Κωνσταντίνος Βορβής, Ερωτικό της Αθήνας

Ο Κωνσταντίνος Βορβής γεννήθηκε στη Λάρισα το 2000 και έχει ήδη σαράντα βιβλία στο ενεργητικό του —συλλογές ποιημάτων, πεζά και χαϊκού. Ζει και γράφει στην Αθήνα, ενώ παράλληλα συνεργάζεται με τις Εκδόσεις Οδός Πανός – Σιγαρέτα, του ποιητή Γιώργου Χρονά. Ο συγκεντρωτικός τόμος «Τα Ποιήματα», που συμπεριλαμβάνει και το ποίημα «Ερωτικό της Αθήνας», εκδόθηκε πρώτη φορά το 2025 και κυκλοφορεί ήδη στην τρίτη του έκδοση.

Εμπνευσμένος από την «αθλιότητα του σύγχρονου κόσμου», όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, αλλά και από την εμπειρία του να ζει κανείς σε μια μεγάλη πόλη, ο Βορβής γράφει σκοτεινά ποιήματα, που μοιάζουν με ελεγείες για έναν κόσμο που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί, και περιγράφουν μια παρακμιακή πραγματικότητα, στην οποία οι κάτοικοι της Αθήνας είναι αναγκασμένοι να παρευρίσκονται καθημερινά στην κηδεία του ένδοξου παρελθόντος της.

«Ερωτικό της Αθήνας» (σελ. 77)

I
Η ταινία μικρού μήκους τελείωσε. Βγήκαμε από τον κινηματογράφο. Λίγα καθίσματα, έργο παλιό. Ασπρόμαυρες εικόνες στα μάτια μας.

II
Περπατούσαμε στους γύρω δρόμους. Ήμασταν τόσο κοντά στην Ακρόπολη — ο βράχος και οι ναοί του ξεπρόβαλλαν ανάμεσα στις πολυκατοικίες και τα πενταόροφα κτήρια του κέντρου. Τσιμέντο, ατσάλι και μάρμαρο. Χώμα καλυμμένο από άσφαλτο. Δεκάδες όροφοι, χάλυβας και γυαλί. Σαν κομμάτια από κυανό βιτρό, κρύσταλλοι ενός πετρώματος που άνθισε στα σπλάχνα της γης. Ξένοι προς το περιβάλλον τους. Ξένοι προς την απαίσια αλήθεια των μουντών αποχρώσεων. Ξένοι προς το αποκρουστικό λαδί χρώμα των τεντών στις περιοχές της ασφυξίας. Παγκράτι, Κυψέλη, Άγιος Παντελεήμονας. Κι εμείς ξένοι, παράταιροι στον χώρο. Δεν μας γοήτευσε ποτέ αυτή η πόλη. Νοσταλγούσαμε μια εποχή, που δεν προλάβαμε να ζήσουμε. Μεγάλες φωτισμένες επιγραφές. Δρόμοι με τα αμέτρητα λαμπιόνια. Τα σινεμά και οι στολισμοί. Και μετά το κενό σήμερα. Και μετά ο αποτελειωμός.

III
Απομεινάρια, πάντοτε κρυμμένα, της παλιάς ομορφιάς που επιβιώνουν. Ερειπωμένα και ετοιμόρροπα.

IV
Ας περάσουμε λοιπόν κι απόψε
έξω από το αδειανό Μινιόν
σφίξε το χέρι μου όπως πρώτα
το Ατενέ μας περιμένει στη Σταδίου
το Ρεξ, η Ακαδημία, η Πανεπιστημίου
τίποτα δεν τελείωσε, ό,τι έγινε θα ξαναγίνει
δώσε μου τα χείλη σου, νύχτα της Ομόνοιας
ακούμπησε την καρδιά που ακόμα χτυπάει
η επιστροφή μας ας περιμένει και απόψε
ο κόσμος και τα αυτοκίνητα σταματημένα
θα καταλήξουμε και σήμερα στο δάσος
των κατασκευών στα όρια της Κυψέλης
περίχωρα των Πατησίων και Γαλάτσι
τα φώτα σβήνουν πλέον πιο νωρίς.
Τίποτα δεν τελείωσε.
Ό,τι έγινε θα ξαναγίνει.
Καληνύχτα.