Άσχημα λαθάκια από ξεροκέφαλα αυγά που, όταν με το καλό σπάνε, γίνονται παπάκια κι άντε να βρεις τι συνέβη και, από το καταπράσινο αγρόκτημα, βρέθηκαν στα στούντιο του Ντίσνεϊ, και είπεν εβαπτίζοντάς τα, κατ' ουσίαν, ο Γουόλτ, “your name is Duck, Donald Duck”.
Ατζαμήδες μύωπες λαθροκυνηγοί που μια νύχτα που είχε πανσέληνο, μόνο όμως στο Instagram, σκότωσαν τη μαμά του Μπάμπι, ο Μπάμπι είπε «no pro, θα ζήσω με τον μπαμπά μου», όμως κι ο μπαμπάς που είχε κατάθλιψη κρεμάστηκε στη ροδακινιά, “wtf homeless Babie said” και πήγε στη θεία του, τρελή μιλφάρα ελαφίνα που «κουμπωνόταν» με ψυχοφάρμακα του ΕΟΠΥΥ αβέρτα κουβέρτα.
Χιονάτες με μπάτζετ που έφτανε μόνο για να αποκτήσουν πέντε νάνους, όταν όλοι ξέρουμε πως το ιδανικό για τα παραμύθια είναι το νούμερο επτά και απόφοιτοι της Σχολής των Μικρών Καπνοδοχοκαθαριστών, που αυτό ήταν το μέλλον τους ως νέα γενιά στη ρημαγμένη χώρα, να ζουν και να πορεύονται εργασιακώς και οικονομικοερωτικοψυχεδελικώς στα σπλάχνα του μαύρου τζακιού, χωρίς μια αχτίδα μέλλοντος. Στις είκοσι και τέσσερις ιστορίες του Κάπα Κάπα Μοίρη, που εγεννήθη διαδικτυακώς ως περσόνα το καλοκαίρι του 2006 και το τρίπτυχο, εμμονικό και στιβαρό μότο ύπαρξής του συμπυκνώνεται ως γλυκόπικρο ζαχαρούχο γάλα εβαπορέ μάρκας η Μικρή Ολλανδέζα στη φράση “It's all about love, sex & death”, το τραγικό, δεν είναι παρά μόνο η απαρχή του σουρεαλιστικού. Και η ως μονόδρομος κατάληξη όλων μας, ασχέτως αν άλλοι κατοικοεδρεύουν στις ιστορίες τους.
Για να επιστρέψω δε στο γρήγορο ξεφύλλισμα εν είδει sample του βιβλίου του με τον frozen ως συναισθηματική Ανταρκτική τίτλο «Στον Καταψύκτη του Χάνσεν και της Γκρέτελ», οφείλω να δηλώσω πως δεν υπάρχει ως ηρωίδα η Μικρή Ολλανδέζα, για τέτοιες υπάρξεις γρήγορα να πας στα μεγάλα σούπερ μάρκετ, γιατί εδώ είναι ντελικατέσεν αφήγησης. Γι' αυτό και είναι μικρός ο εκδοτικός οίκος που τα εξέδωσε, ψυχωμένος και αποφασισμένος όμως ως χαρτοπαίκτης αμάσητος στις μπλόφες, να πετάξει άσσους λέξεις-σπαθιά που σηκώνουν όλο το χρήμα από την τσόχα.
Και ψάχνονται οι επαγγελματίες του αθλήματος από πού στο διάβολο ήρθε αυτός ο τύπος, αλλά είναι πλέον αργά, την κέρδισε την παρτίδα ο παικτάκος ο άσημος κι ο άγνωστος. Περιορισμένος ο αριθμός αντιτύπων, σπεύσατε επομένως για να σας διδάξει τα κόλπα.
Με εννοείς; Δεν πειράζει, συνεχίζω, φτωχοντυμένα δεκατετράχρονα πορνίδια των χιλίων ευρώ ισοτιμίας του μοσχοβίτικου ρουβλίου με τις δυτικές ανταλλακτικές αξίες ικανοποιούν ξαναμμένους ανωμαλάρες που έχουν βίτσιο να τα κυνηγούν στους διαδρόμους ξενοδοχείων με θέα το Κρεμλίνο, αυτές να ανάβουν σπίρτα ως το κοριτσάκι του αντερσένιου παραμυθιού, και τούτοι, οι ανωμαλάρες ντε, να τις φωνάζουν “show me your pussy baby”.
