Το χρονικό του κυρίου Χαν: Εφιάλτης αλά Κάφκα, σε κορεατικό μοντέλο

Καθώς σχεδιάζω ένα ταξίδι στη Νότια Κορέα, πιάνω πάλι να διαβάσω τα βιβλία της Χαν Γανγκ, η οποία πήρε το τελευταίο Νόμπελ λογοτεχνίας: Το «Μάθημα Ελληνικών» και τη «Χορτοφάγο», και τα δύο από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Και τυχαίνει να βλέπω στην τηλεόραση τη δεύτερη σεζόν του «Squid Game» (που είναι μια βαρετή επανάληψη της πρώτης). Διστάζω να πιάσω πάλι στα χέρια το «Πατσίνκο», μιας άλλης Κορεάτισσας, της Μιν Γιν Λι, και διστάζω όχι γιατί δεν είναι εξαιρετικό, αλλά γιατί ο όγκος του είναι τέτοιος –700 σελίδες– που η θέα του και μόνο με αποκαρδιώνει. (Έχω αρχίσει να αποστρέφομαι τα βιβλία που μπορεί να χρησιμεύσουν και ως τούβλα.)

Για καλή μου τύχη, έρχεται στα χέρια μου το μυθιστόρημα του Κορεάτη Χουάνγκ Σοκ Γιονγκ με τίτλο: «Το χρονικό του κυρίου Χαν». Μάλιστα, 150 σελίδες πούρας απωανατολίτικης λογοτεχνίας. Σε πολύ καλή μετάφραση της Αμαλίας Τζιώτη και στις εκδόσεις με το σκληρό εξώφυλλο του Καστανιώτη. Λαμπρά.

Είναι η ιστορία ενός γιατρού, ειδικευμένου στη μαιευτική και στη γυναικολογία, που για κακή του τύχη κατοικεί στη Βόρεια Κορέα όταν ξεσπάει ο εμφύλιος ανάμεσα στον κομμουνιστικό βορρά και τον καπιταλιστικό νότο. Μανιχαϊσμός ένα πράμα. Ο δύστηνος γιατρός πέφτει σε δυσμένεια από το καθεστώς και –σε μια πράξη απονενοημένη– εγκαταλείπει σύζυγο και τέκνα στον βορρά και περνάει τον 38ο παράλληλο προς νότο. Εκεί ζει ήδη η αδελφή του, στη Σεούλ συγκεκριμένα.

Ο αξιότιμος γιατρός Χαν, καθώς δυσκολεύεται να βρει δουλειά εν μέσω πολέμου, αναγκάζεται εκ των πραγμάτων να εργαστεί σε μια ημιπαράνομη κλινική, που εκτελεί αμβλώσεις εκτός νόμου. Κάποιοι καλοθελητές τον καταδίδουν στην αστυνομία κι έτσι ξεκινάει ένας εφιάλτης αλά Κάφκα σε  κορεατικό μοντέλο. Και μαζί ξεκινάει και η απόλαυση του αναγνώστη.

Όταν έκλεισα το βιβλίο (είπαμε, μόνο 150 σελίδες) είχαν αναδευτεί μέσα μου κάποιες απορίες που δεν είχα φροντίσει να λύσω έως σήμερα. Με δυο λόγια, πότε ακριβώς έγινε ο πόλεμος της Κορέας; Πόσα χρόνια κράτησε; Ποιος επιτέθηκε πρώτος και ποιος επικράτησε τελικά; Έψαξα στις πλατφόρμες για κάποιο ντοκιμαντέρ σχετικά και έμαθα πολλά από μια σειρά που έχει θέμα τη δυναστεία των Κιμ. Από τον παππού στον γιο και τέλος (σήμερα που μιλάμε) στον εγγονό. Οι εικόνες που έβλεπα με έκαναν να θέλω να επισκεφτώ όχι τη Νότια Κορέα, όπως ετοιμάζομαι να κάνω, αλλά τη Βόρεια. Διότι εκεί ανθίζει η τρέλα, εκεί φωλιάζει η παράνοια, εκεί μεγαλουργεί η μαεστρία της προπαγάνδας.

Ωστόσο, δεν είχα άλλο τρόπο να φτάσω ως εκεί, παρά με τη λογοτεχνία. Παρέα με τον ταλαίπωρο κύριο Χαν και μέσα από τις σελίδες του Χρονικού του. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ομολογώ, ότι δεν θα με χαλούσαν λίγες σελίδες παραπάνω. (Τι ανικανοποίητο πλάσμα ο άνθρωπος!)