Το ποιήμα της ημέρας είναι του Τάσου Ζαφειριάδη από τη ποιητική συλλογή Ο Μάγος Αλκαζάρ (Εκδόσεις Το Ροδακιό).
Η μνήμη δεν κατοικεί μόνο σε πρόσωπα και γεγονότα, αλλά και σε τόπους που σημάδεψαν την παιδική ηλικία. Στο ποίημα «Δίκην μνημοσύνου για το στραβό δέντρο στο 41ο Δημοτικό σχολείο», ο Τάσος Ζαφειριάδης μετατρέπει ένα πεύκο στην αυλή ενός σχολείου σε σύμβολο του παιχνιδιού, της συλλογικής ανάμνησης, της αναπόφευκτης φθοράς. Το ποίημα προέρχεται από τη συλλογή Ο Μάγος Αλκαζάρ Είκοσι και έξι χρησμοί σκονακια-αλοιφές-φυλαχτά προστασία από τα κακά πνεύματα,που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Το Ροδακιό.
Το Ποίημα της Ημέρας του Τάσου Ζαφειριάδη
ίσως κι ένα ακόμα
ΔΙΚΗΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΡΑΒΟ ΔΕΝΤΡΟ ΣΤΟ 41ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Δεκέμβριος του 2022
Ποια ελιά του Πλάτωνα;
Ποιος πλάτανος του Ιπποκράτη;
Ή του Αλή Πασά;
Ποια καστανιά της Άννας Φρανκ;
Και ποια μηλιά του Νεύτωνα ή του Βιζυηνού;
Μη μου μιλάτε εμένα για όλα αυτά
τα δήθεν θρυλικά
Εμείς είχαμε το στραβό πεύκο
Στο δημοτικό μας στην Ικτίνου
Το δέντρο μας το στραβό
Που έγερνε αποπάνω μας να μας δώσει τα κλαδιά του
Και να παίξει μαζί μας
Πού πάνω απ’ την καμπούρα του παίζαμε βόλεϊ
Ή αποκάτω της έμπαιναν τα γκολ
τέρμα αδιαπραγμάτευτο στο ποδόσφαιρο
Μονόζυγο απ’ τα κλαδιά του οι πιο ψηλοί
Στα ριζά του πλοίο με πειρατές
Ή καταφύγιο απ’ τη λάβα στο έδαφος
Κάθε λογής περιπέτεια εκεί
Οι μπασκέτες δίπλα αδιάφορες σχεδόν
Δεν καταλαβαίνετε εσείς
Πόσες οι μορφές
Πόσο παιχνίδι
Πώς το πεύκο να μην κουραστεί
Εσχάτως το είδα ν’ ακουμπά σε μπαστουνάκι
αλλά ίδιο όπως το θυμόμουν
Πόσοι θα το θυμούνται
τώρα που κόπηκε
-αιωνία η μνήμη!
Σε χρόνους σαράντα, κάποιοι
σαραντακάτι πενηντακάτι
Κι ίσως πιο μετά, με μπαστουνάκι όπως αυτό στο δέντρο
Οι τελευταίοι που θα το θυμούνται
Ίσως ένα πρωί μελαγχολήσουν
για όλο το χαμένο παιχνίδι
Τάσος Ζαφειριάδης: Σύντομο βιογραφικό
Ο Τάσος Ζαφειριάδης γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Είναι ορθοδοντικός, Διδάκτωρ Ορθοδοντικής ΑΠΘ, αλλά και δημιουργός κόμικς «μερικής απασχόλησης» (κείμενα/σχέδια). Έχουν εκδοθεί, συχνά σε συνεργασία με άλλους δημιουργούς, τα παρακάτω κόμικς του: Ξημέρωσε ο Θεός τη μέρα, Γρά-Γρού, Ψηφιδωτό, Το πτώμα, Intra Muros, Χαρακώματα: Ιστορίες από την οδό Γάγγραινας, Αράχωβα, ΣΛΑΠ, Οι απίθανες περιπέτειες του Σπίφ και του Σπάφ, Ο Κυρ-Κονγκ και άλλες ιστορίες, Δεν είναι αυτό που νομίζεις, Το σκορποχώρι κ.α.
Έχει συγγράψει μαζί με τον Χριστόφορο Νικολάου την ποιητική συλλογή Χακί χαϊκού: Στρατευμένη ποίηση.
Είναι ιδρυτικό μέλος του «The Very Closed Circle» και ο ιδρυτής της «Λέσχης Φίλων Εικοστού Αιώνα», από την οποία εκδίδονται από το 2008, μεταξύ άλλων, οι υπόλοιπες ποιητικές του συλλογές.
Ο Νικολό Αμανίτι εξετάζει τη δύναμη της δημόσιας εικόνας και τις συνέπειες της έκθεσης, ενώ η Τζούλια Καμινίτο στρέφει το βλέμμα στις αόρατες πληγές που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο πολύ πριν αποκτήσει τη δική του φωνή
Η συγγραφέας μιλά για το νέο της ψυχολογικό θρίλερ, τη δημιουργική εμμονή, τη μοναξιά, την επινόηση και το σκοτεινό βλέμμα που μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Ο γερμανός συγγραφέας αφηγείται τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ποιητής, μιλά για την τέχνη της αφήγησης, τα πρότυπα για τους χαρακτήρες του, τη ζωγραφική.
Η Μαίρη Σιάνη-Ντέιβις στο βιβλίο «Έντιμος εμπορία» γράφει για μια γενιά που γεννήθηκε πριν από τον πόλεμο αλλά τον πρόλαβε, όπως και τον Εμφύλιο, στην πιο τρυφερή της ηλικία
Με αφορμή το νέο του βιβλίο, «Η ανάγκη της εμψύχωσης», ο ομότιμος καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας μιλά για τη σύγχρονη εποχή της ψυχικής κόπωσης και της εσωτερικής παραίτησης.
17°