Διαστροφικά, επικίνδυνα, αιμορραγούντα παραμύθια, τέτοια γράφει ο Κάπα Κάπα Μοίρης. Λυσσάνε, λες και ένα σκυλί από την Κόλαση τρύπωσε στη βιβλιοθήκη με τα άπαντα των Χανς Κρίστιαν, Ντίκενς, Μαλό και Σουίφτ και δάγκωσε όλα τα βιβλία. Και τα μετάλλαξε σε επικίνδυνες διηγήσεις για αλκοολικές αλεπούδες, εφιάλτες σε σταθμούς μετρό στο Βερολίνο και το pay per love δάσος της Βουλώνης, επικίνδυνους ιούς και ακατάδεχτους καθρέφτες, μικρές γοργόνες με τα πνευμόνια υγρά ως τους λοβούς, χωρίς ανάσα, μπλαβιά,μολυβένιους στρατιώτες που πέθαναν ακίνητοι πλάι στο τζάμι, αρκουδίτσες που χαμπάρι δεν πήραν από τα δράματα της οικογένειάς τους, αφού εκείνη τη νύχτα είχαν πάει στη συναυλία των Radiohead, εκεί όπου το μόνο που ακούς είναι η καρδιά σου να χτυπάει όμορφα μέσα στο κεφάλι σου.
Συμπέρασμα πρώτο: Μη διανοηθεί νέος γονέας να τα αγοράσει για να νανουρίζουν αθώους παιδικούς ύπνους. Wrong choice. Διαπίστωση δεύτερη: Αν ο Τιμ Μπάρτον ψάχνει για έλληνα partner συνεργάτη-σεναριογράφο, καλώς να ορίσει και να του χτυπήσει την πόρτα, τον βρήκες, Τιμ, άφοβα ζήτα του να εικονοποιήσεις τους φόβους αυτού του βιβλίου, γκραντ σουξέ και μεγάλη επαγγελματική επιτυχία θα σου συμβεί, όπως προέβλεψε και μια τσιγγάνα διαβάστρα γυάλινης σφαίρας του μέλλοντος που όλα τα βλέπει και ποτέ δεν λαθεύει. Υπήρχαν τέτοιες κάποτε στην Ξάνθη, ασχέτως αν το επάγγελμα έσβησε, αφού σήμερα η μόνη πρόγνωση που κυνηγούν οι άνθρωποι είναι αυτή του καιρού, όπως τη διαγιγνώσκει η κυρία Σούζη.
Ξέφυγα; Καθόλου! Ο Κάπα Κάπα Μοίρης γράφει συγκλονιστικά, παραληρηματικά, έχει ένα τέμπο κι έναν ρυθμό πολύ κοντά με τους Cramps του δίσκου «Τραγούδια που μας δίδαξε ο Θεός». Μία λέξη αλλάζεις στην περίπτωσή του, τα τραγούδια τα κάνεις ιστορίες και τον έχεις τον τύπο όπου θες! Στα αφτιά, στην ψυχή, στους δαιμονικούς εφιάλτες σου και στις σαλτανάτικες χαρές σου. Μέγας λογοπαίκτης είσαι, Κύριε, και θαυμαστό το έργο σου. Το «Κύριος» εννοείται πως πάει για τον Μοίρη κι όχι για τον Επουράνιο, που ως γνωστόν δεν επικαλούμαστε το Όνομά του επί ματαίω.
Το βιβλίο «Στον Καταψύκτη του Χάνσελ και της Γκρέτελ (και άλλες τρομακτικές ιστορίες)» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Biblioteque και παρουσιάζεται στη 12η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης την Κυριακή 10 Μαΐου, στις 4 το απόγευμα, στο περίπτερο 15, στην αίθουσα Ζήσιμος Λορεντζάτος. Ο συγγραφέας θα παραστεί, όπως διαδίδει ο ίδιος, σε αντίθεση με την εν Αθήναις προβοκατόρικη απουσία του κατά τη διάρκεια της αντίστοιχης εκδήλωσης, όπερ σημαίνει πως θα μας αποκαλύψει το πρόσωπο και αρκετά από τα στοιχεία του βλάσφημου χαρακτήρα του αλλά και τη μεγαλειώδη καλοσύνη του αυτοπροσώπως.
17°
