβάζεις… Μπορώ να σε ξαναδώ;